با سلام خدمت دوستان گرانقدر انجمن
من خودم رو مدیون این انجمن میدونم..چون خیلی بهم کمک کرده چه معنوی چه فکری
برای همین دِینم رو با نوشتن داستانی که قولش رو داده بود ادا میکنم....
شرط بندی نوشته آنتوان چخوف ،ترجمه فروزان صاعدی از کتاب کافه پاریس
....
در یک شب تاریک پاییزی،بانکدار پیر در اتاق مطالعه اش بالا و پایین و می رفت و مهمانی ای را بخاطر می آورد که پانزده سال پیش ،در یک غروب پاییزی ترتیب داده بود..مردان زیرکی در آن مهمانی حضور داشتند و بحث های جالبی بالا گرفته بود.در میان بحث ها،سخن از مجازات اعدام شده بود.اکثر مهمان ها که در بین آنها چند روزنامه نگار و روشنفکرانی هم بودند ،با مجازات اعدام مخالف بودند و این شکل مجازات را منسوخ ،غیر اخلاقی و منافی دین مسیحیت می دانستند.به نظر برخی از آنان ،حبس ابد در سراسر دنیا باید جایگزین اعدام می شد.
بانکدار،میزبان آنان،در پاسخ گفت:"من با نظر شما موافق نیستم.تا به حال،نه اعدام را تجربه کرده ام و نه حبس ابد،اما در مقام قضاوت ،اعدام اخلاقی تر و انسانی تر از حبس ابد است.اعدام به یک باره ،انسان را می کشد اما حبس ابد او را به تدریج از پا در می آورد.کدام مجری قانون ،انسان تر است:آن که شما را در عرض چند دقیقه می کشد یا آن که چند سال زندگی را از شما می گیرد؟
یکی از میهمانان پاسخ داد:هر دو به یک اندازه غیر اخلاقی هستند ،چون هر دو یک هدف را دنبال می کنند و آن گرفتن جان انسان است،فقط خداوند می تواند تصمیم گیرنده باشد،کسی حق ندارد آن چه را که نتواند زمانی بازگرداند ،از کسی بگیرد.
وقتی نظر وکیل جوان بیست و پنج ساله ای را که در میان مهمانان بود پرسیدند،پاسخ داد:"مجازات مرگ و حبس ابد ،به یک نسبت غیر اخلاقی هستند اما اگر مجبور باشم بین اعدام و حبس ابد،یکی را انتخاب کنم،مطمئنا دومی را انتخاب خواهم کرد،به هر حال زنده ماندن بهتر از مرگ است."
بحث جالبی در گرفت.ناگهان هیجان بر بانکدار ،که آن روزها جوانتر و عصبی تر بود غالب شد.با مشت روی میز کوبید و با فریاد به مرد جوان گفت:"من حاضرم دو میلیون شرط ببندم که تو نمی توانی حتی پنج سال در زندان انفرادی بمانی."
مرد جوان گفت:"اگر پیشنهادتان جدی است شرط را می پذیرم اما نه برای پنج سال،من پانزده سالدر زندان خواهم ماند."
باندار فریاد زد:"پانزده سال؟قبول است،آقایان من دو میلیون شرط بستم."
مرد جوان گفت:"بسیار خوب!شما دو میلیون می دهید و من آزادی ام را."
و بدین ترتیب این شرط غیر انسانی و بی منطق شکل گرفت.بانکدار فاسد و سبک سر که آن روزها در حساب بانکی اش پول زیادی داشت،از این شرط بندی غرق شای شد.موقع شام،بانکدار مرد جوان را به باد مسخره گرفت و گفت:"جوانک تا وقت هست بیشتر فکر کن.برای من دو میلیون پول زیادی نیست اما تو سه یا چهار سال از بهترین سالهای عمرت را از دست خواهی داد،می گویم سه یا چهار سال،چون بیشتر از این دوام نمی آوری.بیچاره فراموش نکن که تحمل حبس داوطلبانه بسیاز سخت تر از حبس اجباری ست .تصور این که حق داری هر لحظه آزادانه بیرون از زندان قدم بزنی،تمام وجودت را در زندان مسموم خواهد کرد.برایت متاسفم."
