نامه ای برای تو
این بار نه برات ترانه نوشتم نه...دردو دلی که تو دلم ریختم رو دارم برات می نویسم تا بدونی امسال چرا بدترین سال زندگیمه...
دلم با چشاته ، چشات تو فال من نيست
نيستي به جزء غصه ها ، چيزي تو حال من نيست
گفتی نه و گذشتی ، بهار من خزون شد
بازم من و غريبی ، سال ديگه سال من نيست
سال تحویل شد...
همه چی خوب بود خیلی خوب...
همه دور هم بودیم پدر...مادر...خواهر...برادر...
لحظه تحویل خیلی آرزوها کردم که مهمترین آرزوم این بود که سال بعد تو هم به این جمع اضافه بشی...چقدر خوشبین بودم...آه...
تو رو هزاران بار مــن آرزو کــــــــردم
رفتی ولی بازم رو عشقمم , مَردم
نذر کردم که اگه به وصالت رسیدم به یک هفته نرسیده به پابوس آقا امام رضا(ع) بریم...
با این که قسمت نیست با اینکــــه مردودم
من عاشقـــــت هستــم من عاشقت بودم
چهار روز از سال نگذشته بود همه به مسافرت رفتیم همه چی خوب مثل هر سال ...ولی به من خوش نمی گذشت چون خیلی رد نگات تو چشام خالی بود خیلی...بی تاب برگشتن بودم...
نیستی و هر لحظــه,گریـــــه شده کارم
وقتـــــی نبـــاشی تو , از دنیـــــا بیــزارم
می چینم هر چی هست , کنار هم اما
تو پــــازل دنیـــام , چشمــــاتو کــم دارم
بالاخره سفر به سر رسید...خدا خدا می کردم تو تو سفر نباشی ...تا وارد کوچه شدم با تو روبرو شدم ...چقدر رویایی بود... مثل همیشه پاهام به لرزه افتاد...نفسم در نمی یومد ...داشتم تو نگات غرق می شدم و از حرارت عشقت آب...چقدر این حس رو دوست داشتم...با خودم هزار بار خدارو شکر کردم....آه....
وقتــی تو رو دیــــدم , پــای دلـــم لــرزیــد
چشمام تو اون لحظه , تنها تورو می دید
یک لحظه چشمامو , توی چشات دوختم
چشماتو دزدیدی , از ریشه می سوختم
بیشتر از همیشه دیوونت بودم...
خوشبین بودم...به امسال...به آینده...به فرداهای زندگیم که با تو داشتم...
به فــــــرداهــای زندگیـــــم
تــــــه دل مــــن روشنـــــه
هر جا می رم می بینمت
نگــــاه تـــو حــــق منــــه
بالاخره این عشقی که مدتها بود تو سینه پنهون کرده بودم رو باهات در میون گذاشتم توسط یه رابط....و تو....
تمــــوم راز دلمـــــــو , نگــــام داره جـــــار می زنـــــه
اما نگــــــام نمی کنــــه , اونیــــکه دنیــــــــای منــــه
بهش می گم دوسش دارم،با دل ساده بد می شه
می بینه دنیــــای منه،می ره و ســـاده رد می شه
بدون اینکه پای یه دنیا درد و دلم بشینی دست رد به من و دنیای من و دل من و احساس من ...زدی...
یه دنیــــــا حرفـــــــ بود تو دلــــم,دلــــم می خواســــت بهت بگم
رفتــــی فقـــط بغــــض می کنم,ساکتـــــم...حـرف نمـــی زنـــم
خـــــراب شــــدم ســـر خــــــودم , مثـــــل جنــــــازه ها شـــــدم
به دیــــوارا زل می زنـــــــــم .......با هر صـــــدایی می شکنـــم
باور این شکست داشت دیوونم می کرد...خیلی داقون بودم ...خیلی...هیچکس عمق دردمو نفهمید...هیچ کس...
...ببخشید اینجای نامه بازم یه بغض سنگین گلوم رو سوزوند و...
باز گریـــــه می کنم , با هــر بهونـــــه ای
می گم دوست دارم , می گن دیوونه ای
شب و روز به هر بهونه ای گریه م می گرفت چقدر یه شونه تو دنیام کم بود تا سرمو به دیوار و زانوهام تکیه ندم...
دیگه نه می تونستم درس بخونم نه....
از بس غصه خوردم کارم به دکتر کشید و یه هفته تمام زیر سرم بودم تا به خودم اومدم دیدم هر چی زحمت کشیده بودم به باد رفت و امتحان اصلیم رو دادم و....
