خواستم داد شوم... گرچه لبم دوخته است(سيدمهدي موسوي)
خواستم داد شوم... گرچه لبم دوخته است
خـودم و جـدّم و جــدّ پـــدرم سوختـــه است
خواستم جيغ شوم، گريه ي بي شرط شوم
خواستـــم از همــه ي مرحلـه ها پرت شوم
وسط گريه ي من رقص جنوبي کرديم
کامپيوتر شدم و بازي ِ خوبي کرديم
کسي از گوشي مشغول، به من مي خنديد
آخـــر مرحله شد، غــــول به من مي خنديد!
دل به تغيير، به تحقير، به زندان دادم
وسط تلويزيــــون باختــم و جان دادم!
يک نفر، از وسط کوچـه صدا کرد مرا
بازي مسخره اي بود... رها کرد مرا!
با خودم، با همه، با ترس تــو مخلوط شدم
شوت بودم! که به بازي بدي شوت شدم!!
خشم و توپيدن من! در پي ِ ياري تازه
ترس گـــل دادن تــــو در وسط ِ دروازه
آنچه مي رفت و نمي رفت فرو... من بودم!
حافـــظ ِ اين همه اسرار ِ مگـــو، من بــودم
«آفريـــن بر نظر ِ لطف ِ خطا پوشش» بود
يک نفر، آن طرف ِ گوشي ِ خاموشش بود
از تحمّـــل کـــه گذشتم به تحمّل خوردم
دردم اين بود که از يار ِ خودي گل خوردم!
حرفي از عقل ِ بدانديش به يک مست زدند
باختـــم! آخــــر بـــازي، همگي دست زدند
از تــــو آغـــاز شدم تا که به پايان برسم
رفتم از کوچه که شايد به خيابان برسم
بــوي زن دادم و زن داد به موي فـَشِنم!!
راه رفتم که به بيراهه ي خود، مطمئنم
عينک دودي ام از تــــو متلک مي انداخت
بعد هر س..ک...س، مرا عشق به شک مي انداخت
خواندم و خواندي ام از کفر هزاران آيه
بعد بر بـــاد شدم با موتــــور همسايه
حسّ عصيان زنـــي که وسط سيبم بود
حسّ سنگيني ِ چاقوت که در جيبم بود
زنگ مي خوردي و قلبم به صدا دوخته بود
«تا کجـــــا باز دل غمزده اي سوختـه بود»
روحت اينجا و تن ِ ديگري ات مي لرزيد
اوج لذت بــــه تن ِ بندري ات مي لرزيد
خسته از آنچه کــــه بود و به خدا هيچ نبود
خسته از منظره ي خسته ي تهران در دود
خستـــه از بــــودن تــــو، خسته تر از رفتن تــــو
خسته از «مولوي» و «شوش» به «راه آهن» تو
خسته از بــــازي ِ اين پنجره ي وابسته
رفتم از شهر تو با سوت قطاري خسته
وسط گريه ي آخر... وسط ِ «تا به ابد»
تخت بودم بـــه قطاريدن ِ تهران-مشهد
شب تکان خورد و به ماتحت، صدا خارج کرد
دستـــي از دست تو از ريل، مرا خـــارج کرد
سوختــــم از شب ِ لب بـازي ِ آتش با من
شوخي مسخره ي فاح-شه-هايش با من
کز شدم کنــــج اطاقــــم وسط ِ کمرويــي
«نيچه» خواندم وسط ِ خانه ي دانشجويي
مرده بودي و کسي در نفس ِ من جان داشت
مرده بـــودي و کسي بــاز به تو ايمان داشت!
کشتمت! تن زده در ورطه ي خون رقصيدم
پشت هــر ميکروفون از فرط جنون رقصيدم
بال داريم کــــه بر سيـــخ، کبابش کردند!
شعر خوانديم اگر فحش حسابش کردند!
دکتر ِ مرده کــــه پاي شب ِ بيمار بماند
«هر که اين کار ندانست در انکار بماند»
فحش دادند و دلم خون شد و عمري خون خورد!
تلــــــخ گفتند و کسي با خود ِ تـــو زيتـــون خورد
شب ِ من وصل شد از گريه به شب هاي شما
شب قسم خورد بــه زيتون و به لب هاي شما
شب ِ قرص از وسط ِ تيغ... شب ِ دار زدن...
شب ِ تا صبـــح ، کنـــــار تلفن زار زدن
شب ِ سنگيني يک خواب، کنار تختم
لمس لبخند تـو در طول شب بدبختم
شب ِ ديوار و شب ِ مشت، شب ِ هرجايي
شب ِ آغــــوش کســـي در وسط تنهايـــي
شب ِ پرواز شما از قفس خانگــي ام
شب ِ ديوانگي ام در شب ديوانگي ام
پاره شد خشتک من روي کتابي ديني
«تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني»
خام بودم که مرا سوختي از بس پختم!
