تک بازی
«ویروس پلید»
نویسنده
«سپیده دبیری»
[تاریکی. صدای چکّه‌های آب. زن، آرام آرام وارد می‌شود؛ فانوسی در دست دارد؛ قطره‌های خون از دستش می‌چکد.]
زن روی این خطّ مُمتد
همه می‌رفتند و
تنها یک نفر می‌آمد
او نیز
هرگز نرفته بود...
□□□
سایه‌ی غرور، پشت گام‌هایش
خط چین چکّه‌های خون بود
بر بیراهه‌ی نفس...
□□□
آّب
روشنایی نیست
تاریکی ِ گور است، پیش زلال ِ خون او
بگذار آینه
پیش چشمانش
از خدا رخ بگشاید...
□□□
[نور، صحنه را روشن می‌کند و فضایی شبیه به بیمارستان یا درمانگاه نمایان می‌شود. زن بالای سرِ مردی که در بستر بیماری است، مشغول پانسمان دست خود است.]
زن می‌خواستم بُکشمش... باید می‌کشتمِش... امّا نتونستم... می‌دونستم که به این سرنوشت سیاه دچار شده... سرنوشت سیاه «من»... یه قربانی بی‌گناه دیگه... باید می‌کشتمِش تا مثل من، منتظر چکه چکه کردن نفس‌های خودش نباشه! باید می‌کشتمِش تا مثل من، شاهد سقوط سیاه خودش از زمین نباشه! باید می‌کشتمِش چون مثل تو نیست که فرشته‌ها بالای سرِ بسترش، پیشاپیش فاتحه بخونن... باید می‌کشتمِش چون اون مثل تو نیست؛ مثل منه... تو مسافر معراجی و من منتظرم دهن ِ زمین باز بشه و روحم رو غرق کنه...
باید می‌کشتمش چون اون هم آلوده و پلید شده... [با اشاره به زخم دستش.] ندیدی با چه لذّتی گوشت و خون ِ تن من رو با زبون زهرآلودش لمس- می‌کرد... حتی روحِش هم از این پلیدی خبر نداره! درست مثل من که حتی نمی‌تونم تصوّر کنم وقتی به‌ت گفتم و فهمیدی، چه احساسی پیدا- کردی... شاید اگه دست و پات یاری می‌کرد، نام و نشون خودت رو از صفحه‌ی روزگار محو می‌کردی... نه! شاید مقابل ضعف بدنت ایستادگی- می‌کردی و آماده می‌شدی برای جنگ تن به تن با دشمن پلید... امّا ... [بغض آلود.] بمیرم برای غرور شکسته‌ت که توی اون لحظه حتی صدا نداشتی که فریاد بزنی...
تو من رو تنها گذاشتی و رفتی تا جسم پاکت رو مقابل عظمت ایمانت به- زمین بزنی امّا ... حالا اون قدر باید با هم بشینیم تا بالاخره یکی‌مون بالای- سرِ جنازه‌ی اون یکی غرق گریه بشه... [با بغضی فرو خورده.] تنها خواهشم از خدا همینه که معراج تو رو با چشمم لمس کنم چون هرگز نمی‌خوام غرور مؤمنانه‌ی قلب تو، شاهد سقوط سیاه همسر وفادارت باشه...
[برای تغییر فضا، سِرُم بیمار را چک می‌کند و چون تمام شده، آن را در- می‌آورد.] این هم تموم شد... کاش این ترکِش افتخارآمیز... [با اشاره به سرِ مرد.] ... این فرصت رو به حافظه‌ی خاطراتِت می‌داد که ماجرای اون روز سیاه رو از زبون خودت بشنوم... یا حدّ اقل اون لحظه که از زبون من شنیدی سرنوشت شهادتِت با یه خطّ غریب رقم خورده، حنجره‌ت قدر یه فریاد یاری‌ت می‌کرد...
[زن برای لحظه‌ای خارج می شود. صدای شکستن شیشه و صدای فریاد زن. زن بازمی گردد؛ با دارو و سِرُم. خون دستش تازه شده است. برگه‌ای نیز در دست دارد.]
زن نترس، عزیزم! لیوان از دستم افتاد... [سِرُم تازه را جایگزین می‌کند.] امّا این آب، روشنایی نیست... [متوجه خون دستش می‌شود.] این خون پلید دوباره چکه کرد... باید دوباره پانسمانِش کنم...
[برگه را به مرد نشان می‌دهد.] فردا، صبح، ساعت هفت، لحظه‌ی موعوده! جشن خاتمه‌ی این تراژدی... همه‌ی قربانی‌ها برای حضور تو جشن انتقام، دعوت‌اَن... همه‌شون ترکِش، تو دست و پا و نهایتاً قلب‌شون خورده... منظورم اینه که همه‌شون توانایی این رو دارن که لذّت این انتقام رو از نزدیک لمس کنن... فقط تویی که باید از دور همدردی کنی... وقتی نفس اون دشمن پلید، زیر شعله‌های طناب دار، گداخته- می‌شه، فقط تویی که کنار من نیستی...
[محتاطانه.] درست شنیدی، عزیزم! من هم به این جشن سیاه دعوت‌اَم و تو حتی نمی‌دونی چرا...
