بیگانه ای درونم سالهاست
مرا از وطنم
به سرزمینی دور می برد
تکیه هایی از من
هنوز برجا مانده
وطن در آغوش ناقصم
اندیشه ام
راهم
راهی که در هر منزلش
تکه ای از من جدا شد
سالهاست میگذرد
و میگذرم...
من نشسته ام با آشنایم
تکه هایم را
یکی یکی کنار هم میگذارم
بازی پازل سخت می شود
وقتی تکه هایی گم شوند
برای پیدا کردن آنها
باید خودم را بیابم
بشناسم تکه های گم شده ام را
که سالهاست غریبه شده اند
با من
و شاید با شما
صداقت را یادتان هست؟!
محبت چی؟!
و یا عشق؟!
لبخند کودکی تنها
پستانکی است برای مشغولی ما
تکه هایم از دور مشتاقانه لبخند میزنند
آنها نزدیکتر می شوند
و من پس میروم و دورتر
من می ترسم
آنها مجرمند
و در این زمانه جایی ندارند
بیگانه از پشت سر مرا
در آغوش می گیرد
لبخندی کریه
و باز ارتجاع
و از دست دادن بقیه ی وجودم
به هیچ رسیده ام
مثل یک تخته ی سیاه
بی هیچ رنگ زندگی...
سعید مطوری/مهرگان
از دفتر شعر سپید
مرا از وطنم
به سرزمینی دور می برد
تکیه هایی از من
هنوز برجا مانده
وطن در آغوش ناقصم
اندیشه ام
راهم
راهی که در هر منزلش
تکه ای از من جدا شد
سالهاست میگذرد
و میگذرم...
من نشسته ام با آشنایم
تکه هایم را
یکی یکی کنار هم میگذارم
بازی پازل سخت می شود
وقتی تکه هایی گم شوند
برای پیدا کردن آنها
باید خودم را بیابم
بشناسم تکه های گم شده ام را
که سالهاست غریبه شده اند
با من
و شاید با شما
صداقت را یادتان هست؟!
محبت چی؟!
و یا عشق؟!
لبخند کودکی تنها
پستانکی است برای مشغولی ما
تکه هایم از دور مشتاقانه لبخند میزنند
آنها نزدیکتر می شوند
و من پس میروم و دورتر
من می ترسم
آنها مجرمند
و در این زمانه جایی ندارند
بیگانه از پشت سر مرا
در آغوش می گیرد
لبخندی کریه
و باز ارتجاع
و از دست دادن بقیه ی وجودم
به هیچ رسیده ام
مثل یک تخته ی سیاه
بی هیچ رنگ زندگی...
سعید مطوری/مهرگان
از دفتر شعر سپید
نظرات (۴)