پاره شد پيرهنـم... ديدم و ديدي: لختم
فحش دادم به تو از عقل، نه از بدمستي!
مست کردم به فراموشي ِ «بار ِ هستي»
از گذشته شب تـــــو تا بــــه هنوزم آمد
مست کردم که نفهمم چه به روزم آمد!
وسط آينـــــه ديدي و نديدم خـــــود را
در شب يخزده سيگار کشيدم خود را
به خودم زنگ زدم توي شبي پاييزي
دود سيگار شدم تا کـه نبينم چيزي
درد بوديـم اگــــر دردشنــــاسـي کرديم
کافه رفتيم! ولي بحث سياسي کرديم
گريـه کرديم به همراهي ِ هر زنداني
فحش داديم به آقاي ِ شب ِ طولاني
گريه کرديم ولي زير پتويي ساکت
فحش داديم به اخبار تو در اينترنت
عشـــق، آزادي ِ تـــو بـــود و نبودي پيشم
«من که بدنام جهانم چه صلاح انديشم؟!»
سرد بود آن شب و چندي ست که شب ها سردند
ما کـــه کرديم دعا تا کــــه چـــه با ما کردند!
صبح، خورشيد زد و شب که به پايان نرسيد
بـــه تــــو پيغــــام ِ من از داخل زندان نرسيد
گريه کردم به اميدي که ندارم در باد
«آه! کز چاه برون آمد و در دام افتاد»
خنده ام مثل ِ همه چيزم و دنيا الکي ست
اوّل و آخــر ِ اين قصّه ي پر غصّه يکي ست!
از دروغي کـه نگفتيم و به ما مي شد راست
«کس ندانست که منزلگه ِ مقصود کجاست»
خسته از هرچه نبوده ست که حتما ً بوده!
خستــه از خستگي ِ اين شب ِ خواب آلوده
مي نشينم وسط ِ گريـه ي تهران در دود
مي نشينم جلوي عکس زني خواب آلود
گم شده در وسط اين همه ميدان شلوغ
بغض من مي ترکد در شب تـو با هر بوق
به کسي در وسط ِ آينه ها سنگ زدن!
به زنــي منتظر ِ هيــچ کست زنگ زدن
به زني با لب خشکيده و چشمي قرمز
به زنــي گريه کنـان روي کتاب ِ «حافظ»
به زني سرد شده در دل ِ تابستانت!
به زنـــي رقص کنان در وسط ِ بارانت
به زني خسته از اين آمدن و رفتن ها
به زنــــي بيشتر از بيشتر از تو، تنها!
خواستم داد شوم... گرچه لبم دوخته است
خـودم و جـدّم و جــدّ پـــدرم سوختـــه است
خواستم جيغ شوم، گريه ي بي شرط شوم
خواستـــم از همــه ي مرحلـه ها پرت شوم
وسط گريه ي من رقص جنوبي کرديم
کامپيوتر شدم و بازي ِ خوبي کرديم
کسي از گوشي مشغول، به من مي خنديد
آخـــر مرحله شد، غــــول به من مي خنديد!
دل به تغيير، به تحقير، به زندان دادم
وسط تلويزيــــون باختــم و جان دادم!
يک نفر، از وسط کوچـه صدا کرد مرا
بازي مسخره اي بود... رها کرد مرا!
با خودم، با همه، با ترس تــو مخلوط شدم
شوت بودم! که به بازي بدي شوت شدم!!
خشم و توپيدن من! در پي ِ ياري تازه
ترس گـــل دادن تــــو در وسط ِ دروازه
آنچه مي رفت و نمي رفت فرو... من بودم!
حافـــظ ِ اين همه اسرار ِ مگـــو، من بــودم
«آفريـــن بر نظر ِ لطف ِ خطا پوشش» بود
يک نفر، آن طرف ِ گوشي ِ خاموشش بود
از تحمّـــل کـــه گذشتم به تحمّل خوردم
دردم اين بود که از يار ِ خودي گل خوردم!
حرفي از عقل ِ بدانديش به يک مست زدند
باختـــم! آخــــر بـــازي، همگي دست زدند
از تــــو آغـــاز شدم تا که به پايان برسم
رفتم از کوچه که شايد به خيابان برسم
بــوي زن دادم و زن داد به موي فـَشِنم!!