من اون رو نکشتم تا با من شاهد حسن ختام این فاجعه باشه! نکشتمِش تا وقتی چشم اون ویروس پلید به طناب دار می‌افته و چشم‌هاش از گناه، سیاهی می‌ره، تنها نباشم! می‌خوام تو اون لحظه که لذت و حسرت با هم تو چشم من عروسی می‌گیرن، به جای تو، اشک‌هام رو روی گونه‌هام ببوسه! نکشتمِش تا وقتی خنده‌های شیطان رو شونه‌های اون ماردوش پلید، کوه رو به لرزه در می‌آره، سایه‌ی ترس رو اَزم دور کنه...
می‌خوام تو لحظه‌ی احتضار، به جای تو، میون آتش چشم‌هاش، افکار پلیدش رو بخونه! همون آتشی که از خون زلال ده‌ها قربانی بهشتی شراره کشیده... آتشی که لحظه‌ی طلوع آفتاب، خاطره‌ی غروب ِ آلوده شدن رو تو چشم هر قربانی با یه تصویر خونین مجسم می‌کنه... فقط تویی که فراموشی به‌ت یادآوری می‌کنه که شیطان و فرشته رو از هم بازنشناسی...
تو اون لحظه چشم‌های تو باز نیست تا من نتونم تو دل خورشید، طعم خون زلال تو رو با چشمم بِچشم... چشم‌های تو باز نیست تا من تو اون خون بارون غرق نشم! لب‌هات رو به هم گره زده‌ی تا برای من قصّه- نگی... قصّه‌ی تصویری از آتش و خون که طلوع آفتاب بَرات به ارمغان- می‌آره... قصّه‌ی اون گودالی که مخفی‌گاه تو و هم رزم‌هات بود و... هنوز هم هست... گودالی که برای من عمیق‌ترین پرتگاه سقوط شد...
حافظه‌ت این افتخار رو از من سلب کرد که با ناله‌هات رو با صدای گرم خودت بشنوم... ناله‌هایی که از درد جسم نبود؛ از زخم روح بود... ضجّه‌های فروخورده‌ای که تو آتش گلوله داشت ذرّه ذرّه آب می‌شد... نه گلوله‌ای که دشمن خاک و وطنت، رو در رو، اون رو توی سرِت کاشته- بود! نه! تیری که به نشونی قلبت، روح اعتمادت فرستاده شده، از طرف یه نارفیق در لباس دوست و هم رزم... کاش حافظه‌ت از پا نمی‌افتاد تا از احساسِت بَرام می‌گفتی وقتی رفیقِت توی لباس سبز رفاقت اومد توی اون گودال، اون جوی سرخ خون... و تو خوش باورانه از حسّ همدردی ِ اون نامرد تقدیر کردی...
تو خیالِت سبز بود... نه به این هوا که رفیقِت دستِت رو می‌گیره و می‌رسوندِت بیمارستان تا اون گلوله رو از قلبت در بیارن بدون این که قلبت رو از جا بکنن! دِلِت آروم شد از این که هم رزمِت مردونه تو رو روی شونه‌هاش می‌آره بیمارستان تا چشم‌هات قبل از بسته شدن، به وصال لبخند من برسن... لبخند من امّا... توی ایستگاه بی‌خبری، منتظر سوت ِ قطار افتخار بود... افتخارِ شهادت یا... پیروزی همراه با سلامت...
[ضربان قلب مرد از حالت طبیعی خارج می شود. زن، نیم نگاهی به دستگاه می‌اندازد امّا واکنشی نشان نمی‌دهد.]
زن تا اون جای قصّه‌ی ذهنت درست بود که اون مَرد، دستِت رو گرفت... امّا... از زخمی که پیش روی احتضار تو، به نشونه‌ی رفاقت روی دست خودش نشوند، خون رفاقت جاری نشد! نمی‌دونم ستاره‌هایی که دورِ سرِت می‌گشتن و توی چشم‌هات سیاهی می‌رفتن، لحظه‌ای مجال دادن تا از پشت ِ اون ابرهای سیاه، کورسوی درخشش اون سوزن به چشم‌هات بزنه یا نه! امّا می‌دونم وقتی با دست پلیدش، زلال خون رو تو سرِت نوارش کرد، دست‌هات هنوز گرمایی داشت که از دنیای رفاقت کوتاه نشده باشه... کورسوی اون سوزن، دروازه‌ی خیرِ مقدم بود برای ورود اون ویروس پلید به خون شهادت طلب تو...
زخمی که به دست خودش زد، لبریز بود از لذّت انتقام... انتقام ِ بخت ِ سیاهش از آدم‌های سپید بخت... انتقام ِ خوره‌ی انتظارِ مرگ که با ورود اون ویروس پلید تو خونش رخنه کرده بود... از روح‌های رهایی که فرشته‌ها برای استقبال‌شون به معراج بال گشوده بودن...
نمی‌دونم اگه توی دادگاه، به جای من، ترکِش ِ این اعترافات، پرده‌ی گوش ِ تو رو پاره می‌کرد، دست به چه کاری می‌زدی... که حتما ً درست و عاقلانه بود...
