شبنم
بیا و در لحظه هایم
رطوبت دلچسب حضورت را
در احساسم بریز
تو آمدی
و بی تابی
میدانم برای رفتن آمده ای
من هنوز تشنه ام
لحظه ای بمان
به اندازه ی گفتن
" دوستت دارم "
توبیشتر از این کلام ماندی
و زبان من
در زنجیر شرم
تو با نگاهی
که معنای رفتن بود
تبخیر شدی
به آسمان رفتی
هاله ی ماه شدی
نفسهای حسرتم
آهی شد
به سمت آسمان
تا تنهایی مرا
دوباره در گوش تو زمزمه کند...
من در آرزوی آمدنت
پازل تصویر آمدن تو را
یکی یکی در صفحه ی انتظارم
دوباره خواهم چید...
از دفتر شعر سپید
سعید مطوری/مهرگان
نظرات (۱)