این لحظــــه ها چقدر , زجــــر آور بـــــرام
تو غصه مو نخور , من شادیتو می خوام
از یکی از خویشاوندان نزدیک پیشنهاد شراکت تو یه مغازه کافی نت به من شد ... با اینکه کار داشتم و بیکار نبودم دیدم شبکارم و روزا هم این عشق ناکام خواب رو واسه چشمام حروم کرده بود قبول کردم ...
شب و روز کار می کردم خیلی کم می خوابیدم....دیگه شدم بودم یه آدم آهنی هیچ چیزی برام تازگی نداشت با هر ورود به کوچه آتیش درد کهنه ای تو وجودم شراره می کشید...خیلی داقون بودم...روحی...جسمی...شبا سر کار بودم و روزا تو کافی نت ...
هر کاری می کنــم باز بی تو بی کسم
هر جا می رم بازم من به تو می رســم
به دلیل کم کاری شریکم شراکت رو بهم زدم ولی از کسی که نون و نمکم رو خورده بود نامردی دیدم و تموم سرمایه م رو بالا کشید...دیگه خسته بودم...خیلی خسته بودم ...به خاطر مغازه به خیلیا قرض بودم و چیزی جز شرمندگی برام نمونده بود ...هیچکس نفهمید تو این سال من چند سال پیر تر شدم...تموم سال رو باید کار می کردم تا بدهی هام رو بدم...طوری خراب شده بودم رو سر خودم که دیگه با هیچ چیز درست نمی شدم جز...شاید مرگ...
ایــن روزا مـــرگــــم حتــــی
بـه داد مـــن نمــی رســـه
خدا بگیر جون منو
زجر و عذاب دیگه بسه
تموم لحظه هام عذابه ...تو که نمی دونی...کی می دونه...دارم می میرم...تو نمی دونی....دارم آب می شم تو نمی دونی...کی می شه این سال تحویل بشه که از این مرگ عذاب آور و تدریجی خلاص بشم....آهـــــــــــــــــــــــــــــ
دنیای من بی تو,داقـــونـــــه , ناجــــوره
نزدیکه مرگـــم من،چشمــــات ازم دوره
با اینکه جون دارم,حس می کنم مُردم
مثل تموم عمـــــــر , من باز بـــد آوردم
این بار نه برات ترانه نوشتم نه...دردو دلی که تو دلم ریختم رو دارم برات می نویسم تا بدونی امسال چرا بدترین سال زندگیمه...
دلم با چشاته ، چشات تو فال من نيست
نيستي به جزء غصه ها ، چيزي تو حال من نيست
گفتی نه و گذشتی ، بهار من خزون شد
بازم من و غريبی ، سال ديگه سال من نيست
سال تحویل شد...
همه چی خوب بود خیلی خوب...
همه دور هم بودیم پدر...مادر...خواهر...برادر...
لحظه تحویل خیلی آرزوها کردم که مهمترین آرزوم این بود که سال بعد تو هم به این جمع اضافه بشی...چقدر خوشبین بودم...آه...
تو رو هزاران بار مــن آرزو کــــــــردم
رفتی ولی بازم رو عشقمم , مَردم
نذر کردم که اگه به وصالت رسیدم به یک هفته نرسیده به پابوس آقا امام رضا(ع) بریم...
با این که قسمت نیست با اینکــــه مردودم
من عاشقـــــت هستــم من عاشقت بودم
چهار روز از سال نگذشته بود همه به مسافرت رفتیم همه چی خوب مثل هر سال ...ولی به من خوش نمی گذشت چون خیلی رد نگات تو چشام خالی بود خیلی...بی تاب برگشتن بودم...
نیستی و هر لحظــه,گریـــــه شده کارم
وقتـــــی نبـــاشی تو , از دنیـــــا بیــزارم
می چینم هر چی هست , کنار هم اما
تو پــــازل دنیـــام , چشمــــاتو کــم دارم
بالاخره سفر به سر رسید...خدا خدا می کردم تو تو سفر نباشی ...تا وارد کوچه شدم با تو روبرو شدم ...چقدر رویایی بود... مثل همیشه پاهام به لرزه افتاد...نفسم در نمی یومد ...داشتم تو نگات غرق می شدم و از حرارت عشقت آب...چقدر این حس رو دوست داشتم...با خودم هزار بار خدارو شکر کردم....آه....
وقتــی تو رو دیــــدم , پــای دلـــم لــرزیــد
چشمام تو اون لحظه , تنها تورو می دید
یک لحظه چشمامو , توی چشات دوختم
چشماتو دزدیدی , از ریشه می سوختم
بیشتر از همیشه دیوونت بودم...
