من از همین امروز چشمم به جهان وا شد
نه ماه بود عمری که قبل از تو هدر دادم
خواب هم نمی دیدم که دنیایی جز این باشه
چه گریه ها که بی تو، تو تنهایی سر دادم
"آتیش" بگو تا اون منِ روزای قبلی رو
از اولین تا آخرین روزش بسوزونی
"طوفان" بگو، از زیر اون خاکسترا رد شو
بفرستشون تو عمق دره های ویرونی
امروز، بیدارم از اون کابوس طولانی
رحمت به دستی که تکونم داد اینجوری
تو شمسی و مولای رومم من، بلاتشبیه
من مرده بودم، عشق جونم داد این جوری
ققنوس پیری بودم و نزدیک مرگم بود
شعله نمی دادی، تو کنج خونه می مردم
خودسوزی هم از زور پیری، دیگه مشکل بود
هر لحظه از این فکر، عمری غصه می خوردم
گرمه هنوز این شعر، از "آتیش" اون اول
شعرای قبلیمو ولی "آتیش" تو سوزوند
شعرم، خودم، عمرم همه قربون یک لحظه ت
خوب شد که "آتیش" همشونو پیش تو سوزوند
نه ماه بود عمری که قبل از تو هدر دادم
خواب هم نمی دیدم که دنیایی جز این باشه
چه گریه ها که بی تو، تو تنهایی سر دادم
"آتیش" بگو تا اون منِ روزای قبلی رو
از اولین تا آخرین روزش بسوزونی
"طوفان" بگو، از زیر اون خاکسترا رد شو
بفرستشون تو عمق دره های ویرونی
امروز، بیدارم از اون کابوس طولانی
رحمت به دستی که تکونم داد اینجوری
تو شمسی و مولای رومم من، بلاتشبیه
من مرده بودم، عشق جونم داد این جوری
ققنوس پیری بودم و نزدیک مرگم بود
شعله نمی دادی، تو کنج خونه می مردم
خودسوزی هم از زور پیری، دیگه مشکل بود
هر لحظه از این فکر، عمری غصه می خوردم
گرمه هنوز این شعر، از "آتیش" اون اول
شعرای قبلیمو ولی "آتیش" تو سوزوند
شعرم، خودم، عمرم همه قربون یک لحظه ت
خوب شد که "آتیش" همشونو پیش تو سوزوند
نظرات (۴)