یک ترانه ی محلی

صفاي آبودان
 
اومدم با دل و احساس خودم
 
شعري  از صفاي  آبودان  بگُم
 
به هوایی ز دلم بوده چه خوش
 
خُرماي شيرين نخلستون بدُم
 
 
تو بيا تا که بريم به نخلستون
 
تن خود شنا بديم توي كارون
 
صداي بلبلاي شهرمونو
 
برسُونيم اون بالا تا كهكشون
 
 
بخدا غم نداره گرماي مون
 
همه خوب وبي ريا صداي مون
 
با* ني انبون خوشِ بندري زدن
 
خوشكلن پسرو دختراي مون
 
 
همه خوش تيپ با وفا،مهمون نواز
 
شباي اروندمون پر رمز وراز
 
كنار اروند وكارون ما خوشيم
 
گاهي توي دلامون بوده نیاز
 
 
*قليه ماهي وميگو برامون
 
توبيا خوشت مياد از غذامون
 
طعم سبزي خورشتي توی غذا
 
خوبي طعم خورشت سبزيا مون
 
 
باز بگُم تا دل تو غش برِ جون
 
تا كه زود بياي توي اون شهرِمون
 
ها ،نگفتُم از خوبيه  اميري
 
 مركز شهرمونه  پراز مهمون
 
 
سياه وسفيد خوب فرق نداره
 
هركُدوم جاي خودش نمك داره
 
اماسبزه بخدا چيز ديگس
 
از نمك صورتش عشق ميباره
 
 
ايمانوم ميگه كه سنبوسه خوشه
 
او ميگه  فلافلم  يادُم بشه
 
چشم كوكا اضافه كردُم بخدا
 
موميخوام كه شعرمو ناقص نشه
 
سعيد مطوري/مهرگان
 
از دفتر ترانه
 
آبودان