در نیمه دوم سال ششم ،زندانی با اشتیاق شروع به مطالعه زبانهای خارجی ،فلسفه و تاریخ کرد.آن قدر غرق در مطالعه این کتابها شده بود که بانکدار فرصت نمی کرد،کتاب هایی را که او سفارش می داد ،تهیه کند.در طول چهار سال،ششصد نسخه کتاب به درخواست او تهیه شد.در همین دوره بود که بانکدار نامه زیر را از زندانی اش دریافت کرد:
،زندانبان عزیزم،من این خطوط را به شش زبان زنده برای تو می نویسم،آن ها را به مردمی که این زبان ها را می دانند نشان بده.بگذار آنها را بخوانند ،اگر اشتباهی در آن نیافتند،از تو تقاضا می کنم ،یک گلوله در باغ شلیک کنی.آن گلوله به من می فهماند که رحماتم بی نتیجه نبوده است.نابغه ها از هر سن و از هر سرزمین ،با زبانهای مختلفی صحبت می کنند ،اما شعله یکسانی در همه آنها می سوزد .آه،اگر می دانستید ،حالا که روح من قادر به درک آن زبانهاست از چه لذت ملکوتی سرشار است."
بانکدار به خواسته زندانی عمل کرد و دستور داد ،دو گلوله در باغ شلیک کنند.
بعد از سال دهم،زندانی بی حرکت پشت میز می نشست ،به جز انجیل هیچ چیز نمی خواند.برای بانکدار عجیب می نمود که مردی که در طول چهار سال ششصد نسخه کتاب را آموخته،چطور حدود یک سال را صرف یک کتاب کم قطر قابل در ک می کند.پس از انجیل شروع به خواندن خداشناسی و تاریخچه ادیان نمود.
زندانی در دو سال آخر حبس ،بدون اینکه برایش فرقی داشته باشد،تعداد زیادی از کتاب های مختلف را مطالعه کرد.زمانی سرگرم علوم طبیعی بود ،بعد کتابهایی از بایرون و شکسپیر درخواست کرد.و در یادداشت هایی به طور همزمان کتابهایی در مورد شیمی و راهنمای داروها،رمان و برخی رساله های فلسفی یا خداشناسی درخواست کرد.مطالعه او همانند کسی بود که در دریا،در میان تکه های شکسته کشتی شنا می کند و با چنگ زدن به تکه های شکسته تقلا می کند خود را نجات دهد.
مرد بانکدار همه اینها را بخاطر آورد و فکر کرد:"فردا ساعت دوازده،او آزادی اش را دوباره به دست خواهد آورد.طبق قرارمان،باید دو میلیون به او بدهم.اما اگر این پول را بدهم ،همه دارایی ام را از دست می دهم و به طور کامل نابود می شوم."
پانزده سال پیش،سرمایه او بیش از آن بود که بتوان آن را تصور کرد،اما حالا می ترسید از خود بپرسدکه دارایی اش بیشتر است یا قرض هایش.باخت نومیدانه در بورس اوراق بهادار ،همراه با قمار و معاملات بی پروایی که حتی سال های اخیر هم نمی توانست دست از آن بکشد،تا اندازه ای منجر به بداقبالی و بدبختی او شده بود و میلیونر مغرور ،بی باک و متکی به خود را تبدیل به بانکدار متوسطی کرده بود که با هر افت و خیز بازار بدنش به لرزه می افتاد.
مرد پیر دستش را با ناامیدی به هم قفل کرد و زیر لب گفت:"لعنت بر این شرط بندی!چرا این مرد نمرده؟حالا او فقط چهل سال دارد.آخرین پول مرا از من خواهد گرفت،ازدواج خواهد کرد،از زندگی لذت خواهد برد و در بورس سرمایه گذاری خواهد کرد،در حالی که من باید مثل گداها با حسرت به او نگاه کنم و هر روز این جمله را از او بشنوم:"من خوشبختی زندگیم را به تو مدیونم،اجازه بده کمکت کنم."نه،این خیلی سخت است!تنها راه نجات من از ورشستگی و رسوایی،مرگ آن مرد است.
بانکدار خوب گوش داد.زنگ ساعت سه نواخته شد.در خانه همه خواب بودند و هیچ صدایی از بیرون شنیده نمی شد.تنها صدای خش خش درخت های سرمازده به گوش می رسید.در حالی که سعی می کردسرو صدا نکند،کلید در ِ اتاقکی را که پانزده سال باز نشده بود از گاو صندوق نسوز برداشت،بارانی اش را پوشید و از خانه خارج شد.
