سخن سردبیر
صدای پای نوروز
تق‌تق‌تق؛ لحظه‌ای سکوت کنیم تا این صدای آشنا را بشنویم؛ صدایی که یک‌سال است فراموشمان شده؛ صدای پای نوروز؛ صدای تپش قلب بهار؛ صدای نفس گلباران طبیعت... عید از راه دور به پنجره‌ها می‌کوبد و پرده‌های کهنه را می‌درد، نسیم طراوت به سینه‌هامان پرمی‌کشد تا با صدای سرفه‌‌های خودمان از خواب برخیزیم و بی‌پرده، یک‌سال دیگر از عمر رفته را به چشم ببینیم.
این روزها شهر که نه، همه کشور لبریز از ازدحام و همهمه است. همه می‌خواهیم با سبزه‌ها قد بکشیم، تازه شویم و رشد کنیم. یک‌سال دیگر از عمر بی‌بازگشتمان سپری شده و با آرزوی دیدار بهاری دوباره، می‌خواهیم کوله‌بارمان را که پر از سربلندی‌ها و سرافکندگی‌ها، شادی‌ها و غم‌ها و آرزوها و حسرت‌هاست بگشاییم. باری پایان سال و ضربه گام‌های بهار به ما تلنگری می‌زند تا برای پیوند زدن سربلندی‌ها و زخمی کردن ریشه‌های سرافکندگی‌هامان در سال جدید به تکاپو بیفتیم و باورمان گردد شادی‌ها و غم‌ها آیین تقدیر و طبیعت زندگی است.
***
این جریان مبارک، نه فقط دست یکایک ما بلکه دامان ایران سرفراز را می‌گیرد و تپش قلب ایران نیز در گرو گردش خون اقتصاد است. نه تک‌تک صنعتگران که خود صنعت، کوله‌بار خود را بر زمین می‌نهد؛ کوله‌باری که امسال مانند همیشه سنگین نبوده؛ کوله‌باری که زخمی است از فشار قدرت‌ها و چوب‌هایی که لای چرخ‌هایش نهاده‌اند.
چهار فصل گذشت و ایران، امسال – سالی که رو به پایان دارد – تنها زمستان را لمس کرده؛ زمستان را با سرخی سیلی‌های رکود اقتصاد و خش‌خش چرخ‌های خشک صنعت... و باز صدای پای بهار... باز تجدید قوای طبیعت که به این تنومند ازپا ایستاده – نه از نفس افتاده – می‌آموزد که برخیز... برخیز و پابه‌پای آغازی دوباره، جامه نو بر تن کن.
ایران ِ همیشه سربلند، همین یک‌سال به‌اندازه نیمی از قدمت تاریخش شکست و شکسته شد اما سر خم نکرد و حالا که باز هم طبیعت، این زخمی نام‌آور سرفراز را به یاد امید به رحمت خداوند قادر می‌اندازد، باز هم با شنیدن نوای نوروز، آغاز به چرخیدن و گشتن می‌کند و می‌بینیم که یک‌لحظه، تنها یک‌لحظه صدای آرام او، گوش دنیا را می‌لرزاند.
سر ایران به افتخار این ملت شکست‌ناپذیر همواره رو به آسمان است. هرکدام از هم‌وطنان عزیز در گوشه‌ای از این کشور پهناور، سفره خود را برای استقبال از نوروز می‌گشایند و آغوش خود را به‌روی تولدی دوباره باز می‌کنند؛ مقابل آینه می‌نشینند و به رسم دنیا می‌نگرند، آب به صورت می‌پاشند تا غبار کهنگی را بزدایند و سکه‌هایشان را به امید برکت روزافزون بر تن سفره می‌نوازند.
***
ما – خانواده کوچک انجمن – نیز به مناسبت این هنگام فرخنده، پای هفت‌سین کوچک آوند جمع شده‌ایم و به یاد همه خوبی‌های زندگی، دست‌هایمان را به آسمان گشوده‌ایم تا مبارک داریم سالی دیگر از عمر پرمایه آوند را... سپاس بی‌حدومرز همه بزرگان هم‌وطن را که گوشه‌ای از گستره عظیم آوند را به‌دست گرفته‌اند...
هر روزتان نوروز... نوروزتان پیروز...