[محتاطانه و همراه با افسوس.] ضربه‌ی سکوتش ولی سنگین‌تر بود در جواب این پرسش عالم گیر که چرا این ویروس پلید رو توی جبهه، به دشمن هدیه نداده و از پشت به روی دوست خنجر کشیده... شک ندارم اگه اون‌جا بودی، تو اون لحظه می‌شکستی و حتی اگر حنجره‌ت باهات هم صدا نمی‌شد، با چشم‌هات خشمت رو فریاد می‌زدی... [با اشاره به زخم دستش.] من اون رو نکشتم تا صدای گوش‌خراشِش، فریاد روح‌نوازِ قلب تو رو به گوش هم دردهات برسونه وقتی تپش پر شورِ قلب خودت رو نمی‌شنون، تو هیجان صحنه‌ی اعدام...
[علایم حیات مَرد حسّاس‌تر می‌شود امّا باز هم زن، ضمن نیم نگاهی به دستگاه، به حرف‌هایش ادامه می‌دهد.]
زن نه تو و نه هم دردهات، هیچ کدوم، درد ِ من به سینه‌تون سنگینی نمی‌کنه! زخم من خیلی عمیق‌تر از زخم‌های شماست... من اون رو نکشتم تا فردا تو جایگاه تماشاگران نمایش اعدام، کنارِ من، لب پرتگاه بایسته...
اگه به‌ت بگم چرا من هم به این نمایش دعوت‌اَم، جسم خسته‌ت دیگه دَووم نمی‌آره... من رو با همه‌ی اون قربانی‌ها تنها می‌ذاره و خودش رو به فرشته‌ها تسلیم می‌کنه... امّا می‌گم... می‌گم تا آخرین ضربه‌های ناقوس ِ قلبت به تقدّس عشق بزنه... می‌گم چون امید دارم تو رگه‌ای از خاطراتِت نشونی از من، از همسرت پیدا بشه...
من هم دعوت‌اَم چون اسم من هم توی لیست قربانی‌ها سیاه شده! من هم دعوت‌اَم چون این ویروس پلید زورِش رو به خون عشق آلود من هم رسونده...
اگه صدای من رو می‌شنیدی، حتی نمی‌تونستی به خودت شک کنی... چون تو حتی خودت رو هم نمی‌شناسی... که اگه می‌شناختی، هرگز، تا آخرین دمی که این ویروس، مانع رفت و آمد نفس‌های زلالت بشه، به‌ت نمی‌گفتم... نمی‌گفتم و نمی‌ذاشتم بفهمی! نمی‌گفتم تا غرورِ مؤمنانه‌ت زیرِ شلّاق ِ این طوفان سیاه نشکنه...
شاید هم عشق اون قدر قدرتمند باشه که دست ِ اون ترکِش رو برای فراموش کردن یار بشکنه... که اگه این طور باشه، تو صدای من رو می‌شنوی و می‌شناسی... اگه عظمت عشق بخواد مقابل شک و تردید ایستادگی کنه، ذهن تو فقط درگیرِ یادآوری خاطره‌ای با اسم و نشون ِ خودت می‌شه برای حضورِ این ویروس پلید توی تن من... امّا نه، من شهید ِ عشق نیستم، قربانی هوس و انتقام‌اَم...
[آلارم ِ نمایش‌گرِ وضعیت جسمانی مرد، شدید تر می‌شود امّا واکنش زن تغییری نمی‌کند؛ گویی می‌داند که مَرد آن قدر به مرگ نزدیک است که به آرامش کامل رسیده- است.]
زن اگه من رو بشناسی و خاطره‌ی خوشبختی‌مون رو از فکرت پاک نکرده- باشی، حتماً الآن توی دِلِت داری طرح انتقام از من رو برای اون دنیا نقاشی می‌کنی! همه‌ش هم با رنگ سیاه! شاید هم سیاه و سپیدش بَرات فرقی نمی‌کنه وقتی آخرین خونه، مرگه... شاید هم هنوز اون قدر لطیف و اَبر صِفتی که هیچ نیازی از درگاه خدا نداری جُز وصال، حتی تو آسمون، حتی با مرگ...
امّا برای من فرق می‌کنه... تعظیم کردن زندگی مقابل بیماری و سجده به خاک مرگ، عاقبت ِ خوش ِ خیلی از آدم‌هاست... امّا تزلزل روح من، از ترس سفر به اون دنیا نیست... اون قدر قلبم لرزیده که ایمانم ترَک- بر داشته... نمی‌خوام کفر گفته باشم امّا... حقیقت اینه که از قضاوت ِ اشتباه ِ خدا هم می‌ترسم... نه! نه! آروم باش، عزیزم! آروم باش! باشه، چشم، دیگه کفر نمی‌گم! پناه می‌برم به خدا... پناه می‌برم به پروردگارم؛ تنها شاهد ِ اتفاق ِ سیاهی که حتی چشم خودم هم به روش بسته بوده... چشمِش کور و حافظه‌ش خط خطی اگه کسی اون صحنه‌ی آتشین رو دیده و لذّت- بُرده! قصّه‌ی اعترافات ِ خودش، حکایت از تنهایی داره...
حالا فهمیدی چرا این رو نکشتم؟!