باران می بارید.باد مرطوب تندی ،در اطراف باغ زوزه می کشید و به درختان مجال استراحت نمی داد.بانکدار چشمانش را با زحمت نگه داشته بود،اما نه می توانست زمین را ببیند،نه مجسمه های سفید،نه اتاقک و نه درختان را.به جایی رفت که اتاقک در آنجا قرار داشت،دو نگهبان را صدا زد.هیچ پاسخس شنیده نشد.با خود اندیشید:"حتما نگهبان برای فرار از باد پناهی جسته و اکنون در جایی مثلا آشپزخانه یا گل خانه خوابیده است."
بعد مرد پیر با خود فکر کرد:"اگر دل و جرأتش را داشتم که نیتم را عملی کنم،همه اول به نگهبان شک می کنند."
در تاریکی مطلق به دنبال پله ها و در گشت و به سمت ورودی اتاقک نزدیک شد.کورمال کورمال وارد ورودی کوچکی شد و کبریتی روشن کرد.هیچ کس آنجا نبود،تختی بدون رخت خواب و در گوشه ای دیگر،یک اجاق خاموش چدنی قرار داشت.مهر و موم روی در اتاق زندانی دست نخورده بود.
وقتی کبریت شعله ور شد پیر مرد که از ترس به لرزه افتاده بود،از پنجره کوچک به داخل نگاه کرد.یک شمع کم سو در اتاق زندانی می سوخت.مردی پشت میز نشسته بود ،اما چیزی جز پشت،مو و دستانش چیزی دیده نمی شد.کتابهای باز روی میز ،روی دو صندلی راحتی و روی فرش نزدیک میز پراکنده بودند.پنج دقیقه گذشت و زندانی یک بار هم تکان نخورد.پانزده سال حبس به او آموخته بود که آرام بنشیند.بانکدار با انگشت به پنجره کوبید،ولی زندانی حتی تکانی هم نخورد.بانکدار با احتیاط ،مهر و موم در را شکست و کلید را در سوراخ کلید چرخاند،قفل زنگ زده صدای تیز و دلخراشی ایجاد کرد و در جیر جیر کرد.بانکدار انتظار داشت ،یکدفعه صدای پا و یا صدای فریاد او را بشنود ،اما سه دقیقه گذشت و اتاق همچنان ساکت بود،تصمیمش را گرفت که وارد شود.
پشت میز مردی که شباهتی به انسان نداشت،بی حرکت نشسته بود.اسکلتی بود که پوستی سفت به استخوانش چسبیده ،با موهایی بلند،نظیر زلف زنان و ریش درهم و برهم ،صورتش زرد بود و ته رنگی خاکی در آن دیده می شد،گونه هایش گود افتاده،پشتش بلند و باریک و دستی که حایل سر زبرش شده بود چنان لاغر و شکننده بود که می ترسیدی به آن نگاه کنی.موهایش تقریبا به نقره ای می زد و با دیدن صورت لاغر و پیرش ،هیچ کس نمی توانست تصور کند که فقط چهل سال دارد.خواب بود.در مقابل سر خمیده ی او ،روی میز ورقه کاغذی بود که با خطی خوش چیزهایی روی آن نوشته شده بود.
بانکدار با خود فکر کرد:"موجود بیچاره خوابیده و به احتمال زیاد خواب دو میلیون را می بیند .تنها کافی است که این مرد نیمه زنده را روی تخت بخوابانم و با بالش به راحتی خفه اش کنم.حتی دقیق ترین کارآگاهان هم نخواهند توانست اثری از قتل پیدا کنند.اما باید اول ببینم این جا چه نوشته است."
بانکدار کاغذ را از روی میز برداشت و چنین خواند:
"فردا ساعت دوازده،من آزادی ام و حق معاشرت با دیگر انسان ها را دوباره به دست خواهم آورد،اما قبل از اینکه این اتاق را ترک کنم و طلوع آفتاب را ببینم ،لازم است چند کلمه با شما صحبت کنم .من با هوشیاری کامل در برابر خداوند ،که ناظر بر اعمال من است ،می گویم که از آزادی و زندگی و تندرستی و همه آنچه در کتابهای شما،ازآنها به عنوان نعمت های دنیوی یاد می شود بیزارم.
