بگو اروند
بگو كارون
بگو از رزمنده هايت
كه تو را جاودان ساختند
ازغم نخلهایت
که سر بریده جان باختند...
در كدام عمق آبت
شهیدی آرمیده
صدف بگشای دُر حقیقتش را
پلاک نه ، من فریادش را
تکه ای از استخوانش را
برای آغوش تنهایی ام میخواهم...
بی نام قبرهای گمنامت
شهید، زنان و مردانت
مظلوم ، شهادت کودکانت
که سهم شان حتی یک نام هم نبود...
بگو اروند
بگو كارون
فرياد امواجت مگر مرده اند
غیرتت را بگو، کجا برده اند
بیا که شهدا هم زنده اند
بدان اینجا کربلاست، نمرده اند
اما حُر نبود برای زخم تنهایی شان...
اشکم شکسته بر گونه ام
از رنج شهدای زنده ام
جانبازان دلیرو رزمنده ام
دلهای استوار و پاینده ام
آنها فرياد هایی خاموشند
ازجام غم ، غُصه ها می نوشند...
بگو اروند
بگو كارون
منم نخلی سوخته
که صدایت ميزنم
از سرزمينت
توبا تمام وجودت
در من جاری شو تا جوانه بزنم
بشنو و ببین كه منم
كسي كه خاطرات كودكيش
صفاي آب بازي با توست
يادت هست
حماسه ی شهیدان را
و تکبیر که بر لب فرشته گان بود
تو اكنون اشك ريزان وسكوت؟!!!
من فريادت را مي خواهم اي رود
گوش کن و ببین که منم
نه من تمامی نسوخته ام
با امید جوانه میرنم
تا بدانی که هنوز زنده ام
آری من هنوز نمرده ام
با تو ای اروند و کارون جاریم...
سعيد مطوري/مهرگان
از دفتراشعار سپید
نظرات (۷)