[شیشه‌ای در بسته را نشان می‌دهد که در آن، جانوری خون‌خوار و گزنده - مانند زنبور گاوی یا عقرب - در حال تقّلاست.]
زن نکشتمِش تا من هم مثل بقیه‌ی تماشاگران صحنه‌ی اعدام، یه هم درد داشته- باشم؛ یکی مثل خودم در حال سقوط؛ یه آلوده‌ی بی‌گناه... نکشتمِش تا شریک جُرمم باشه و مدعی حیثیت سیاهم...
ما همه‌مون توی یه دایره‌ی قرمز اسیر شدیم و مُدام داریم دورِ سرِ هم می‌چرخیم و به هم آینه نشون می‌دیم...
آینه‌ی بین من و تو، انعکاس ِ بی‌خبریه؛ تو از زبون من، زهرِ این خبر رو شنیدی و من از لا به لای اعترافات ِ اون نامرد، ردّ سرنوشت خودم رو زدم... فردا، تو اون سحرگاه سیاه، من تصویری تو دل خورشید نمی‌بینم جُز اعترافات ِ زهرآگین اون ماردوش...
حافظه‌م فقط تا این جای داستان یاری‌م می‌کنه که اومدم تو خطّ ، دنبال تو... بیمارستان پر شده بود از شیرمردهایی که هر چی بیشتر توی خون زلال خودشون دست و پا می‌زدن، بیشتر نفس می‌گرفتن... خوشحال بودم از این که فرشته‌ی نجات از طرف خدا روی زمین‌اَم... بعضی‌هاشون رو که هنوز ساعت زندگی تو نبض‌شون عقربه می‌چرخوند، به دنیا بر-می‌گردوندم و پیکر نورانی اون‌هایی رو که خدا برای خودش انتخاب- می‌کرد، رو بال فرشته می‌ذاشتم...
هم رزم‌هات اومدن و رفتن و... خطّ و خبری از تو نیومد... نگرانت شده- بودم... از یه قاصدک شنیده بودم زخم ِ حق، تنِت رو نوازش کرده... هر‌چی بیشتر نگرانی به قلبم غلبه کرد، پاهام قوی‌تر شد و اراده‌م مشتاق‌تر... راه افتادم و سجده‌کنان و فروتنانه خودم رو به اون خاک مقدّس رسوندم... تا رسیدم به خطّ ، عطرِ نفسِت، من رو مثل یه پر، تو گهواره‌ی نسیم با خودش بُرد و رسوند به اون گودال؛ گودالی که شمیم ِ خون ِ تو هنوز از خاکِش تراوش می‌کرد... چشم‌هام آلوده شد به دیدن ِ اون نا رفیقی که من از تو یاد گرفتم «رفیق» صِداش کنم... تا دوستانه ازش نشونی تو رو پرسیدم، راه نفسم تنگ و تنگ‌تر و تنگ‌تر شد و ابرهای سیاه تو چشم‌هام رقصیدن و حافظه‌م به خواب رفت... خدا رو شکر که تلخی ِ اون لحظه رو نچشیدم و سقوط تقدّسم رو با چشمم لمس نکردم...
ترس من از انفجارِ این ویروس پلید نیست که توی خونم داره آروم آروم رشد می‌کنه و شراره می‌کشه... ترسم از درخشش اون لکّه‌ی ننگِه که وقتی به دامنم نشست که اراده‌م فلج بود... فقط این جونوَرِ زبون بسته می‌تونه فردا، میون نگاه‌های مؤمنانه‌ی اون جمع، به پرواز در بیاد و حیثیت من رو از باد پس بگیره... چون خودش هم مثل من با چشم بسته به این مسلخ پا گذاشته... حضور این زبون بسته تو جشن انتقام، شوکران ِ خشم و نفرتِه تو چشم‌های پلید اون نا رفیق، دم ِ مرگ... و برای من، شیرینی ِ التیام ِ زخم...
هر دو شون خون ِ من رو با لذّت بلعیدن... امّا... اون به انتقام ِ فنا من رو آلوده کرد و این به اُمید بقا آلوده شد!
[علایم حیات مرد آن قدر ضعیف می‌شود تا نهایتاً به مرگ او منتهی می‌گردد. زن آرام است و واکنشی جز لبخند و بغض ندارد.]
زن نکشتمِش... تا وقتی که تو نیستی، یکی دیگه کنارم باشه که خون من تو رگ‌هاش بجوشه؛ تا دم طلوع آفتاب، تو حسن ختام این تراژدی، هم صدا با من، مرثیه‌ی سقوط بخونه و نفس‌هاش رو تسلیم ِ مرگی گناه آلود کنه...
جُز زلال خون تو، هیچ آینه‌ای به تقدّس ِ تن ِ من شهادت نمی‌ده...
[در شیشه را باز کرده و جانور را بر تن مرد می‌اندازد.]
زن باید خون تو هم تو رگ‌هاش با خون من بجوشه...
شب به خیر! آروم بخوابی... تا فردایی که برای «ما» هرگز از راه- نمی‌رسه...
[روی مرد را می‌پوشاند و خودش کنار بستر او سر بر بالین می‌گذارد.]
[پایان.]