پانزده سال است که با دقت ،به مطالعه زندگی زمینی پرداخته ام.درست است که زمین و مردمان آن را ندیده ام ،اما در کتابهای شما شراب های دلپذیری نوشیده ام،آوازهای زیبایی خوانده ام،گوزن های نر و گرازهای وحشی را در جنگل ها شکار کرده ام،به زنان و زیبا رویانی به لطافت ابر که با سِحر اشعار و نبوغ شما خلق شده اند عشق ورزیده ام.زنانی که شب هنگام به ملاقات من آمده اند و قصه های دل انگیزی زیر گوشم زمزمه کرده اند و مرا مسرور ساخته اند.من با خواندن کتابهای شما به اوج البرز و مونت بلان صعود کرده ام و از آنجا طلوع خورشید را دیده ام و در غروب ،درآمیختن آسمان ،اقیانوس و قله کوه ها را با رنگ های طلاییی و ارغوانی تماشا کرده ام.من از آنجا برق صاعقه و شکافتن ابرهای توفانی را روی سرم دیده ام.
من جنگل های سرسبز ،مزارع ،رودخانه ها ،دریاچه ها و شهر ها را دیده ام،صدای زنگ ها و نوای نی لبک چوپان ها را شنیده ام،من بال های شیاطین دل فریب را که برای وسوسه من پایین آمده اند ،لمس کرده ام.در کتابهای شما ،من خود را به گودالی بی انتها پرتاب کرده ام،جادو کرده ام،قتل کرده ام،شهرها را به آتش کشیده ام،مذاهب جدید را ترویج کرده ام و همه امپراتوری ها را به تسخیر خود درآورده ام.کتابهای شما به من خرد آموخته است.هر آنچه که فکر خلاق انسان در طول سالها آفریده در محوطه کوچک،در ذهن من انباشته شده است.اکنون می دانم که از همه شما داناترم و از کتابهای شما بیزارم،از خرد و موهبت این دنیا بیزارم.این ها همانند سراب ،بی ارزش،گذرا،واهی و فریبنده اند.شما ،هر قدر مغرور ،دانا و کامل باشید با مرگ از روی زمین پاک خواهید شد گویی از موشی که زمین را می کند کمتر بوده اید. و آیندگان ،تاریخچه و نبوغ فاناپذیرتان با هم ،در این جهان زمینی خواهند سوخت یا منجمد خواهند شد.
شما ،منطق خود را از دست داده و به بیراهه رفته اید.شما دروغ را به جای راست،و زشتی را به جای زیبایی گرفته اید.اگر زمانی وقایع به شکل دیگری رخ دهند،اگر درختهای پرتقال و سیب به جای میوه ،به ناگاه قورباغه و سوسمار به بار آورند یا اگر گل رز،بویی مانند عرق اسب بدهد شما را شگفت زده خواهد کرد.در حیرتم که بهشت را با زمین معامله می کنید.نمی توانم شما را درک کنم.
برای اینکه در عمل به شما ثابت کنم که از هر آنچه برای آن زندگی می کنید بیزارم،اعلام میکنم که هم اکنون از دو میلیونی که زمانی رویای بهشت را در آن می دیدم بیزارم.بنابراین برای محروم کردن خود از حق دریافت آن پول،پنج ساعت قبل از موعد مقرر،از این جا میروم و بدین ترتیب معامله فسخ می شود."
بانکدار بعد از خواندن ورقه،آن را روی میز گذاشت .بوسه ای بر سر ان مرد غریبه زد و در حالی اشک می ریخت از اتاقک خارج شد.هیچ گاه اینقدر احساس بدبختی نکرده بود،حتی زمانی که در بورس به سختی ضرر کرده بود.وقتی به خانه رسید روی تختش دراز کشید ،اما اشک ها و احساساتش مانع از این بود که چند ساعتی بخوابد.
صبح روز بعد،نگهبان با رنگی پریده سراسیمه نزد او آمد و گفت که دیده اند مردی که در اتاقک زندگی می کرد،از پنجره بالا رفته بعد به سمت در باغ رفته و ناپدید شده .بانکدار بلافاصله با خدمتکارانش به اتاقک رفت تا از پرواز زندانیش خاطر جمع شود.برای به وجود نیامدن هرگونه شبهه ای، نوشته ای را که در آن مرد از دو میلیون خود گذشته بود از روی میز برداشت و وقتی به خانه رسید آن را در گاو صندوق نسوز گذاشت و در آن را قفل کرد.
