(5) سعید دیگر با این مسئله کنار آمده بود وراستش گاهی لذتم هم می
برد البته در قسمتی که روح ازبدن خارج می شود ،او توانسته بود
رابطه ای بین جسم وروح پیدا کند ،مانند خواب ولی تحت اراده او
باشد وچقدر لذت داشت ،هرجایی را دوست داشته باشی بروی
وسنگینی جسم نباشد ، با سرعتی به اندازه یک چشم بهم زدن و
رسیدن به هدف وبی معنی شدن زمان ،ولی خوب سخت بود و گاهی
دلهره انگیز که نکند روح به جسم بازنگردد ,سعید هم دوست داشت این
حالت را و هم از آن می ترسید ، چیزجدیدی برای او بود و اعتمادی به
این کارنداشت چون کم تجربه بود و کسی تا بحال برای او این حالت را
توضیح نداده بود و حتی کتابی در موردش نخوانده بود، ترس و لذت هر دو
او را در خودگرفته بودند .
سرمای هوا داشت بیشتر می شد و برای سعید ودیگر اعضای خانواده و
فامیل که به این سرما عادت نداشتند سخت بود،در چنارشاهیجان آن
زمان بیشترچوب یا ذغال در منقل میگذاشتند ودر اطاق قرارمیدادند تا
گرم شود ،وچیزی به نام جاجیم برای گرم شدن هنگام خواب روی
خودشان ، می انداختند جاجیم مانند قالی دست بافت بود ولی خیلی
سبکتر، اولین بار یکی از خانواده های آنجا که با خانواده ی سعید
صمیمی تر بودند،به آنها هدیه دادند.
شب موقع خواب خیلی سرد بود،سعید از سرما زیر پتو بود ولی دو
زانویش را بقل کرده بود ،مادرجاجیم را آورد وگفت :
- اینو بندازید روی خودتون تا گرم شوید.
سعید با خنده گفت:وووووو ای چیه مثل قالیه، مو زیرش خفه میشم
،ندازش رومونا وگرنه تا صبح خواب نقش قالی می بینم ،هه هه
- پسر خُل بازی در نیار داری از سرما یخ میزنی
- خو پس بذار ای پتو از روم بردارم بعد بنداز رو مو،باشه؟ خو اینم جاجیم ،ووووووو ای چیه
مثل سیم خادار میمونه، با ای تا صبح پوست بدنم میکنه ،ننه قربونت ورش دار تا پسرت هلاک نشده
- خو میگم خُلی برای همینه، ای جاجیم که میبینی روی پتو میندازن نه تنهایی
- ننه مو ای نخوام باید کی ببینم ،جونم قربون دل مهربونت بذارش
اون ور،اگر خواستم ورش میدارم ،خوبه ، ها قربون ننه م
- باشه سعیدم ولی میدونم ورش میداری
شب به نیمه رسید وسعید خیلی سردش بود ودید علی نیز زیر پتو
زانویش را در بقل گرفته وخوابیده ودلش برایش سوخت واز طرفی
خودش نیز از سرما دندانهایش بهم میخورد بلند شد وجاجیم را روی
پتوی خودش وبرادرش گذاشت ،بعد از مدت کوتاهی سرمای اندامش
جای خود را به گرمایی مطبوع داد وسعید داشت چشمانش گرم خواب
میشد ،که صدایی به گوشش رسید، تا بحال صدایی به این زشتی
نشنیده بود،مثل صدای آهنی که روی آهن دیگری کشیده شود،ویا
صدای موج رادیوی قدیمی که فرکانسش را به یکباره عوض کنی درست
مشخص نبود بعد صدا کمتر شد و صدای نفس نفسی تند می آمد
سعید به سمتی که صدا آمد ، خیره شد اطاق تاریک بود و نور مهتابی
که از پنجره می آمدکمی به چشمانش کمک کرد،خیلی ترسیده بود
،بیشتر خیره شد کسی را دید ، نشسته وپشتش را به طرفش داده
است و بخاری سفید رو به بالا بود سعید فکر کرد حتما در روبروی آن
شخص چیزی در حال سوختن است ترس وجودش را گرفت و میخواست
فریاد بزند ولی فایده ای نداشت چون زبانش مثل کوه سنگین شده