[آذرماه 1391 ]
«ویروس پلید»
نویسنده
«سپیده دبیری»
[تاریکی. صدای چکّه‌های آب. زن، آرام آرام وارد می‌شود؛ فانوسی در دست دارد؛ قطره‌های خون از دستش می‌چکد.]
زن روی این خطّ مُمتد
همه می‌رفتند و
تنها یک نفر می‌آمد
او نیز
هرگز نرفته بود...
□□□
سایه‌ی غرور، پشت گام‌هایش
خط چین چکّه‌های خون بود
بر بیراهه‌ی نفس...
□□□
آّب
روشنایی نیست
تاریکی ِ گور است، پیش زلال ِ خون او
بگذار آینه
پیش چشمانش
از خدا رخ بگشاید...
□□□
[نور، صحنه را روشن می‌کند و فضایی شبیه به بیمارستان یا درمانگاه نمایان می‌شود. زن بالای سرِ مردی که در بستر بیماری است، مشغول پانسمان دست خود است.]
زن می‌خواستم بُکشمش... باید می‌کشتمِش... امّا نتونستم... می‌دونستم که به این سرنوشت سیاه دچار شده... سرنوشت سیاه «من»... یه قربانی بی‌گناه دیگه... باید می‌کشتمِش تا مثل من، منتظر چکه چکه کردن نفس‌های خودش نباشه! باید می‌کشتمِش تا مثل من، شاهد سقوط سیاه خودش از زمین نباشه! باید می‌کشتمِش چون مثل تو نیست که فرشته‌ها بالای سرِ بسترش، پیشاپیش فاتحه بخونن... باید می‌کشتمِش چون اون مثل تو نیست؛ مثل منه... تو مسافر معراجی و من منتظرم دهن ِ زمین باز بشه و روحم رو غرق کنه...
باید می‌کشتمش چون اون هم آلوده و پلید شده... [با اشاره به زخم دستش.] ندیدی با چه لذّتی گوشت و خون ِ تن من رو با زبون زهرآلودش لمس- می‌کرد... حتی روحِش هم از این پلیدی خبر نداره! درست مثل من که حتی نمی‌تونم تصوّر کنم وقتی به‌ت گفتم و فهمیدی، چه احساسی پیدا- کردی... شاید اگه دست و پات یاری می‌کرد، نام و نشون خودت رو از صفحه‌ی روزگار محو می‌کردی... نه! شاید مقابل ضعف بدنت ایستادگی- می‌کردی و آماده می‌شدی برای جنگ تن به تن با دشمن پلید... امّا ... [بغض آلود.] بمیرم برای غرور شکسته‌ت که توی اون لحظه حتی صدا نداشتی که فریاد بزنی...
تو من رو تنها گذاشتی و رفتی تا جسم پاکت رو مقابل عظمت ایمانت به- زمین بزنی امّا ... حالا اون قدر باید با هم بشینیم تا بالاخره یکی‌مون بالای- سرِ جنازه‌ی اون یکی غرق گریه بشه... [با بغضی فرو خورده.] تنها خواهشم از خدا همینه که معراج تو رو با چشمم لمس کنم چون هرگز نمی‌خوام غرور مؤمنانه‌ی قلب تو، شاهد سقوط سیاه همسر وفادارت باشه...
[برای تغییر فضا، سِرُم بیمار را چک می‌کند و چون تمام شده، آن را در- می‌آورد.] این هم تموم شد... کاش این ترکِش افتخارآمیز... [با اشاره به سرِ مرد.] ... این فرصت رو به حافظه‌ی خاطراتِت می‌داد که ماجرای اون روز سیاه رو از زبون خودت بشنوم... یا حدّ اقل اون لحظه که از زبون من شنیدی سرنوشت شهادتِت با یه خطّ غریب رقم خورده، حنجره‌ت قدر یه فریاد یاری‌ت می‌کرد...
[زن برای لحظه‌ای خارج می شود. صدای شکستن شیشه و صدای فریاد زن. زن بازمی گردد؛ با دارو و سِرُم. خون دستش تازه شده است. برگه‌ای نیز در دست دارد.]
زن نترس، عزیزم! لیوان از دستم افتاد... [سِرُم تازه را جایگزین می‌کند.] امّا این آب، روشنایی نیست... [متوجه خون دستش می‌شود.] این خون پلید دوباره چکه کرد... باید دوباره پانسمانِش کنم...
[برگه را به مرد نشان می‌دهد.] فردا، صبح، ساعت هفت، لحظه‌ی موعوده! جشن خاتمه‌ی این تراژدی... همه‌ی قربانی‌ها برای حضور تو جشن انتقام، دعوت‌اَن... همه‌شون ترکِش، تو دست و پا و نهایتاً قلب‌شون خورده... منظورم اینه که همه‌شون توانایی این رو دارن که لذّت این انتقام رو از نزدیک لمس کنن... فقط تویی که باید از دور همدردی کنی... وقتی نفس اون دشمن پلید، زیر شعله‌های طناب دار، گداخته- می‌شه، فقط تویی که کنار من نیستی...
[محتاطانه.] درست شنیدی، عزیزم! من هم به این جشن سیاه دعوت‌اَم و تو حتی نمی‌دونی چرا...