و حالا که بانکدار ،در اتاق بالا و پایین می رفت ،همه این خاطرات را به یاد می آورد و از خود می پرسید:"هدف از این شرط بندی چه بود؟چه فایده ای داشت که آن مرد پانزده سال از عمرش را از دست بدهد و من دو میلیونم را دور بریزم؟آیا می توانست ثابت شود که اعدام بهتر یا بدتر از حبس ابد است؟نه ،نه به هیچ وجه.همه این کارها بی معنی و بی نتیجه بود.برای من هوس یک مرد متموّل و برای او صرفا حرص پول بود."
بعد،هر آنچه در آن بعد از ظهر رخ داد را به خاطر آورد.تصمیم بر آن شد که ،مرد جوان سال های زندانی خود را تحت شدیدتری نظارت ،در یکی از اتاقک های باغبانی بانکدار سپری کند.توافق کردند که به مدت 15 سال ،اجازه نداشته باشد از درگاه اتاقک عبور کند،مردم را ببیند،صدای کسی را بشنود یا حتی نامه و روزنامه ای دریافت کند.تنها اجازه داشت یک آلت موسیقی و چند کتاب با خود داشته باشد،تنها راه ارتباطی اش با دنیای بیرون،پنجره کوچکی بود که فقط بدین منظور تعبیه شده بود.هر چه می خواست کتاب،موسیقی ،شراب و غیره و با هر کیفیتی که میل داشت با نوشتن سفارش می داد،اما تنها از طریق پنجره به دستش می رسید.توافق نامه با همه جزئیات و ریزه کاری ها تهیه شد و طبق آن،مرد جوان ملزم به حبس انفرادی و ماندن در آن مکان به مدت 15 سال می گردید،این موافقت نامه از ساعت 12 روز 14 نوامبر 1870 آغاز می شد و ساعت 12 روز 14 نوامبر 1885پایان می یافت.کوچکترین تلاشی از جانب وی برای نقض شرایط ،حتی اگر دو دقیقه قبل از پایان موعد مقرر بود،بانکدار را از قید پرداخت دو میلیون مبرا می کرد.
در اولین سال حبس،تا آن جا که می شد از نوشته های کوتاه زندانی فهمید،به شدت از انزوا و افسردگی رنج می برد.صدای پیانو،به طور مداوم،شبانه روز از اتاقک او شنیده می شد.از خوردن شراب و کشیدن تنباکو امتناع می کرد.نوشته بود شراب ،امیال را به هیجان می آورد و امیال بدترین دشمنان یک زندانی هستند.علاوه بر این ،هیچ چیز دلتنگ کننده تر از نوشیدن شراب خوب به تنهایی نیست.سیگار هم هوای اتاق را آلوده می کند.کتاب هایی که در سال اول برای او فرستاده شد عمدتا معمولی و دارای موضوعات روشن بودند.رمان هایی با موضوعات عشقی ،داستان های احساسی ،تخیلی و مانند آن.
سال دوم ،صدای پیانو در اتاقک شنیده نشد و زندانی تنها آثار کلاسیک درخواست می کرد.
سال پنجم،صدای موسیقی دوباره شنیده شد و زندانی درخواست شراب کرد.کسانی که وی را از پنجره تماشا می کردند،می گفتند در تمام آن سال،هیچ کاری انجام نداد،به جز خوردن و نوشیدن و دراز کشیدن روی تخت.مرتب خمیازه می کشید و با عصبانیت با خودش حرف می زد.کتاب نمی خواند.گاهی شبها بیدار می ماند و می نوشت.ساعت های زیادی را صرف نوشتن می کرد و صبح گاه هر آنچه نوشته بود را پاره می کرد.بارها صدای گریه او شنیده شد.
