اتفاق!

می خواهم فراموش کنم، تمام اتفاقهایی را که هیچ وقت اتفاق نیافتادند!
تمام خاطراتی را که، گوشه ی ذهنم خاک خوردند و انتظار آن اتفاق لعنتی را کشیدند. همان اتفاقی که باید می افتاد تا دست تو، تمام این خاطره ها را از کنج ذهنم به واقعیت می کشد!
می خواهم فراموش کنم خیابان هایی را که قرار بود در آینده با هم تا انتها برویم. تمام آن ایستگاههای مترویی که قرار بود منتظرت بمانم.
گاهی چقدر محال می شوی!
به اندازه ای که دیگر، فکرت هم به ذهنم نمی رسد.
می خواهم فراموشت کنم اما، اسمت هم یادم نمی آید! 
فقط، به نظرم آشنایی!
همان آشنایی که تمام افسانه هایم را پر کرده اما، اتفاق نیافتاده!
حاضرم شرط ببندم که فکر تو، به ذهن هیچکس نمی رسید، با این حال، نمی دانم چطور به ذهن من خطور کردی.
تو، دست نیافتنی ترین اتفاقی هستی که حتی در یک قدمی ات هم، نباید امیدی به وقوعت داشت.
راستی اسمت چه بود؟! رویای دست نیافتنی من