من اون رو نکشتم تا با من شاهد حسن ختام این فاجعه باشه! نکشتمِش تا وقتی چشم اون ویروس پلید به طناب دار می‌افته و چشم‌هاش از گناه، سیاهی می‌ره، تنها نباشم! می‌خوام تو اون لحظه که لذت و حسرت با هم تو چشم من عروسی می‌گیرن، به جای تو، اشک‌هام رو روی گونه‌هام ببوسه! نکشتمِش تا وقتی خنده‌های شیطان رو شونه‌های اون ماردوش پلید، کوه رو به لرزه در می‌آره، سایه‌ی ترس رو اَزم دور کنه...
می‌خوام تو لحظه‌ی احتضار، به جای تو، میون آتش چشم‌هاش، افکار پلیدش رو بخونه! همون آتشی که از خون زلال ده‌ها قربانی بهشتی شراره کشیده... آتشی که لحظه‌ی طلوع آفتاب، خاطره‌ی غروب ِ آلوده شدن رو تو چشم هر قربانی با یه تصویر خونین مجسم می‌کنه... فقط تویی که فراموشی به‌ت یادآوری می‌کنه که شیطان و فرشته رو از هم بازنشناسی...
تو اون لحظه چشم‌های تو باز نیست تا من نتونم تو دل خورشید، طعم خون زلال تو رو با چشمم بِچشم... چشم‌های تو باز نیست تا من تو اون خون بارون غرق نشم! لب‌هات رو به هم گره زده‌ی تا برای من قصّه- نگی... قصّه‌ی تصویری از آتش و خون که طلوع آفتاب بَرات به ارمغان- می‌آره... قصّه‌ی اون گودالی که مخفی‌گاه تو و هم رزم‌هات بود و... هنوز هم هست... گودالی که برای من عمیق‌ترین پرتگاه سقوط شد...
حافظه‌ت این افتخار رو از من سلب کرد که با ناله‌هات رو با صدای گرم خودت بشنوم... ناله‌هایی که از درد جسم نبود؛ از زخم روح بود... ضجّه‌های فروخورده‌ای که تو آتش گلوله داشت ذرّه ذرّه آب می‌شد... نه گلوله‌ای که دشمن خاک و وطنت، رو در رو، اون رو توی سرِت کاشته- بود! نه! تیری که به نشونی قلبت، روح اعتمادت فرستاده شده، از طرف یه نارفیق در لباس دوست و هم رزم... کاش حافظه‌ت از پا نمی‌افتاد تا از احساسِت بَرام می‌گفتی وقتی رفیقِت توی لباس سبز رفاقت اومد توی اون گودال، اون جوی سرخ خون... و تو خوش باورانه از حسّ همدردی ِ اون نامرد تقدیر کردی...
تو خیالِت سبز بود... نه به این هوا که رفیقِت دستِت رو می‌گیره و می‌رسوندِت بیمارستان تا اون گلوله رو از قلبت در بیارن بدون این که قلبت رو از جا بکنن! دِلِت آروم شد از این که هم رزمِت مردونه تو رو روی شونه‌هاش می‌آره بیمارستان تا چشم‌هات قبل از بسته شدن، به وصال لبخند من برسن... لبخند من امّا... توی ایستگاه بی‌خبری، منتظر سوت ِ قطار افتخار بود... افتخارِ شهادت یا... پیروزی همراه با سلامت...
[ضربان قلب مرد از حالت طبیعی خارج می شود. زن، نیم نگاهی به دستگاه می‌اندازد امّا واکنشی نشان نمی‌دهد.]
زن تا اون جای قصّه‌ی ذهنت درست بود که اون مَرد، دستِت رو گرفت... امّا... از زخمی که پیش روی احتضار تو، به نشونه‌ی رفاقت روی دست خودش نشوند، خون رفاقت جاری نشد! نمی‌دونم ستاره‌هایی که دورِ سرِت می‌گشتن و توی چشم‌هات سیاهی می‌رفتن، لحظه‌ای مجال دادن تا از پشت ِ اون ابرهای سیاه، کورسوی درخشش اون سوزن به چشم‌هات بزنه یا نه! امّا می‌دونم وقتی با دست پلیدش، زلال خون رو تو سرِت نوارش کرد، دست‌هات هنوز گرمایی داشت که از دنیای رفاقت کوتاه نشده باشه... کورسوی اون سوزن، دروازه‌ی خیرِ مقدم بود برای ورود اون ویروس پلید به خون شهادت طلب تو...
زخمی که به دست خودش زد، لبریز بود از لذّت انتقام... انتقام ِ بخت ِ سیاهش از آدم‌های سپید بخت... انتقام ِ خوره‌ی انتظارِ مرگ که با ورود اون ویروس پلید تو خونش رخنه کرده بود... از روح‌های رهایی که فرشته‌ها برای استقبال‌شون به معراج بال گشوده بودن...
نمی‌دونم اگه توی دادگاه، به جای من، ترکِش ِ این اعترافات، پرده‌ی گوش ِ تو رو پاره می‌کرد، دست به چه کاری می‌زدی... که حتما ً درست و عاقلانه بود...