بود،تغلا کرد بلند شود بدنش بی حرکت شده بود و مثل چوب خشک شد
وبا خودش گفت:"لعنت به ای جن ببین مونه چطور زنجیر کرده"وجاجیم
هر لحظه روی بدنش بیشتر سنگینی میکرد،سعید نمیدانست چه باید
بکند هم کنجکاو شد ببیند او کیست وهم اینکه از ترس داشت میمرد ،تا
به حال همچین چیزی ندیده بود،نگاه به سقف چندلی خانه کرد واشک
به آرامی از چشمانش جاری شد ،نمیدانست باید چه بکند نه زبان
داشت،فریاد بزند ونه پا داشت فرار بکند ونه دستی که از خود دفاع
کند ،راهی جز تسلیم شدن نداشت،آن سیاهی تکانی به خود داد مثل
اینکه تسلیم شدن سعید را فهمیده بود،برگشت ،سعید صورتش را ندید
چون به پایین نگاه می کرد وموهایش روی صورتش ریخته شده
بود، و بخاری با نفس هایش که سعید قبلا فکر می کرد دود آتش است ،
جن به آرامی سرش را بالا آورد ، چشمانش بیضی شکل و قرمز که
چون آتش شعله می کشید و از سوراخ دماغش که مانند جذامیان
برآمدگی نداشت داشت همراه باز دم بخاری سفید بیرون میزد و با
خنده ای کریه که سعید تا بحال نشنیده بود کم کم به سعید داشت
نزدیک می شد وبا هر قدمش تکه ای از زندگی از وجودسعیدجدا می
شد،روح در بالا به سقف چسبیده بود وچشمان سعید باز بود روح او را
تماشا میکرد با دلهره وترس و روح تنها موجودوفادار در آن لحظه بود، که
میخواست ببیند چه می شود مثل اینکه روح دو قسمت شده بود
قسمت ضعیف تر در بدن سعید جا مانده بود که بسیار عذاب می کشید
سعید باخود گفت:"کاش چشمانم بسته بود وخیلی سعی کرد آنرا ببندد
تا این موجود بد ترکیب را نبیند،
خیلی تلاش کرد چشمانش را ببندد ولی بسته نمی شد حتی دوست
داشت بمیرد ولی نمی مرد ، جن نزدیکتر شده بود و دیگر کنارسعید
نشسته بود ،سعید صدا و گرمی نفسهایش را و بوی تعفن دهانش را
حس می کرد ، سعید نگاهی التماس آمیز به روح کرد ولی او به سقف
همچنان چسبیده بود، او دوباره نگاه به آن جن کرد تمام بدنش سیاه بود
با موهای چندش آور که چشمانش درشت تر شده بود وعصبانی تر،
سعید همچنان بی حرکت بود،دستان پرموی جن به طرف گردن سعید
رفت ،وچقدر سخت است ،بی حرکت بودن ویاوری نداشتن، مرگ در
تنهایی واقعا سخت است،سعید آخرین نگاه را به روح خود کرد وبا تمام
وجود گفت:" قققسم ،ببببه خخدا بببرگرد"وچشمانش بسته شد وچیزی
دیگرنفهمید تا اینکه علی سراسیمه سعید را بیدار کرد وگفت:
- کا چته (چی شده) ؟!!!چرا همش میگی برگرد،کی برگرده؟!!!
- کا آب به مو بده دارم از تشنگی میمیرم
علی زود بلند شد وبرای سعید لیوان آبی آورد وگفت:
- بیا کا آب بخور،به مو بگو چته با ای دومین باره، به مو بگو چته؟!!!
- کا قربونت برم بختک رو سینه ام افتاده بود
- نگاه سعید مو حالت بختک میدونم نمیخواد گولم بزنی،بگو ببینم چی شده؟!!!
سعید سکوت کرد چرا باید حقیقتی را میگفت که احتیاج به صد قسم
خوردن دارد تا باور کنند یا نه ،پس همون بهتر،چیزی نگوید.علی متوجه
شد سعید چیزی نمی گوید دیگر اصرار نکرد ورفت خوابید.
خستگی وتولدی دوباره مثل اینکه تن سعید را سبک تر کرده باشد راحت
مانند نوزادی بعد از زایمان که حمام کرده و شیر خورده با آرامشی شیرین ،خوابید.
نظرات (۲)