شاعر شدم
با شعرهای کودکیم
شاد بودم با واژه های لبخند
فانوس هوشیاریم ودیدن درد
و شبهایم آبستن غم
از این همه دردهای
درون سایه های شب
و زود پیر شدنم
گورکن نا امیدی
امیدم کودکبم را
شادی هایش را
در لحظه های خود
زنده به گور کرد
حال شاعری بی شعر کودکیم
در من حسرت یک لبحند
و شعری که کودک کند مرا
در بستر ندیدن
این همه دردها
دیگر می ترسم
و فریاد میرنم
با تمام اشک آرزوهای کودکیم
و می گویم
ای کاش شاعر نمی شدم...
بداهه
سعید مطوری/ مهرگان
با شعرهای کودکیم
شاد بودم با واژه های لبخند
فانوس هوشیاریم ودیدن درد
و شبهایم آبستن غم
از این همه دردهای
درون سایه های شب
و زود پیر شدنم
گورکن نا امیدی
امیدم کودکبم را
شادی هایش را
در لحظه های خود
زنده به گور کرد
حال شاعری بی شعر کودکیم
در من حسرت یک لبحند
و شعری که کودک کند مرا
در بستر ندیدن
این همه دردها
دیگر می ترسم
و فریاد میرنم
با تمام اشک آرزوهای کودکیم
و می گویم
ای کاش شاعر نمی شدم...
بداهه
سعید مطوری/ مهرگان
نظرات (۴)