[محتاطانه و همراه با افسوس.] ضربه‌ی سکوتش ولی سنگین‌تر بود در جواب این پرسش عالم گیر که چرا این ویروس پلید رو توی جبهه، به دشمن هدیه نداده و از پشت به روی دوست خنجر کشیده... شک ندارم اگه اون‌جا بودی، تو اون لحظه می‌شکستی و حتی اگر حنجره‌ت باهات هم صدا نمی‌شد، با چشم‌هات خشمت رو فریاد می‌زدی... [با اشاره به زخم دستش.] من اون رو نکشتم تا صدای گوش‌خراشِش، فریاد روح‌نوازِ قلب تو رو به گوش هم دردهات برسونه وقتی تپش پر شورِ قلب خودت رو نمی‌شنون، تو هیجان صحنه‌ی اعدام...
[علایم حیات مَرد حسّاس‌تر می‌شود امّا باز هم زن، ضمن نیم نگاهی به دستگاه، به حرف‌هایش ادامه می‌دهد.]
زن نه تو و نه هم دردهات، هیچ کدوم، درد ِ من به سینه‌تون سنگینی نمی‌کنه! زخم من خیلی عمیق‌تر از زخم‌های شماست... من اون رو نکشتم تا فردا تو جایگاه تماشاگران نمایش اعدام، کنارِ من، لب پرتگاه بایسته...
اگه به‌ت بگم چرا من هم به این نمایش دعوت‌اَم، جسم خسته‌ت دیگه دَووم نمی‌آره... من رو با همه‌ی اون قربانی‌ها تنها می‌ذاره و خودش رو به فرشته‌ها تسلیم می‌کنه... امّا می‌گم... می‌گم تا آخرین ضربه‌های ناقوس ِ قلبت به تقدّس عشق بزنه... می‌گم چون امید دارم تو رگه‌ای از خاطراتِت نشونی از من، از همسرت پیدا بشه...
من هم دعوت‌اَم چون اسم من هم توی لیست قربانی‌ها سیاه شده! من هم دعوت‌اَم چون این ویروس پلید زورِش رو به خون عشق آلود من هم رسونده...
اگه صدای من رو می‌شنیدی، حتی نمی‌تونستی به خودت شک کنی... چون تو حتی خودت رو هم نمی‌شناسی... که اگه می‌شناختی، هرگز، تا آخرین دمی که این ویروس، مانع رفت و آمد نفس‌های زلالت بشه، به‌ت نمی‌گفتم... نمی‌گفتم و نمی‌ذاشتم بفهمی! نمی‌گفتم تا غرورِ مؤمنانه‌ت زیرِ شلّاق ِ این طوفان سیاه نشکنه...
شاید هم عشق اون قدر قدرتمند باشه که دست ِ اون ترکِش رو برای فراموش کردن یار بشکنه... که اگه این طور باشه، تو صدای من رو می‌شنوی و می‌شناسی... اگه عظمت عشق بخواد مقابل شک و تردید ایستادگی کنه، ذهن تو فقط درگیرِ یادآوری خاطره‌ای با اسم و نشون ِ خودت می‌شه برای حضورِ این ویروس پلید توی تن من... امّا نه، من شهید ِ عشق نیستم، قربانی هوس و انتقام‌اَم...
[آلارم ِ نمایش‌گرِ وضعیت جسمانی مرد، شدید تر می‌شود امّا واکنش زن تغییری نمی‌کند؛ گویی می‌داند که مَرد آن قدر به مرگ نزدیک است که به آرامش کامل رسیده- است.]
زن اگه من رو بشناسی و خاطره‌ی خوشبختی‌مون رو از فکرت پاک نکرده- باشی، حتماً الآن توی دِلِت داری طرح انتقام از من رو برای اون دنیا نقاشی می‌کنی! همه‌ش هم با رنگ سیاه! شاید هم سیاه و سپیدش بَرات فرقی نمی‌کنه وقتی آخرین خونه، مرگه... شاید هم هنوز اون قدر لطیف و اَبر صِفتی که هیچ نیازی از درگاه خدا نداری جُز وصال، حتی تو آسمون، حتی با مرگ...
امّا برای من فرق می‌کنه... تعظیم کردن زندگی مقابل بیماری و سجده به خاک مرگ، عاقبت ِ خوش ِ خیلی از آدم‌هاست... امّا تزلزل روح من، از ترس سفر به اون دنیا نیست... اون قدر قلبم لرزیده که ایمانم ترَک- بر داشته... نمی‌خوام کفر گفته باشم امّا... حقیقت اینه که از قضاوت ِ اشتباه ِ خدا هم می‌ترسم... نه! نه! آروم باش، عزیزم! آروم باش! باشه، چشم، دیگه کفر نمی‌گم! پناه می‌برم به خدا... پناه می‌برم به پروردگارم؛ تنها شاهد ِ اتفاق ِ سیاهی که حتی چشم خودم هم به روش بسته بوده... چشمِش کور و حافظه‌ش خط خطی اگه کسی اون صحنه‌ی آتشین رو دیده و لذّت- بُرده! قصّه‌ی اعترافات ِ خودش، حکایت از تنهایی داره...
حالا فهمیدی چرا این رو نکشتم؟!
