پشت بـــام

کسی باید از پشت بامی بلند
به تکرار یک حادثه می پرید
به بالاترین نقطه ها فکر کرد
و حالا به پایین ترین می رسید

- فقط باید از پشت بامی بلند -
کسی که نگاهش شبیه من است
همانکه همه عمر خود بی صدا،
به آهستگی در درونش شکست

به پای سقوطش همه عمر را،
به دنبال آرامشی ساده بود
همه سهمش از زندگی یک کلام،
خروش و خروش و خروش همچو رود

گناهِ تبِ جنگلی سوخته،
به کبریتِ خاموش او بسته شد
چرا کیفر جرم بی بخششی،
برایش چنین مرگی آهسته شد

همش می نوشت از تحمل ولی،
نشد طاقتی که تحمل کند
به نفرین، سیاهی به شب چیره شد
کسی بر در امشب لگد می زند

و آتش به آغاز سیگار زد،
شبی که به فنجان قهوه گذشت
به فکری فرو رفت و آرام شد،
چه فالی به فنجان او نقش بست؟

و سیگار دوم، کمی شک، ولی ...
لبِ بام در پشت پرچین نشست
و سیگار سوم به جایی رسید،
که شیطان سر روح او شرط بست

از این رنج و تشویش در هم شکست،
و هذیان ... به مرز عمل می رسید،
زمین، آسمان، هر دو ساکت شدند،
صدا، قلب او بود که ... می تپید

در آن لحظه ارواح هم مضطرب،
چه لبخند تلخی به لب داشتند
همه پرچم وحشت و التهاب،
کنار سکوتش برافراشتند

نفس را پر از دود سیگار کرد،
که سیگار سوم به نیمه رسید
و می دید در طرح دودی غلیظ،
که باید! از این پشت با(م)ـی پرید

امین گرجی زاده

بازنویسی: یازدهم آبان یک هزار و سیصد و نود