"شطرنج"

مهره های سفیدش را  با خونسردی تمام می چید. نگاهش می کردم، سالهاست که بازی را به او باخته ام، اما، او که دست بردار نبود.
دیگر موهایم، رنگ مهره هایش شده، سفیدِ سفید.
او سالهاست با زندگی من بازی می کند، حالا این بازی که چیزی نیست!
از همین ابتدا معلوم است، کاسه ای زیر نیم کاسه دارد.
مهره هایم را می چینم....بازی شروع می شود.
با اسب سفیدش مدام میتازد و این سربازان تیره بختِ من، یکی پس از دیگری تلف می شوند.
قلعه ام خراب می شود و فیل َم از پای افتاده.
در آخرین قدم، لبخندی می زند و  مثل همیشه، مهره ی مارش را رو می کند تا پادشاهم را تسلیم کند.
 او دوباره بازی را برد.
ناعادلانه!
برگرد و پشت سرت را ببین، ببین فقط من نیستم که تلف شدم، این سربازان بیچاره چه گناهی داشتند؟!_
اما من هنوز ماتم، مات این همه چیره دستی او، این همه زیرکی که خرج می کند تا بازیَم دهد.
و من ساده نشسته امُ فقط تماشایش می کنم.
وای به حال من با تو و با این مهره ی مارت.
رخ به رخَت می نشینم و اعتراف می کنم: تسلیم !
 فقط همین...    😇