(20)
سعید روی تختش دراز کشیده بود و یاد گذشته ها رفت و خاطرات بر جای مانده را مرور می کرد ،
لرزشی مانند برق گرفتگی لحظه ای تنش را لرزاند ، چشمانش برقی زد و فهمید که این حالت همانی
است که دنبالش بود و با شجاعت تمام خود را آماده کرد ، این حالت از جن نبود بلکه زنگ رهایی
روح از بدن بود و سعید این را کاملا می فهمید ، او با کمی فشار به جسم خود روح را با اختیار از بدن
خارج کرد ، ابتدا در بالای جسمش بود بعد چرخی خورد و با اراده ی سعید به جایی رفت که دلش
میخواست ، آنجا یکی از صحن های امام رضا بود ولی برای سعید بعضی از قسمت هایش عجیب بود
از نظر نوع ساختار و فضا بیشتر به زمان گذشته میخورد و انسانهایی که نمی دانست چه کسانی
هستند ولی مانند آشنایی با آنها گرم می گرفت ، صدای اذان آمد و همه برای نماز وضو گرفتند و آماده
شدند ، روح سعید دوست داشت ببیند چه کسی امام جماعت است و به سرعت جلو می رفت ، در حیاط
آن صحن نگاهش به آسمان خیره شد و روح مانند مرغی که با سرعت به سوی آشیانه اش میرود به
آسمان پر کشید به بستر آسمان و ستاره ها رسید و چه عظمتی را دید بعد از آسمان نیم تنه اش گذشت
و از جایی دیگر سر در آورد جایی که خیلی سپید بود مانند برف سفید بود و نقش روشنی مانند پرهای
قویی که آرام بر روی دریایی آبی در حال حرکت است روح سعید به طرف بالا نگاه کرد و خیلی
ترسیده بود و از طرفی دیگر نیمی از آن که در تاریکی بود احساس کرد دارد دو نیم می شود درد
شدیدی احساس کرد جنگ میان دو قسمت روح به شدت بود قسمتی که در دنیای حاضر بود و قسمتی
که در دنیایی که سراسرش نور بود ، و در نهایت نیمه ی روحی که در دنیای حاضر بود موفق شد و
نیمه ی دیگرش را از آن دنیای عجیب و نورانی بیرون کشید ، جسم سعید تکانی شدید خورد و
نتوانست خود را کنترل کند و از طبقه ی سوم تخت که خوابیده بود افتاد پایین ولی در بین راه دستانش
به تخت گرفت و مانع از افتادنش بر روی زمین شد ولی ابو و وحید و چند نفر دیگر را بیدار کرد و و
همه با هم گفتند ، چی شده ؟ ابو رو به سعید کرد و گفت:
- چته عاموا ؟ چنگولک بازیت گرفته نصف شبی، سی کن مثل تارزان آویزونه، بیا پایین ببینما
و سعید را پایین آورد و روی تخت پایینی کنار وحید نشاند، سعید به شدت می لرزید و زبانش
قفل شده بود و باز ابو گفت:
- گنگا بیدی سی چه حرف نمیزنی ، وحید بپر آو بیار
- آخیش قربون کاکام برم چه آب خنگی بود داشتم از تشنگی هلاک میشدم
- سی کن ای ، تو مارو هلاک کردی نصف شبی ، چته عاموا ، ای چِتَر خوسبیدنه
- راستش خواب بودم غلطی زدم دیدم بین زمینو هوایوم
- ها خوتی مو که باور نمی کنم
- حالا یه آبی دادی به مو ، منت سرم میذاری ،مو برم بخوابم خلاص
- وایسک کجا میری بیا دومن ، ای تَری که تو میخوسبی نه مال طبقه سومه وحید برو بالا تا ای
بیا دومن بخوسبه حالا شانس اوردمی ترسم بار دیگه با مخ بیا فته زمین کار دست خوش بده
- نه مو میخوام سر جام بخوابم وحید همو پایین بخوابه بهتره او هم حال خوشی نداره
- پس شوا مو دست و پات می بندم باش
- مگه مو حیونم ، که مونه ببندی ، اصلا به تو مربوط نیست خلاص
در این هنگام ارشد آسایشگاه با صدای بلند گفتند : میذاری کپه ی مرگمو بذارم،
بخوابید دیگه ، سعید و ابو و وحید و بقیه سرجای خود خوابیدند.
سعید خوابش نبرد و فکرش مشغول بود و با خودش می گفت : " ای یعنی زمانه گذشته بود که روح
مو رفت ! آخه صحن امام رضا ایطوری نیست کلی تغییر کرده ، ای چه بود بعد از آسمون، همه جا
سفید بود ! یعنی او دنیای دیگه بود! خوبه روحم برگردوندم و گرنه مرده بودم، خیلی سخت بود ، خیلی...
سوت بیدار باش زده شد همه بلند شدند .
نظرات (۱)