من و فاطی (۱)

عجب زجــــــر و مجــــازاتــــــی
یه زندون بــــی ملاقـــــاتـــــــی
تو رو حّک کردمت اینجــــــــــــام
نوشــته م "ف" :فقـــــط فاطــــی

ببیــن چشــــمات چکارم کــــــرد
تهِ زّندون، چه خــــــوارم کــــــرد
نگـــــــــــاهایِ تـــــو لامــصّب!
یه محکــــوم پای دارم..کـــــــرد

بـــرم قربـــــونِ اون چشمـــــات
خودِ زّنـــــــدونه اون چشمـــــات
یـــــه حسّــــی توو نگاهت هست،
خـــودش می دونه اون چشمــــات

روانیـــــتم..تو هــــــــــــر باری
که پـــا توو کــــــــوچه می‌ذاری،
نگاهت مـــــن رو می‌گیـــــــــره
نه! توو چشمــــات، تو سگ داری؟!

خودِ عّشقـــــی، نگات اصلــــــــه،
یه المــــــاسی..چشات مثـــــــلِ
یه معبـــــد،پاک..شفــــــــــا داره
به اون بالا یه جـــــــا وصلــــــــه

اَمـــــــان از دستِ آذر مـــــــــاه!
اَمـــــــان از عشــــــــقِ اوّل..آه!
گلــــــوم پیــشِ دلت گیـــــــــره
اگـــــــــه هّــستی، که "بسم اللّه"

"عقیل پورجمالی" ۹۲/۱۰/۱۷