من خودم رو مدیون این انجمن میدونم..چون خیلی بهم کمک کرده چه معنوی چه فکری
برای همین دِینم رو با نوشتن داستانی که قولش رو داده بود ادا میکنم....
شرط بندی نوشته آنتوان چخوف ،ترجمه فروزان صاعدی از کتاب کافه پاریس
....
در یک شب تاریک پاییزی،بانکدار پیر در اتاق مطالعه اش بالا و پایین و می رفت و مهمانی ای را بخاطر می آورد که پانزده سال پیش ،در یک غروب پاییزی ترتیب داده بود..مردان زیرکی در آن مهمانی حضور داشتند و بحث های جالبی بالا گرفته بود.در میان بحث ها،سخن از مجازات اعدام شده بود.اکثر مهمان ها که در بین آنها چند روزنامه نگار و روشنفکرانی هم بودند ،با مجازات اعدام مخالف بودند و این شکل مجازات را منسوخ ،غیر اخلاقی و منافی دین مسیحیت می دانستند.به نظر برخی از آنان ،حبس ابد در سراسر دنیا باید جایگزین اعدام می شد.
بانکدار،میزبان آنان،در پاسخ گفت:"من با نظر شما موافق نیستم.تا به حال،نه اعدام را تجربه کرده ام و نه حبس ابد،اما در مقام قضاوت ،اعدام اخلاقی تر و انسانی تر از حبس ابد است.اعدام به یک باره ،انسان را می کشد اما حبس ابد او را به تدریج از پا در می آورد.کدام مجری قانون ،انسان تر است:آن که شما را در عرض چند دقیقه می کشد یا آن که چند سال زندگی را از شما می گیرد؟
یکی از میهمانان پاسخ داد:هر دو به یک اندازه غیر اخلاقی هستند ،چون هر دو یک هدف را دنبال می کنند و آن گرفتن جان انسان است،فقط خداوند می تواند تصمیم گیرنده باشد،کسی حق ندارد آن چه را که نتواند زمانی بازگرداند ،از کسی بگیرد.
وقتی نظر وکیل جوان بیست و پنج ساله ای را که در میان مهمانان بود پرسیدند،پاسخ داد:"مجازات مرگ و حبس ابد ،به یک نسبت غیر اخلاقی هستند اما اگر مجبور باشم بین اعدام و حبس ابد،یکی را انتخاب کنم،مطمئنا دومی را انتخاب خواهم کرد،به هر حال زنده ماندن بهتر از مرگ است."
بحث جالبی در گرفت.ناگهان هیجان بر بانکدار ،که آن روزها جوانتر و عصبی تر بود غالب شد.با مشت روی میز کوبید و با فریاد به مرد جوان گفت:"من حاضرم دو میلیون شرط ببندم که تو نمی توانی حتی پنج سال در زندان انفرادی بمانی."
مرد جوان گفت:"اگر پیشنهادتان جدی است شرط را می پذیرم اما نه برای پنج سال،من پانزده سالدر زندان خواهم ماند."
باندار فریاد زد:"پانزده سال؟قبول است،آقایان من دو میلیون شرط بستم."
مرد جوان گفت:"بسیار خوب!شما دو میلیون می دهید و من آزادی ام را."
و بدین ترتیب این شرط غیر انسانی و بی منطق شکل گرفت.بانکدار فاسد و سبک سر که آن روزها در حساب بانکی اش پول زیادی داشت،از این شرط بندی غرق شای شد.موقع شام،بانکدار مرد جوان را به باد مسخره گرفت و گفت:"جوانک تا وقت هست بیشتر فکر کن.برای من دو میلیون پول زیادی نیست اما تو سه یا چهار سال از بهترین سالهای عمرت را از دست خواهی داد،می گویم سه یا چهار سال،چون بیشتر از این دوام نمی آوری.بیچاره فراموش نکن که تحمل حبس داوطلبانه بسیاز سخت تر از حبس اجباری ست .تصور این که حق داری هر لحظه آزادانه بیرون از زندان قدم بزنی،تمام وجودت را در زندان مسموم خواهد کرد.برایت متاسفم."
