پروانگان در باد خواهند رقصید

پروانگان در باد خواهند رقصید ( به یاد فروغ فرخزاد )



در شب کوچک من افسوس نور مهتاب رو به خاموشیست


تا ابدیت افق تاریکیست


هر کجا می نگرم دیوار است


شمع امید به خاکستر بنشسته


و پروانگان سرگشته و بی سامانند


در شب کوچک من ماه در چنگال ابرها زندانیست


امشب اما شب دیگری باید باشد


گوش کن از پس این حائل پژواک شادی را می شنوی


من ز نومیدی خود بیزارم


من امیدوارانه بر این روزنه که بر تنِ دیوار هویدا گشته می نگرم


و صدای تپشِ تیرهِ دلِ سنگدلان را ز بیم فرو ریختنش می شنوم


پشتِ این دیوار زندگانی جاریست


صبح بی صبرانه در انتظارِ من و توست


وز پس این حائل خبری از نامعلوم نیست


هر چه هست منم و تویی و یک اندیشه


لحظه ایی هست و پس از آن بسیار


خبری از هیچ نیست


من به این روزنه سخت معتقدم





ای سر و پایت سبز


دست در دستان منتظر من بسپار


تا به هر دست که بر دستان ما می افزاید


تیشه بر خشت زنیم


باد ما را با خود خواهد برد


و پروانگان در باد خواهند رقصید


پروانگان در باد خواهند رقصید