غزل شریعتی( جلسه ی سوم)

سلام به خانم اختصاری عزیز و  همینطور دوستان عزیز
متنی که آماده کردم برگرفته از داستان «رابین هوود»هست.
دوست دارم به سبک «موج نو» نزدیک باشه
نوشتن از من بود و امیدوارم نظر دادن از شما عزیزان باشد.
.........................////////////////////............................////////////////////
عنوان:فریاد شهر را نخواهد شنید قصر...
فریاد شهر را قصرها نمی شنوند
و ظلمِ حل شده در خون را
سر می کشند در جام ها یشان...
واتینگهام را به سختی قلب هایشان ساختند
که با فریاد بی نوایی نلرزد...
و  به تاریکی درونشان ساختندش
سهمِ مردم شهر از زندگی، اما
تمام لحظه ها درد است
درد  زیرِ سکوتِ سخت و سردِ زنجیر...
زیر چکمه های «داروغه»
آویزان از چوبه های دارِ اهریمنی
و لب هایی که بسته خواهد شد به دستهای مرگ
بچه های شروود اما چشم به راهِ«رابین هوود»
غافل از «داروغه» که برایشان غم آورده
و برای تولدشان بادکنکی از بغض...
چشم های کودکان این بار هم شکل دشنام است
به داروغه
که هر بار آرزوهایشان را در کیسه های طلا کرده و با خود می برد
تا در گلوی افعیِ کاخِ ظلم بریزد...
..........................................................................................................