...
...
پایان
دوستان عزیزم خوشحال میشم نظرتون رو در مورد داستان بدونم...
سپاسگزارم
،زندانبان عزیزم،من این خطوط را به شش زبان زنده برای تو می نویسم،آن ها را به مردمی که این زبان ها را می دانند نشان بده.بگذار آنها را بخوانند ،اگر اشتباهی در آن نیافتند،از تو تقاضا می کنم ،یک گلوله در باغ شلیک کنی.آن گلوله به من می فهماند که رحماتم بی نتیجه نبوده است.نابغه ها از هر سن و از هر سرزمین ،با زبانهای مختلفی صحبت می کنند ،اما شعله یکسانی در همه آنها می سوزد .آه،اگر می دانستید ،حالا که روح من قادر به درک آن زبانهاست از چه لذت ملکوتی سرشار است."
بانکدار به خواسته زندانی عمل کرد و دستور داد ،دو گلوله در باغ شلیک کنند.
بعد از سال دهم،زندانی بی حرکت پشت میز می نشست ،به جز انجیل هیچ چیز نمی خواند.برای بانکدار عجیب می نمود که مردی که در طول چهار سال ششصد نسخه کتاب را آموخته،چطور حدود یک سال را صرف یک کتاب کم قطر قابل در ک می کند.پس از انجیل شروع به خواندن خداشناسی و تاریخچه ادیان نمود.
زندانی در دو سال آخر حبس ،بدون اینکه برایش فرقی داشته باشد،تعداد زیادی از کتاب های مختلف را مطالعه کرد.زمانی سرگرم علوم طبیعی بود ،بعد کتابهایی از بایرون و شکسپیر درخواست کرد.و در یادداشت هایی به طور همزمان کتابهایی در مورد شیمی و راهنمای داروها،رمان و برخی رساله های فلسفی یا خداشناسی درخواست کرد.مطالعه او همانند کسی بود که در دریا،در میان تکه های شکسته کشتی شنا می کند و با چنگ زدن به تکه های شکسته تقلا می کند خود را نجات دهد.
مرد بانکدار همه اینها را بخاطر آورد و فکر کرد:"فردا ساعت دوازده،او آزادی اش را دوباره به دست خواهد آورد.طبق قرارمان،باید دو میلیون به او بدهم.اما اگر این پول را بدهم ،همه دارایی ام را از دست می دهم و به طور کامل نابود می شوم."
پانزده سال پیش،سرمایه او بیش از آن بود که بتوان آن را تصور کرد،اما حالا می ترسید از خود بپرسدکه دارایی اش بیشتر است یا قرض هایش.باخت نومیدانه در بورس اوراق بهادار ،همراه با قمار و معاملات بی پروایی که حتی سال های اخیر هم نمی توانست دست از آن بکشد،تا اندازه ای منجر به بداقبالی و بدبختی او شده بود و میلیونر مغرور ،بی باک و متکی به خود را تبدیل به بانکدار متوسطی کرده بود که با هر افت و خیز بازار بدنش به لرزه می افتاد.
مرد پیر دستش را با ناامیدی به هم قفل کرد و زیر لب گفت:"لعنت بر این شرط بندی!چرا این مرد نمرده؟حالا او فقط چهل سال دارد.آخرین پول مرا از من خواهد گرفت،ازدواج خواهد کرد،از زندگی لذت خواهد برد و در بورس سرمایه گذاری خواهد کرد،در حالی که من باید مثل گداها با حسرت به او نگاه کنم و هر روز این جمله را از او بشنوم:"من خوشبختی زندگیم را به تو مدیونم،اجازه بده کمکت کنم."نه،این خیلی سخت است!تنها راه نجات من از ورشستگی و رسوایی،مرگ آن مرد است.
بانکدار خوب گوش داد.زنگ ساعت سه نواخته شد.در خانه همه خواب بودند و هیچ صدایی از بیرون شنیده نمی شد.تنها صدای خش خش درخت های سرمازده به گوش می رسید.در حالی که سعی می کردسرو صدا نکند،کلید در ِ اتاقکی را که پانزده سال باز نشده بود از گاو صندوق نسوز برداشت،بارانی اش را پوشید و از خانه خارج شد.
