فرینازمختاری (جلسه دوم)

از زبان پیرزن:

صدات می پیچه توُ گوشم
نمی دونم کجا موندی
یه عمری پا به پات بودم
ولی آخر منو روندی!
یه وقتایی کنار تو
شبُ تا صبح به سر کردم
نمیدونم چرا حالا
نمیشه خونه برگردم!
همه دارو ندار من،
بخند و تو فقط خوش باش
نمیخوام دست و پا گیرشم
ولی پیش تو بودم کاش
تو هرجایی دلت لرزید
یا حس کردی که بیماری
بیا بازم سراغ من
هنوزم تو منو داری

 
یادت هست؟ بچه که بودم، هربار زمین میخوردم و گریه میکردم، تو دستمُ میگرفتی...
اشکهامُ پاک میکردی و میگفتی: عیبی نداره تا زمین نخوری بزرگ نمیشی!
حالا که فکر میکنم میفهمم
حتی همین جمله های ساده که میگفتی هم پر از معنی بود
زمین خوردم مادر
از روزی که تو را از این خانه بردم زمین خوردم
اما بزرگ نشدم!
یادت هست؟ همدم تنهایی های من بودی...نمیگذاشتی گریه کنم
حالا آنجا....تنها...چندبار گریه کردی؟!
زمین خوردم، دستم را بگیر
بلندم کن...مثل گذشته
جای تو، همین خانه ست نه خانه ی سالمندان
همین امروز میام دنبالت
شاید بزرگ شدم!