سردبیر: سپیده دبیری
صدای پای نوروز
تق‌تق‌تق؛ لحظه‌ای سکوت کنیم تا این صدای آشنا را بشنویم؛ صدایی که یک‌سال است فراموشمان شده؛ صدای پای نوروز؛ صدای تپش قلب بهار؛ صدای نفس گلباران طبیعت... عید از راه دور به پنجره‌ها می‌کوبد و پرده‌های کهنه را می‌درد، نسیم طراوت به سینه‌هامان پرمی‌کشد تا با صدای سرفه‌‌های خودمان از خواب برخیزیم و بی‌پرده، یک‌سال دیگر از عمر رفته را به چشم ببینیم.
این روزها شهر که نه، همه کشور لبریز از ازدحام و همهمه است. همه می‌خواهیم با سبزه‌ها قد بکشیم، تازه شویم و رشد کنیم. یک‌سال دیگر از عمر بی‌بازگشتمان سپری شده و با آرزوی دیدار بهاری دوباره، می‌خواهیم کوله‌بارمان را که پر از سربلندی‌ها و سرافکندگی‌ها، شادی‌ها و غم‌ها و آرزوها و حسرت‌هاست بگشاییم. باری پایان سال و ضربه گام‌های بهار به ما تلنگری می‌زند تا برای پیوند زدن سربلندی‌ها و زخمی کردن ریشه‌های سرافکندگی‌هامان در سال جدید به تکاپو بیفتیم و باورمان گردد شادی‌ها و غم‌ها آیین تقدیر و طبیعت زندگی است.
***
این جریان مبارک، نه فقط دست یکایک ما بلکه دامان ایران سرفراز را می‌گیرد و تپش قلب ایران نیز در گرو گردش خون اقتصاد است. نه تک‌تک صنعتگران که خود صنعت، کوله‌بار خود را بر زمین می‌نهد؛ کوله‌باری که امسال مانند همیشه سنگین نبوده؛ کوله‌باری که زخمی است از فشار قدرت‌ها و چوب‌هایی که لای چرخ‌هایش نهاده‌اند.
چهار فصل گذشت و ایران، امسال – سالی که رو به پایان دارد – تنها زمستان را لمس کرده؛ زمستان را با سرخی سیلی‌های رکود اقتصاد و خش‌خش چرخ‌های خشک صنعت... و باز صدای پای بهار... باز تجدید قوای طبیعت که به این تنومند ازپا ایستاده – نه از نفس افتاده – می‌آموزد که برخیز... برخیز و پابه‌پای آغازی دوباره، جامه نو بر تن کن.
ایران ِ همیشه سربلند، همین یک‌سال به‌اندازه نیمی از قدمت تاریخش شکست و شکسته شد اما سر خم نکرد و حالا که باز هم طبیعت، این زخمی نام‌آور سرفراز را به یاد امید به رحمت خداوند قادر می‌اندازد، باز هم با شنیدن نوای نوروز، آغاز به چرخیدن و گشتن می‌کند و می‌بینیم که یک‌لحظه، تنها یک‌لحظه صدای آرام او، گوش دنیا را می‌لرزاند.
سر ایران به افتخار این ملت شکست‌ناپذیر همواره رو به آسمان است. هرکدام از هم‌وطنان عزیز در گوشه‌ای از این کشور پهناور، سفره خود را برای استقبال از نوروز می‌گشایند و آغوش خود را به‌روی تولدی دوباره باز می‌کنند؛ مقابل آینه می‌نشینند و به رسم دنیا می‌نگرند، آب به صورت می‌پاشند تا غبار کهنگی را بزدایند و سکه‌هایشان را به امید برکت روزافزون بر تن سفره می‌نوازند.
***
ما – خانواده کوچک انجمن – نیز به مناسبت این هنگام فرخنده، پای هفت‌سین کوچک آوند جمع شده‌ایم و به یاد همه خوبی‌های زندگی، دست‌هایمان را به آسمان گشوده‌ایم تا مبارک داریم سالی دیگر از عمر پرمایه آوند را... سپاس بی‌حدومرز همه بزرگان هم‌وطن را که گوشه‌ای از گستره عظیم آوند را به‌دست گرفته‌اند...
هر روزتان نوروز... نوروزتان پیروز...
سردبیر: سپیده دبیری
نظرات (۰)