باران می بارید.باد مرطوب تندی ،در اطراف باغ زوزه می کشید و به درختان مجال استراحت نمی داد.بانکدار چشمانش را با زحمت نگه داشته بود،اما نه می توانست زمین را ببیند،نه مجسمه های سفید،نه اتاقک و نه درختان را.به جایی رفت که اتاقک در آنجا قرار داشت،دو نگهبان را صدا زد.هیچ پاسخس شنیده نشد.با خود اندیشید:"حتما نگهبان برای فرار از باد پناهی جسته و اکنون در جایی مثلا آشپزخانه یا گل خانه خوابیده است."
بعد مرد پیر با خود فکر کرد:"اگر دل و جرأتش را داشتم که نیتم را عملی کنم،همه اول به نگهبان شک می کنند."
در تاریکی مطلق به دنبال پله ها و در گشت و به سمت ورودی اتاقک نزدیک شد.کورمال کورمال وارد ورودی کوچکی شد و کبریتی روشن کرد.هیچ کس آنجا نبود،تختی بدون رخت خواب و در گوشه ای دیگر،یک اجاق خاموش چدنی قرار داشت.مهر و موم روی در اتاق زندانی دست نخورده بود.
وقتی کبریت شعله ور شد پیر مرد که از ترس به لرزه افتاده بود،از پنجره کوچک به داخل نگاه کرد.یک شمع کم سو در اتاق زندانی می سوخت.مردی پشت میز نشسته بود ،اما چیزی جز پشت،مو و دستانش چیزی دیده نمی شد.کتابهای باز روی میز ،روی دو صندلی راحتی و روی فرش نزدیک میز پراکنده بودند.پنج دقیقه گذشت و زندانی یک بار هم تکان نخورد.پانزده سال حبس به او آموخته بود که آرام بنشیند.بانکدار با انگشت به پنجره کوبید،ولی زندانی حتی تکانی هم نخورد.بانکدار با احتیاط ،مهر و موم در را شکست و کلید را در سوراخ کلید چرخاند،قفل زنگ زده صدای تیز و دلخراشی ایجاد کرد و در جیر جیر کرد.بانکدار انتظار داشت ،یکدفعه صدای پا و یا صدای فریاد او را بشنود ،اما سه دقیقه گذشت و اتاق همچنان ساکت بود،تصمیمش را گرفت که وارد شود.
پشت میز مردی که شباهتی به انسان نداشت،بی حرکت نشسته بود.اسکلتی بود که پوستی سفت به استخوانش چسبیده ،با موهایی بلند،نظیر زلف زنان و ریش درهم و برهم ،صورتش زرد بود و ته رنگی خاکی در آن دیده می شد،گونه هایش گود افتاده،پشتش بلند و باریک و دستی که حایل سر زبرش شده بود چنان لاغر و شکننده بود که می ترسیدی به آن نگاه کنی.موهایش تقریبا به نقره ای می زد و با دیدن صورت لاغر و پیرش ،هیچ کس نمی توانست تصور کند که فقط چهل سال دارد.خواب بود.در مقابل سر خمیده ی او ،روی میز ورقه کاغذی بود که با خطی خوش چیزهایی روی آن نوشته شده بود.
بانکدار با خود فکر کرد:"موجود بیچاره خوابیده و به احتمال زیاد خواب دو میلیون را می بیند .تنها کافی است که این مرد نیمه زنده را روی تخت بخوابانم و با بالش به راحتی خفه اش کنم.حتی دقیق ترین کارآگاهان هم نخواهند توانست اثری از قتل پیدا کنند.اما باید اول ببینم این جا چه نوشته است."
بانکدار کاغذ را از روی میز برداشت و چنین خواند:
"فردا ساعت دوازده،من آزادی ام و حق معاشرت با دیگر انسان ها را دوباره به دست خواهم آورد،اما قبل از اینکه این اتاق را ترک کنم و طلوع آفتاب را ببینم ،لازم است چند کلمه با شما صحبت کنم .من با هوشیاری کامل در برابر خداوند ،که ناظر بر اعمال من است ،می گویم که از آزادی و زندگی و تندرستی و همه آنچه در کتابهای شما،ازآنها به عنوان نعمت های دنیوی یاد می شود بیزارم.
