در نگاهی ترس می لرزید و من
با ندایی بخت می خوابید ومن
طبل رسوایی بزد آن بخت بد
زد صدایی، بی کسی ترسید و من
شب، نگاهش غربتی دیوانه شد
باز هم آتش بزد، بیگانه شد
من که با لیلی نبودم پس چرا
این دلم مجنون و در میخانه شد
گفت با لیلی نبودی ای سعید
با دلت نقشی کشیدی شب بدید
نقش را ماهی به ویرانی سپرد
با نگاهی عاشقی مجنون رسید
نقش لیلی بوده در رازی نهان
تا دلی لرزید مجنون شد عیان
بد گمانی کم بکن با این دلت
عشق را گوهر بدان از دل مران
سعید مطوری / مهرگان
از دفتر گلشن
نظرات (۰)