رهایم کن مرا در باد از این شب راههها خستم
سکوتت غرق عادت شد نگو لب بر سخن بستم
گلو کورهرهی باریک صدایم اوج فریاد است
مرا در صحنه یاری کن که با تو غصه بر باد است
از این شبکوچهی تاریک مرا تا مرزِ رویا بر
از این تک بستر تردید مرا تا خودِ فردا بر
پناه بیپناهی باش چراغِ ظلمتِ منحوس
از این زندان رهایی ده مرا تا ته دنیا بر
بیا و هم صدایی کن در این شب تیرۀ دلگیر
که از این عرشِ پوشالی تباهیها بیفتد زیر
بیا آوای دادم باش نزن فریادِ خاموشی
که با تو یاد این دوران رود رو به فراموشی
از این شبکوچهی تاریک مرا تا مرزِ رویا بر
از این تک بستر تردید مرا تا خودِ فردا بر
پناه بیپناهی باش چراغِ ظلمت منحوس
از این زندان رهایی ده مرا تا ته دنیا بر
سکوتت غرق عادت شد نگو لب بر سخن بستم
گلو کورهرهی باریک صدایم اوج فریاد است
مرا در صحنه یاری کن که با تو غصه بر باد است
از این شبکوچهی تاریک مرا تا مرزِ رویا بر
از این تک بستر تردید مرا تا خودِ فردا بر
پناه بیپناهی باش چراغِ ظلمتِ منحوس
از این زندان رهایی ده مرا تا ته دنیا بر
بیا و هم صدایی کن در این شب تیرۀ دلگیر
که از این عرشِ پوشالی تباهیها بیفتد زیر
بیا آوای دادم باش نزن فریادِ خاموشی
که با تو یاد این دوران رود رو به فراموشی
از این شبکوچهی تاریک مرا تا مرزِ رویا بر
از این تک بستر تردید مرا تا خودِ فردا بر
پناه بیپناهی باش چراغِ ظلمت منحوس
از این زندان رهایی ده مرا تا ته دنیا بر
نظرات (۵)