پانزده سال است که با دقت ،به مطالعه زندگی زمینی پرداخته ام.درست است که زمین و مردمان آن را ندیده ام ،اما در کتابهای شما شراب های دلپذیری نوشیده ام،آوازهای زیبایی خوانده ام،گوزن های نر و گرازهای وحشی را در جنگل ها شکار کرده ام،به زنان و زیبا رویانی به لطافت ابر که با سِحر اشعار و نبوغ شما خلق شده اند عشق ورزیده ام.زنانی که شب هنگام به ملاقات من آمده اند و قصه های دل انگیزی زیر گوشم زمزمه کرده اند و مرا مسرور ساخته اند.من با خواندن کتابهای شما به اوج البرز و مونت بلان صعود کرده ام و از آنجا طلوع خورشید را دیده ام و در غروب ،درآمیختن آسمان ،اقیانوس و قله کوه ها را با رنگ های طلاییی و ارغوانی تماشا کرده ام.من از آنجا برق صاعقه و شکافتن ابرهای توفانی را روی سرم دیده ام.
من جنگل های سرسبز ،مزارع ،رودخانه ها ،دریاچه ها و شهر ها را دیده ام،صدای زنگ ها و نوای نی لبک چوپان ها را شنیده ام،من بال های شیاطین دل فریب را که برای وسوسه من پایین آمده اند ،لمس کرده ام.در کتابهای شما ،من خود را به گودالی بی انتها پرتاب کرده ام،جادو کرده ام،قتل کرده ام،شهرها را به آتش کشیده ام،مذاهب جدید را ترویج کرده ام و همه امپراتوری ها را به تسخیر خود درآورده ام.کتابهای شما به من خرد آموخته است.هر آنچه که فکر خلاق انسان در طول سالها آفریده در محوطه کوچک،در ذهن من انباشته شده است.اکنون می دانم که از همه شما داناترم و از کتابهای شما بیزارم،از خرد و موهبت این دنیا بیزارم.این ها همانند سراب ،بی ارزش،گذرا،واهی و فریبنده اند.شما ،هر قدر مغرور ،دانا و کامل باشید با مرگ از روی زمین پاک خواهید شد گویی از موشی که زمین را می کند کمتر بوده اید. و آیندگان ،تاریخچه و نبوغ فاناپذیرتان با هم ،در این جهان زمینی خواهند سوخت یا منجمد خواهند شد.
شما ،منطق خود را از دست داده و به بیراهه رفته اید.شما دروغ را به جای راست،و زشتی را به جای زیبایی گرفته اید.اگر زمانی وقایع به شکل دیگری رخ دهند،اگر درختهای پرتقال و سیب به جای میوه ،به ناگاه قورباغه و سوسمار به بار آورند یا اگر گل رز،بویی مانند عرق اسب بدهد شما را شگفت زده خواهد کرد.در حیرتم که بهشت را با زمین معامله می کنید.نمی توانم شما را درک کنم.
برای اینکه در عمل به شما ثابت کنم که از هر آنچه برای آن زندگی می کنید بیزارم،اعلام میکنم که هم اکنون از دو میلیونی که زمانی رویای بهشت را در آن می دیدم بیزارم.بنابراین برای محروم کردن خود از حق دریافت آن پول،پنج ساعت قبل از موعد مقرر،از این جا میروم و بدین ترتیب معامله فسخ می شود."
بانکدار بعد از خواندن ورقه،آن را روی میز گذاشت .بوسه ای بر سر ان مرد غریبه زد و در حالی اشک می ریخت از اتاقک خارج شد.هیچ گاه اینقدر احساس بدبختی نکرده بود،حتی زمانی که در بورس به سختی ضرر کرده بود.وقتی به خانه رسید روی تختش دراز کشید ،اما اشک ها و احساساتش مانع از این بود که چند ساعتی بخوابد.
صبح روز بعد،نگهبان با رنگی پریده سراسیمه نزد او آمد و گفت که دیده اند مردی که در اتاقک زندگی می کرد،از پنجره بالا رفته بعد به سمت در باغ رفته و ناپدید شده .بانکدار بلافاصله با خدمتکارانش به اتاقک رفت تا از پرواز زندانیش خاطر جمع شود.برای به وجود نیامدن هرگونه شبهه ای، نوشته ای را که در آن مرد از دو میلیون خود گذشته بود از روی میز برداشت و وقتی به خانه رسید آن را در گاو صندوق نسوز گذاشت و در آن را قفل کرد.
...
...
پایان
دوستان عزیزم خوشحال میشم نظرتون رو در مورد داستان بدونم...
سپاسگزارم
نظرات (۵)