از راه می رسید! و اينبار خسته تر
از دوريت، نه از تبِ اين راه پر خطر
فنجان قهوه، حافظ و قرآن تمامِ راه
گفتند می رسد به تو، حتی شکسته پر
می خواست در کنار تو زنده شود ولی
اینگونه غرق فاصله! می مرد، بی ثمر
يک التماسِ تلخ که پشت نگاهِ اوست:
"از وحشت شبها منُ تا خواب خود ببر
یک روز کاش از ته طوفان می آمدی
با بوسه های معجزه آسا-ت بی خبر
سنگ صبور با من و با لحظه های من
آغوش گرمِ توست وَ ..." – بیدار شو پسر؟!"
رويا نباف ساده! -دو رکعت نماز تا-
بیهوده است! بی تو دعا هست بی اثر
اینبار ابرِ گریه! نه! طوفان به پا شد و
بغضی که از تو زنده و ... می ماند در به در
نت های بیت آخر شعرم فقط شده:
بغضی کنار مردِ تو بيدار تا سحر
_امين گرجی زاده
از دوريت، نه از تبِ اين راه پر خطر
فنجان قهوه، حافظ و قرآن تمامِ راه
گفتند می رسد به تو، حتی شکسته پر
می خواست در کنار تو زنده شود ولی
اینگونه غرق فاصله! می مرد، بی ثمر
يک التماسِ تلخ که پشت نگاهِ اوست:
"از وحشت شبها منُ تا خواب خود ببر
یک روز کاش از ته طوفان می آمدی
با بوسه های معجزه آسا-ت بی خبر
سنگ صبور با من و با لحظه های من
آغوش گرمِ توست وَ ..." – بیدار شو پسر؟!"
رويا نباف ساده! -دو رکعت نماز تا-
بیهوده است! بی تو دعا هست بی اثر
اینبار ابرِ گریه! نه! طوفان به پا شد و
بغضی که از تو زنده و ... می ماند در به در
نت های بیت آخر شعرم فقط شده:
بغضی کنار مردِ تو بيدار تا سحر
_امين گرجی زاده
نظرات (۰)