غزل شریعتی(جلسه ی چهارم)

سلااام
از آنجایی که استاد اختصاری عزیز در مورد تکلیف ماهایی که شعر و داستان می نویسیم چیزی نگفتند،و از آنجایی که برای دوستانی که ترانه می نویسند ترانه ی اجتماعی را در نظر گرفتند،من هم فکر کردم که شعرم را اجتماعی بنویسم.فعلاً شعر را نوشتم و ادامه ی تکالیف را هم خواهم نوشت.
شعر:
باز تکرار ترافیک و صدایی که غم ست
چشم کودک به ترافیک و زمانی که کم ست
روی بوق هوسی بغضِ دلی می شکند
زن که آواره ی شهر است،ولی می شکند!
فصل بی رحمیه شهر است که خون می خورَدَم
گرگِ قلاده شکسته با جنون می خورَدم...
خنده در قالب سیگارِ زمان دود شدست
تارهای زرِ خورشید ...که نابود شدست
نعره با حنجره ی زخمیه میدان زده ام
دست بر تاولِ پر درد خیابان زده ام
نقطه ای گیجم و اندوهِ مجسم شده ام
پیشِ چشمان تو هم جام پر از غم شده ام
روی هر ساعت شب،صورت شک هاست و بس
درد از بی کسی و عمق ترک هاست و بس...