مداد در دست می گیرم،روی این کاغذ بی خط،شاید بیتی بخواد حک شه
شاید نقطه ی هر واژه،تو این بیتای آشفته،بخواد شبیه یه لک شه
شاید بیتا می خوان اینبار،بیان از رو مداد پایین،روی هر صفحه بنشینن
بگن حرف دلاشونو،بگن درد و غماشونو،که تو هر واژه می بینن
بگن خسته شدیم از این،همه تکرار بیهوده،همش تکرار در تکرار
بگن هر واژه می پوسه،زیر مخروبه ی عادت،زیر آوار هر تکرار
بگن که تو کما رفته،تمومه این ترانه ها،بزودی شعر می میره
بزودی مجلس ترحیم،برای مرگ هر واژه، خودِ تکرار می گیره
مداد می خواد روون باشه،زیر انگشتای دستم،تا هر واژه بشه آزاد
تا هر واژه بیاد بیرون،از این سلول مغز من،روی کاغذ بشه فریاد
تا فریادای بی تکرار،بره تو گوش هر خودکار،بدونه واژه ها هستن
با هر واژه میشه یک جنگ،توی هر شهر راه انداخت،ولی این واژه ها خستن
با هر واژه ی بی تکرار،میشه تن یه تکرارو،توی گور خودش لرزوند
با هر واژه ی نو میشه،تن بی جون تکرارو،توی تکرار خود سوزوند
با یه دونه مداد میشه،تمومه واژه هارو از،توی تکرار بیرون کرد
بزاریم این مداد ول شه،تا بشکنه طلسم این،همه تکرارهای سرد
مداد از دست من افتاد،روی کاغذ نوشت اینُ،چه زیبا «مرگ بر تکرار»
و بعد با حالت بی جون،به کاغذ گفت قبل از مرگ،چه زشتِ مرگ در تکرار
ترانه سرا:محمد محمدخانی
شاید نقطه ی هر واژه،تو این بیتای آشفته،بخواد شبیه یه لک شه
شاید بیتا می خوان اینبار،بیان از رو مداد پایین،روی هر صفحه بنشینن
بگن حرف دلاشونو،بگن درد و غماشونو،که تو هر واژه می بینن
بگن خسته شدیم از این،همه تکرار بیهوده،همش تکرار در تکرار
بگن هر واژه می پوسه،زیر مخروبه ی عادت،زیر آوار هر تکرار
بگن که تو کما رفته،تمومه این ترانه ها،بزودی شعر می میره
بزودی مجلس ترحیم،برای مرگ هر واژه، خودِ تکرار می گیره
مداد می خواد روون باشه،زیر انگشتای دستم،تا هر واژه بشه آزاد
تا هر واژه بیاد بیرون،از این سلول مغز من،روی کاغذ بشه فریاد
تا فریادای بی تکرار،بره تو گوش هر خودکار،بدونه واژه ها هستن
با هر واژه میشه یک جنگ،توی هر شهر راه انداخت،ولی این واژه ها خستن
با هر واژه ی بی تکرار،میشه تن یه تکرارو،توی گور خودش لرزوند
با هر واژه ی نو میشه،تن بی جون تکرارو،توی تکرار خود سوزوند
با یه دونه مداد میشه،تمومه واژه هارو از،توی تکرار بیرون کرد
بزاریم این مداد ول شه،تا بشکنه طلسم این،همه تکرارهای سرد
مداد از دست من افتاد،روی کاغذ نوشت اینُ،چه زیبا «مرگ بر تکرار»
و بعد با حالت بی جون،به کاغذ گفت قبل از مرگ،چه زشتِ مرگ در تکرار
ترانه سرا:محمد محمدخانی
نظرات (۰)