نامه

مادر! ببخش! نامه ام اینبار خط خطی است
چیزی نوشته ام، و به تکرار خط خطی است
از زندگی خود، از این تلخی نوشته ام
اینبار هم وصیتم انگار خط خطی است
مردم مرا علامت دیوانگی زدند
از بس که دفترم، در و دیوار خط خطی است
- اعصاب من همیشه نه، گاهی فقط، کمی
از دست این جماعتِ بیمار خط خطی است -
اما قسم به چادرت تقصیر من نبود
طرحی که روی سینه از سیگار / خط خطی است
مشتی است قرص مشکلم - از یاد می برم -
گاهی دلم از این همه آزار خط خطی است
از یاد می برم چرا اینگونه زخمی ام
حالم از این تلاطم آوار خط خطی است
||
دستور بستری ، درون ِکاغذ و قلم
-زنجیر در اتاقک سیار-خط خطی است
با یک لباس مسخره، آرام بستن ام
حالا درون ذهن من، بسیار خط خطی است
پرواز می کنم در این سلول! بی هدف
با سینه ای که از تب اسرار خط خطی است
||
مادر! ببخش! نامه ام! که بی سر و ته است
مادر! ببخش! نامه ام اینبار خط خطی است!

امین گرجی زاده
هجدهم آبان یکهزار و سیصد و نود