راه رفتم که به بيراهه ي خود، مطمئنم
عينک دودي ام از تــــو متلک مي انداخت
بعد هر س..ک...س، مرا عشق به شک مي انداخت
خواندم و خواندي ام از کفر هزاران آيه
بعد بر بـــاد شدم با موتــــور همسايه
حسّ عصيان زنـــي که وسط سيبم بود
حسّ سنگيني ِ چاقوت که در جيبم بود
زنگ مي خوردي و قلبم به صدا دوخته بود
«تا کجـــــا باز دل غمزده اي سوختـه بود»
روحت اينجا و تن ِ ديگري ات مي لرزيد
اوج لذت بــــه تن ِ بندري ات مي لرزيد
خسته از آنچه کــــه بود و به خدا هيچ نبود
خسته از منظره ي خسته ي تهران در دود
خستـــه از بــــودن تــــو، خسته تر از رفتن تــــو
خسته از «مولوي» و «شوش» به «راه آهن» تو
خسته از بــــازي ِ اين پنجره ي وابسته
رفتم از شهر تو با سوت قطاري خسته
وسط گريه ي آخر... وسط ِ «تا به ابد»
تخت بودم بـــه قطاريدن ِ تهران-مشهد
شب تکان خورد و به ماتحت، صدا خارج کرد
دستـــي از دست تو از ريل، مرا خـــارج کرد
سوختــــم از شب ِ لب بـازي ِ آتش با من
شوخي مسخره ي فاح-شه-هايش با من
کز شدم کنــــج اطاقــــم وسط ِ کمرويــي
«نيچه» خواندم وسط ِ خانه ي دانشجويي
مرده بودي و کسي در نفس ِ من جان داشت
مرده بـــودي و کسي بــاز به تو ايمان داشت!
کشتمت! تن زده در ورطه ي خون رقصيدم
پشت هــر ميکروفون از فرط جنون رقصيدم
بال داريم کــــه بر سيـــخ، کبابش کردند!
شعر خوانديم اگر فحش حسابش کردند!
دکتر ِ مرده کــــه پاي شب ِ بيمار بماند
«هر که اين کار ندانست در انکار بماند»
فحش دادند و دلم خون شد و عمري خون خورد!
تلــــــخ گفتند و کسي با خود ِ تـــو زيتـــون خورد
شب ِ من وصل شد از گريه به شب هاي شما
شب قسم خورد بــه زيتون و به لب هاي شما
شب ِ قرص از وسط ِ تيغ... شب ِ دار زدن...
شب ِ تا صبـــح ، کنـــــار تلفن زار زدن
شب ِ سنگيني يک خواب، کنار تختم
لمس لبخند تـو در طول شب بدبختم
شب ِ ديوار و شب ِ مشت، شب ِ هرجايي
شب ِ آغــــوش کســـي در وسط تنهايـــي
شب ِ پرواز شما از قفس خانگــي ام
شب ِ ديوانگي ام در شب ديوانگي ام
پاره شد خشتک من روي کتابي ديني
«تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني»
خام بودم که مرا سوختي از بس پختم!
پاره شد پيرهنـم... ديدم و ديدي: لختم
فحش دادم به تو از عقل، نه از بدمستي!
مست کردم به فراموشي ِ «بار ِ هستي»
از گذشته شب تـــــو تا بــــه هنوزم آمد
مست کردم که نفهمم چه به روزم آمد!
وسط آينـــــه ديدي و نديدم خـــــود را
در شب يخزده سيگار کشيدم خود را
به خودم زنگ زدم توي شبي پاييزي
دود سيگار شدم تا کـه نبينم چيزي
درد بوديـم اگــــر دردشنــــاسـي کرديم
کافه رفتيم! ولي بحث سياسي کرديم
گريـه کرديم به همراهي ِ هر زنداني
فحش داديم به آقاي ِ شب ِ طولاني
گريه کرديم ولي زير پتويي ساکت
فحش داديم به اخبار تو در اينترنت
عشـــق، آزادي ِ تـــو بـــود و نبودي پيشم
«من که بدنام جهانم چه صلاح انديشم؟!»
سرد بود آن شب و چندي ست که شب ها سردند
ما کـــه کرديم دعا تا کــــه چـــه با ما کردند!
صبح، خورشيد زد و شب که به پايان نرسيد
بـــه تــــو پيغــــام ِ من از داخل زندان نرسيد
گريه کردم به اميدي که ندارم در باد
«آه! کز چاه برون آمد و در دام افتاد»
خنده ام مثل ِ همه چيزم و دنيا الکي ست
اوّل و آخــر ِ اين قصّه ي پر غصّه يکي ست!
از دروغي کـه نگفتيم و به ما مي شد راست
«کس ندانست که منزلگه ِ مقصود کجاست»
خسته از هرچه نبوده ست که حتما ً بوده!
خستــه از خستگي ِ اين شب ِ خواب آلوده
مي نشينم وسط ِ گريـه ي تهران در دود
مي نشينم جلوي عکس زني خواب آلود
گم شده در وسط اين همه ميدان شلوغ
بغض من مي ترکد در شب تـو با هر بوق
به کسي در وسط ِ آينه ها سنگ زدن!
به زنــي منتظر ِ هيــچ کست زنگ زدن
به زني با لب خشکيده و چشمي قرمز
به زنــي گريه کنـان روي کتاب ِ «حافظ»
به زني سرد شده در دل ِ تابستانت!
به زنـــي رقص کنان در وسط ِ بارانت
به زني خسته از اين آمدن و رفتن ها
به زنــــي بيشتر از بيشتر از تو، تنها!
نظرات (۰)