[شیشه‌ای در بسته را نشان می‌دهد که در آن، جانوری خون‌خوار و گزنده - مانند زنبور گاوی یا عقرب - در حال تقّلاست.]
زن نکشتمِش تا من هم مثل بقیه‌ی تماشاگران صحنه‌ی اعدام، یه هم درد داشته- باشم؛ یکی مثل خودم در حال سقوط؛ یه آلوده‌ی بی‌گناه... نکشتمِش تا شریک جُرمم باشه و مدعی حیثیت سیاهم...
ما همه‌مون توی یه دایره‌ی قرمز اسیر شدیم و مُدام داریم دورِ سرِ هم می‌چرخیم و به هم آینه نشون می‌دیم...
آینه‌ی بین من و تو، انعکاس ِ بی‌خبریه؛ تو از زبون من، زهرِ این خبر رو شنیدی و من از لا به لای اعترافات ِ اون نامرد، ردّ سرنوشت خودم رو زدم... فردا، تو اون سحرگاه سیاه، من تصویری تو دل خورشید نمی‌بینم جُز اعترافات ِ زهرآگین اون ماردوش...
حافظه‌م فقط تا این جای داستان یاری‌م می‌کنه که اومدم تو خطّ ، دنبال تو... بیمارستان پر شده بود از شیرمردهایی که هر چی بیشتر توی خون زلال خودشون دست و پا می‌زدن، بیشتر نفس می‌گرفتن... خوشحال بودم از این که فرشته‌ی نجات از طرف خدا روی زمین‌اَم... بعضی‌هاشون رو که هنوز ساعت زندگی تو نبض‌شون عقربه می‌چرخوند، به دنیا بر-می‌گردوندم و پیکر نورانی اون‌هایی رو که خدا برای خودش انتخاب- می‌کرد، رو بال فرشته می‌ذاشتم...
هم رزم‌هات اومدن و رفتن و... خطّ و خبری از تو نیومد... نگرانت شده- بودم... از یه قاصدک شنیده بودم زخم ِ حق، تنِت رو نوازش کرده... هر‌چی بیشتر نگرانی به قلبم غلبه کرد، پاهام قوی‌تر شد و اراده‌م مشتاق‌تر... راه افتادم و سجده‌کنان و فروتنانه خودم رو به اون خاک مقدّس رسوندم... تا رسیدم به خطّ ، عطرِ نفسِت، من رو مثل یه پر، تو گهواره‌ی نسیم با خودش بُرد و رسوند به اون گودال؛ گودالی که شمیم ِ خون ِ تو هنوز از خاکِش تراوش می‌کرد... چشم‌هام آلوده شد به دیدن ِ اون نا رفیقی که من از تو یاد گرفتم «رفیق» صِداش کنم... تا دوستانه ازش نشونی تو رو پرسیدم، راه نفسم تنگ و تنگ‌تر و تنگ‌تر شد و ابرهای سیاه تو چشم‌هام رقصیدن و حافظه‌م به خواب رفت... خدا رو شکر که تلخی ِ اون لحظه رو نچشیدم و سقوط تقدّسم رو با چشمم لمس نکردم...
ترس من از انفجارِ این ویروس پلید نیست که توی خونم داره آروم آروم رشد می‌کنه و شراره می‌کشه... ترسم از درخشش اون لکّه‌ی ننگِه که وقتی به دامنم نشست که اراده‌م فلج بود... فقط این جونوَرِ زبون بسته می‌تونه فردا، میون نگاه‌های مؤمنانه‌ی اون جمع، به پرواز در بیاد و حیثیت من رو از باد پس بگیره... چون خودش هم مثل من با چشم بسته به این مسلخ پا گذاشته... حضور این زبون بسته تو جشن انتقام، شوکران ِ خشم و نفرتِه تو چشم‌های پلید اون نا رفیق، دم ِ مرگ... و برای من، شیرینی ِ التیام ِ زخم...
هر دو شون خون ِ من رو با لذّت بلعیدن... امّا... اون به انتقام ِ فنا من رو آلوده کرد و این به اُمید بقا آلوده شد!
[علایم حیات مرد آن قدر ضعیف می‌شود تا نهایتاً به مرگ او منتهی می‌گردد. زن آرام است و واکنشی جز لبخند و بغض ندارد.]
زن نکشتمِش... تا وقتی که تو نیستی، یکی دیگه کنارم باشه که خون من تو رگ‌هاش بجوشه؛ تا دم طلوع آفتاب، تو حسن ختام این تراژدی، هم صدا با من، مرثیه‌ی سقوط بخونه و نفس‌هاش رو تسلیم ِ مرگی گناه آلود کنه...
جُز زلال خون تو، هیچ آینه‌ای به تقدّس ِ تن ِ من شهادت نمی‌ده...
[در شیشه را باز کرده و جانور را بر تن مرد می‌اندازد.]
زن باید خون تو هم تو رگ‌هاش با خون من بجوشه...
شب به خیر! آروم بخوابی... تا فردایی که برای «ما» هرگز از راه- نمی‌رسه...
[روی مرد را می‌پوشاند و خودش کنار بستر او سر بر بالین می‌گذارد.]
[پایان.]
[آذرماه 1391 ]
نظرات (۰)