سعید از خواب بیدار شد و بعد از چند ساعت به پادگانی در افسریه تهران که ستاد
فرماندهی سپاه پاسداران بود رسیدند آنجا باغی بزرگ بود که ساختمان ستاد فرماندهی در
آن قرار داشت و پر از درختان میوه بود او و بقیه پیاده شدند و با دوستانش مثل مهاجمان به
درختان میوه حمله ور شدند یک کاخ مجلل نیز در آنجا بود سعید به دوستانش گفت:" این کاخ
برام آشنا یه ایه مو قبلا دیده بودم "، سعید جلو رفت و از نگهبانش که بچه ی تهران بود
،پرسید
- میگم ای قصر کیه برام آشناست
- این قصری که می بینید سریال سلطان و شبان با هنرنمایی مهدی هاشمی و گلاب آدینه در آن
فیمبرداری شده بود.
- جونه مو راست میگی؟! مو گفتم ای قصر برام آشناست ، یادش بخیر شیرو که مرغ دزدیده
بود کبابش کرد و خورد گرفتنش و می گفت : " اگر خوردیم مال خودمان را خوردیم" و ماجراهای
دیگه
- بله درسته
- میگم صدای صحبت های عربی از اون پایین میاد ؟! فیلم عربی دارن درست میکنن؟!
- هههه نه جونم اینا اسیرهای عراقی هستن که در پایین زیر زمین قصر هستند
- ببین چه خنده ای میکنن آبودان و خرمشهر ما رو و بقیه جاها رو خراب کردن اون وقت ببین
چه جایی هستند حتما برا هوا خوری هم میان بالا
- آره تازه میوه هم میخورن
- نه پس قربونت برم مونم اسیر کنید خلاص تا بیام با اینا اینجا صفا کنم ، اسیرای ما رو در
عراق ببین چه روزگاری دارن اون وقت اینا چه حالی میکنن
- خوب بس دیگه داداش برو تا برای من دردسر نشده
- ها باش مو رفتم
سعید و دوستانش کلی گیلاس و زدآلو و هلو خوردند و بعد
او به دفترها سر زد از یکی از دفترها
صدای دستگاه تایپ می آمد او به آن دفتر نزدیک شد اطاق ماشین نویسها بود او داخل شد و به مسئول آنجا گفت:
-
- سلام ، میگم ماشین نویس نمیخواین ( سعید دوره ی ماشین نویسی را در شیراز در آموزشگاه
هدف در خیابان داریوش شیرازدیده بود)
مسئول آنجا گفت:
- مگه شما میتونی تایپ کنی
- ها بلدم در شیراز دوره اش رو رفتم دقیقه ای شصت حروف میزدم البته ای ماشین تایپ شما
جدیدتره اون یکی که مو کار می کردم قدیمی تر بود
- بله درسته ولی این راحت تره و برای حروف بزرگ و کوچک نمیخواد دست روی دکمه ببری
اون خودش تشخیص میده و تایپ می کنه
- جدی پس مو بیشتر میزنم
- بچه ی آبادانی
- ها بچه ی آبودانم
- لاف که نمیزنی؟
- وووو آبودان اسمش بد رفته ، تهرانی ها که بیشتر لاف میزنن
- خوب باشه بیا بشین ببینم چطور میزنی
سعیدنشست و شروع به تایپ کرد و مسئول آنجا خوشش آمد و گفت :
- کدام قسمت هستید
- مو و دوستام تازه اومدیم ما رو گفتند بعد از نهار به قسمت آموزش نظامی معرفی کنیم
- خوب پس بیا تا بریم من تو رو برای همینجا میخوام
- باش مو از خدام توی تهرون خدمت کنم
بعد هر دو به سمتقسمت آموزش نظامی رفتند و آن مسئول با مسئول آموزش نظامی صحبت
کرد و در مورد سعید با ذوقی همراه لبخند گفت:
- این سرباز کار تایپ را خوب میدونه اگر تشخیص می دهید او بیاد قسمت ما
مسئول آموزش نظامی نگاه تندی به سعید کرد و گفت:
- سرباز تو سر از خود چرا به قسمت تایپ رفتی ؟ تو رو مگر به قسمت ما نفرستادن ؟،
باید یک تنبیه مفصل بشی
- جناب مو که نمیدونستم خلافه اگر میدونستم نمی رفتم
- خوب حالا برو پیش دوستات تا بعد تکلیفت رو روشن کنم
و رو به آن مسئول تایپ کرد و گفت:
- این سربازها برای دوره ی مربیگری تاکتیک های جنگ انتخاب شدند باید آموزش تخصصی
ببینند و بعد به پادگانهای آموزشی بروند و آموزش بدهند
- حیف شد سرباز خوبی بود برای قسمت تایپ او خیلی سریع تایپ می کند و دوره ا ش را دیده
- معذرت میخوام برای من مسئولیت داره و نمی تونم حتی یکی از اینارو از دست بدم.
سعید با ناراحتی پیش دوستانش برگشت.
سعید و بقیه در رستوران پادگان نهار خورندن و بعد آماده شدند برای به خط شدن و سخنرانی مسئول
آموزش نظامی ، او بعد از نام خدا شروع کرد در مورد آموزشی که باید سعید و دوستانش می دیدند
و نام جایی که باید بروند، در استان گیلان بود به نام چمخاله، سعید با خود گفت: " چمخاله چه اسم
با حالیه ،خاله داره و مو میمیرم برا خاله که ندارم و یه عمری به اینو اون گفتم خاله"
شب از راه رسید و ستاره ها کمی خسته بودند و کسل چون ماه در میانشان نبود و سعید نیز دراین فکربود،چمخاله
که مسئول آموزش نظامی گفته بود کجاست؟ فقط میدونست در استان گیلانه
سعید تا به حال به شمال نرفته بود وقتی که وارد جاده سرسبز شمال شد چشمانش برقی زد و گفت:
- وووو سی کن اینجا رومو گفتم آبودانم سرسبزه اینجا که رو کم کنی زده با آبودان ، بهشت
که میگن همینجایه قربون ننه برم و علی کاش اینجا بودن ، بخدا اگه مو پیاده بشم اینجا
تا خود پادگان چمخاله پیاده برم خسته نمیشم ، وووو سی کن او گاوه مثل گاوای دلیفارم
آبودان میمونه عجب شیری میده ای گاوه، کاش یکمش گیره مو می اومد.
اتوبوس به آرامی در حرکت بود و بچه ها با ذوق به منظره های سرسبز و زیبا نگاه می
کردند ساعتی گذشتهوا تاریک شد اتوبوس راهنمای سمت راست خود را روشن کرد و کنار
جاده به طرف راست چرخید و روبروی پادگان چمخاله ایستاد هوا شرجی بود اتوبوس وارد
پادگان شد و هنگام پیاده شدن زمین مرطوب ، و ماسه ای و چسبناک بود و روشنایی زیاد
نبود همه پیاده شدند و با تعجب اطراف را نگاه می کردند ، چند نفر آمدند و بچه ها را به
سمت نمازخانه هدایت کردند و همه موقت در نمازخانه خوابیدند.
نظرات (۲)