و حالا که بانکدار ،در اتاق بالا و پایین می رفت ،همه این خاطرات را به یاد می آورد و از خود می پرسید:"هدف از این شرط بندی چه بود؟چه فایده ای داشت که آن مرد پانزده سال از عمرش را از دست بدهد و من دو میلیونم را دور بریزم؟آیا می توانست ثابت شود که اعدام بهتر یا بدتر از حبس ابد است؟نه ،نه به هیچ وجه.همه این کارها بی معنی و بی نتیجه بود.برای من هوس یک مرد متموّل و برای او صرفا حرص پول بود."
بعد،هر آنچه در آن بعد از ظهر رخ داد را به خاطر آورد.تصمیم بر آن شد که ،مرد جوان سال های زندانی خود را تحت شدیدتری نظارت ،در یکی از اتاقک های باغبانی بانکدار سپری کند.توافق کردند که به مدت 15 سال ،اجازه نداشته باشد از درگاه اتاقک عبور کند،مردم را ببیند،صدای کسی را بشنود یا حتی نامه و روزنامه ای دریافت کند.تنها اجازه داشت یک آلت موسیقی و چند کتاب با خود داشته باشد،تنها راه ارتباطی اش با دنیای بیرون،پنجره کوچکی بود که فقط بدین منظور تعبیه شده بود.هر چه می خواست کتاب،موسیقی ،شراب و غیره و با هر کیفیتی که میل داشت با نوشتن سفارش می داد،اما تنها از طریق پنجره به دستش می رسید.توافق نامه با همه جزئیات و ریزه کاری ها تهیه شد و طبق آن،مرد جوان ملزم به حبس انفرادی و ماندن در آن مکان به مدت 15 سال می گردید،این موافقت نامه از ساعت 12 روز 14 نوامبر 1870 آغاز می شد و ساعت 12 روز 14 نوامبر 1885پایان می یافت.کوچکترین تلاشی از جانب وی برای نقض شرایط ،حتی اگر دو دقیقه قبل از پایان موعد مقرر بود،بانکدار را از قید پرداخت دو میلیون مبرا می کرد.
در اولین سال حبس،تا آن جا که می شد از نوشته های کوتاه زندانی فهمید،به شدت از انزوا و افسردگی رنج می برد.صدای پیانو،به طور مداوم،شبانه روز از اتاقک او شنیده می شد.از خوردن شراب و کشیدن تنباکو امتناع می کرد.نوشته بود شراب ،امیال را به هیجان می آورد و امیال بدترین دشمنان یک زندانی هستند.علاوه بر این ،هیچ چیز دلتنگ کننده تر از نوشیدن شراب خوب به تنهایی نیست.سیگار هم هوای اتاق را آلوده می کند.کتاب هایی که در سال اول برای او فرستاده شد عمدتا معمولی و دارای موضوعات روشن بودند.رمان هایی با موضوعات عشقی ،داستان های احساسی ،تخیلی و مانند آن.
سال دوم ،صدای پیانو در اتاقک شنیده نشد و زندانی تنها آثار کلاسیک درخواست می کرد.
سال پنجم،صدای موسیقی دوباره شنیده شد و زندانی درخواست شراب کرد.کسانی که وی را از پنجره تماشا می کردند،می گفتند در تمام آن سال،هیچ کاری انجام نداد،به جز خوردن و نوشیدن و دراز کشیدن روی تخت.مرتب خمیازه می کشید و با عصبانیت با خودش حرف می زد.کتاب نمی خواند.گاهی شبها بیدار می ماند و می نوشت.ساعت های زیادی را صرف نوشتن می کرد و صبح گاه هر آنچه نوشته بود را پاره می کرد.بارها صدای گریه او شنیده شد.
نظرات (۳)