(17)
صبحی دل انگیز با شرجی مطبوع مخصوص شمال سرسبز ایران با نسیمی خنک و
سبزه زارهایی زیبا و امواج دریا برای سعید و دیگر دوستانش آغوش گشود ، سعید تا این
همه زیبایی را دید گفت:
- وووو میگم ای همی بهشت ِکه وعده دادن ، قربونت برم خدا مونه همینجا نگهدار، از تو
حوری هم نمیخوام
در این هنگام ابو که روی سرش پیراهنی قرمز انداخته بود و در جلوی سعید ظاهر شد و
گفت:
- مونم حوری ببین چقد قشنگم ، خدا مونه فرستاده تا پاداش خوبی هات بشم
- وووو تو که بیشتر شبیه ننه عبود سیاهی ، قربونت خدا اینه پاداش مو ؟!، مو که گفتم حوری
نمیخوام ، برو اونور بچه خنک بازی در نیار ای چیه گذاشتی روی سرت شماره ی 9 تیم
پرسپولیسه ، برو اون ورا آبروی تیم پرسپولیسه بردی اگه پروین ببینه هلاکت میکنه
- برو عاموا ، تو همو جنه حوریت باشه بهترن
- قربون همو جن ، تو از اونم بدتری
- حالا ایطور ضایع میکنی ، باش تا بذارمت توی خماری بقیه کار با او کاعذ بهت نمیگم
- قربون کاکام ابو برم قربون بچه های بوشهر بابا خوشتیپی بچه های آبودان از بوشهری
جماعته حتی با نمکی شون و بندری زدنشون و رقص بندری و...
- وووو بسه عاموا ایقد زبون نریزا باش مو تسلیم
- ها قربون کاکام برم ، بریم صبحانه بخوریم
پادگان مانند مجتمع تفریحی بود زیبا و سرسبز و رستوران آن پله میخورد و بالا رو به
دریا و این اشتهای سعید و بقیه را بیشتر کرده بود ولی خوب هر کسی سهمیه ی خودش
را داشت ولی سعید سیر نشد و به طرف کسانی رفت که مسئول توزیع غذا بودند و گفت:
- سلام خدمت بچه های گل شمال ، میگم ای دریا ، ای رستوران چقد قشنگه ، به کاکاتون
که هنوز گرسنشه یکم نون بربری و پنیر نمیدید؟
و آن شخص شمالی جواب داد:
- اووو بشین برار، سهمیه همینسه، بذاریم ما روهم میخوری ، ری ، اینجا خونه ی خاله که
نیه بُشو ،بُشوببینم شنگول پسر
- شنگول پسر چیه دیگه؟! ها قصه ی شنگو ل و منگول و حبه ی انگور ، ها پس مو شنگولم
خو پروارم کنید آقا گرگه منتظره
- بُشو وگرنه میدمت دست دژبان ، دژبان...
- خو حالا نخواستم ، دارم میرم
سعید بهطرف دوستانش رفتو یکی از هم دوره هایش که بلوچ بود و جان محمد نام داشت
رو به سعید کرد و گفت:
- بیا بنیش داره کفرم از اینا در میاد ، کار دستمان نده ، ما هم سیر نشدیم بیا بنیش سر جات
- ها باش اومدم
بعد از صبحانه دو نوع لباس چریکی به تمامی بچه ها تحویل دادند یکی برای صحرا و زمین
خاکی که لکه های قهوه ای روشن و سفید بود و یکی برای جنگل که لکه هایش سبز لجنی تیره
و روشن بود ، پوتین و کلاه و لباس زیر و جوراب و کلی وسایل دیگر، که در کیسه انفرادی
بودند،همه به هم نگاه می کردند ، ترس و غرور در چهره ها موج میزد و این لباسها نشان از
آموزشی سخت میداد ، لباسها را پوشیدند برای بعضی بزرگ بودولی خوب توی ذوق نمی زد،
همه به خط شدند و فرمانده پادگان آمد و سخنرانی کرد و از نوع آموزش و کلاسها و رعایت نظم
وبعد با جدیدت بیشتر گفت:
- سربازان دلیر شما انتخاب شده اید برای دوره ی مربیگری آموزش تاکتیک های جنگ اولین
دوره ای است که این انتخاب صورت گرفته و امیدوارم آخرین دوره هم نباشد ، شما باید
با دقت و هوشی سرشار و بدنی قوی در این آموزش موفق شوید ، که می شوید چون ما
میخواهیم ، من و همه ی شما ،برای سلامتی خودتون صلاواتی بفرستید و بروید سر کلاس
هایی که به شما نشان میدهند.
سعید و دوستان هم دوره اش به طرف کلاس های درس رفتند ، با غروری خاص به هم
نگاه می کردند , سعید با خود گفت: " سربازان دلیر، وووو ننه کجایی ببینی قربون صدقم
بری اگه بفهمی یک کیلو اسفند برام دود میکنی"
کلاس موقع غذا و نماز تعطیل بود و بچه ها دو ساعتی راحت بودند ، وحید نیز هنوز در
بشقاب سعید غذا میخورد ، سعید رو به وحید کرد و گفت:
- میگم یقلاوی جدید مبارک ، نمیخوای استفاده ازش بکنی ای که دیگه نان کپک زده نداره
- ببخشید سعید بعد که بشقابت روشستم بهت میدم
- ها قربون کاکام ، آخه یادگار ننمه تازه گفته سرویس چینیمه ناقص کردی باید بیاریش، مونم
گفتم باشه ولی راستش با هاش کار دارم که فعلا نمیتونم بگم...
غروبی زیبا در اولین روز تلاشی سخت خستگی را از تن بیرون می آورد و صدا
جیرجیرکهای در ختی فضا را پر کرده بود ، سعید و بقیه هر چند خسته بودند ولی
برایشان این فضا لذت بخش بود ، بعد از خوردن شام هر کس کاری میکرد و سعید
که فضای پادگان را مناسب برای احظار جن دید کلی خوشحال بود ، جای دنج زیاد بود و سعید
منتظر فرصتی مناسب تا بتواند این کار را دور از چشم همه انجام بدهد، ولی ابو به او گفته بود
هنوز چیزایی میداند و میتواند انجام دهد که سعید هنوز نمیدانست چیست و سعید تصمیم گرفت قبل از
هر کاری با ابو بیشتر مشورت کند و از او قوانین این کار را یاد بگیرد..
-
نظرات (۶)