غزل چشمانت را
بی قافیه می نویسم
شعرم بی وزن می شود
با نگاه زیبایت
وچون قاصدکها رها
با نفس نفس هایت
لبانت را
با هیچ رنگی برابر نیست
رنگها بی رنگند
در برابر رنگ لبهایت
اندامت را
با هیچ سروی برابر نیست
بلندای اندامت
به اندازه ی اقیانوسها
موج هایی زیبا دارد
آغوشت را
با هیچ آغوشی برابر نیست
گرمای آغوشت
تنها خورشید آسمان من است
بوسه ی شیرینت ماندگار
حتی در خاطره هایش
کامم را
پر از شهد حضورت می کند...
سعید مطوری / مهرگان
از دفتر اشعار سپید
نظرات (۰)