دستامو تو دستات گرفتی ، گفتی که برمی گردی پیشم
گفتی همین حالا نرفته ، دارم برات دلتنگ می شم
گفتم نرو دلشوره دارم، تو بی اهمیّت به حسم
گفتی خداحافظ عزیزم، باید به پروازم برسم
دستام از دستات رها شد ، چشمام بهت می گفت برگرد
تو رفتی و دلواپسی هام ، با اشک چشمام بدرقه ت کرد
رفتی و انگاری به پای ِ ، دقیقه ها زنجیر بستن
رد می شدن اما چقد دیر ، انگار باهام لج کرده باشن
گوینده ی اخبار می گفت، « توپولوف سی یکصد و سی»
همون که خواستی زود بری تا، حتما به پروازش برسی
بعد از خبر از نقص فنی، قبل از فرود اضطراری
تو آسمون آتیش گرفته، این فاجعه س نه بدبیاری
داغ شما رو چن برابر، روی دلای ما گذاشتن
آخه به جرم بی گناهی، با فاجعه شما رو کشتن
چشمام بهت می گفت برگرد، انگار این روزا رو می دید
اما تو رفتی آخه هیچ وخ، نمی شه با تقدیر جنگید!
بهاره رادهوش
مرداد 89
نظرات (۵)