خوشبین بودم...به امسال...به آینده...به فرداهای زندگیم که با تو داشتم...
به فــــــرداهــای زندگیـــــم
تــــــه دل مــــن روشنـــــه
هر جا می رم می بینمت
نگــــاه تـــو حــــق منــــه
بالاخره این عشقی که مدتها بود تو سینه پنهون کرده بودم رو باهات در میون گذاشتم توسط یه رابط....و تو....
تمــــوم راز دلمـــــــو , نگــــام داره جـــــار می زنـــــه
اما نگــــــام نمی کنــــه , اونیــــکه دنیــــــــای منــــه
بهش می گم دوسش دارم،با دل ساده بد می شه
می بینه دنیــــای منه،می ره و ســـاده رد می شه
بدون اینکه پای یه دنیا درد و دلم بشینی دست رد به من و دنیای من و دل من و احساس من ...زدی...
یه دنیــــــا حرفـــــــ بود تو دلــــم,دلــــم می خواســــت بهت بگم
رفتــــی فقـــط بغــــض می کنم,ساکتـــــم...حـرف نمـــی زنـــم
خـــــراب شــــدم ســـر خــــــودم , مثـــــل جنــــــازه ها شـــــدم
به دیــــوارا زل می زنـــــــــم .......با هر صـــــدایی می شکنـــم
باور این شکست داشت دیوونم می کرد...خیلی داقون بودم ...خیلی...هیچکس عمق دردمو نفهمید...هیچ کس...
...ببخشید اینجای نامه بازم یه بغض سنگین گلوم رو سوزوند و...
باز گریـــــه می کنم , با هــر بهونـــــه ای
می گم دوست دارم , می گن دیوونه ای
شب و روز به هر بهونه ای گریه م می گرفت چقدر یه شونه تو دنیام کم بود تا سرمو به دیوار و زانوهام تکیه ندم...
دیگه نه می تونستم درس بخونم نه....
از بس غصه خوردم کارم به دکتر کشید و یه هفته تمام زیر سرم بودم تا به خودم اومدم دیدم هر چی زحمت کشیده بودم به باد رفت و امتحان اصلیم رو دادم و....
این لحظــــه ها چقدر , زجــــر آور بـــــرام
تو غصه مو نخور , من شادیتو می خوام
از یکی از خویشاوندان نزدیک پیشنهاد شراکت تو یه مغازه کافی نت به من شد ... با اینکه کار داشتم و بیکار نبودم دیدم شبکارم و روزا هم این عشق ناکام خواب رو واسه چشمام حروم کرده بود قبول کردم ...
شب و روز کار می کردم خیلی کم می خوابیدم....دیگه شدم بودم یه آدم آهنی هیچ چیزی برام تازگی نداشت با هر ورود به کوچه آتیش درد کهنه ای تو وجودم شراره می کشید...خیلی داقون بودم...روحی...جسمی...شبا سر کار بودم و روزا تو کافی نت ...
هر کاری می کنــم باز بی تو بی کسم
هر جا می رم بازم من به تو می رســم
به دلیل کم کاری شریکم شراکت رو بهم زدم ولی از کسی که نون و نمکم رو خورده بود نامردی دیدم و تموم سرمایه م رو بالا کشید...دیگه خسته بودم...خیلی خسته بودم ...به خاطر مغازه به خیلیا قرض بودم و چیزی جز شرمندگی برام نمونده بود ...هیچکس نفهمید تو این سال من چند سال پیر تر شدم...تموم سال رو باید کار می کردم تا بدهی هام رو بدم...طوری خراب شده بودم رو سر خودم که دیگه با هیچ چیز درست نمی شدم جز...شاید مرگ...
ایــن روزا مـــرگــــم حتــــی
بـه داد مـــن نمــی رســـه
خدا بگیر جون منو
زجر و عذاب دیگه بسه
تموم لحظه هام عذابه ...تو که نمی دونی...کی می دونه...دارم می میرم...تو نمی دونی....دارم آب می شم تو نمی دونی...کی می شه این سال تحویل بشه که از این مرگ عذاب آور و تدریجی خلاص بشم....آهـــــــــــــــــــــــــــــ
دنیای من بی تو,داقـــونـــــه , ناجــــوره
نزدیکه مرگـــم من،چشمــــات ازم دوره
با اینکه جون دارم,حس می کنم مُردم
مثل تموم عمـــــــر , من باز بـــد آوردم
نظرات (۶)