سعید بعد از مدتی از وحید سئوال کرد:
- میگم تو چرا غش میکنی ،دوستت کامران میگه جن داری درسته
- بله درست میگه، راستش بر میگرده به زمانهای دور که بچه بودم اگرحوصله داری برات تعریف
کنم.
- ها که دارم ،بگو
- این بر میگرده به دورانی که هشت سالم بود زیر یک درخت بودم و قوری پر از چای داغ بود که
ننه م دم کرده بود برای بوام چون پول به مو نداد غروب، قبل از آمدن بوام ریختمش زیر درخت و
یک صدای ناله شنیدم ،راستش ترسیدم وزود برگشتم به اطاقم البته قبلش قوری خالی رو سر جاش
گذاشتم روی سماور ، ننه م فهمید وکلی کتک خوردم او نگرانیش از این بود چرا چای داغ را ریختم
روی زمین می گفت :" پسر ممکنه روی جنی ریخته باشی واون دست از سرت برنداره" من با
توجه به اون صدای ناله خیلی ترسیده بودم ، شب خواب بودم گرمای شدیدی کنار خودم حس کردم
،چشماموباز کردم دیدم کنارم شخصی نشسته ،تاریک بود وصورتش مشخص نبود به خودم لرزید
زبانم سنگین شده بود او با صدایی شبیح زوزه ی گرگ فریاد زد آتیش گرفتم و دیگه مو چیزی نفهمیدم
تا اینکه ننه م را کنارم دیدم با خواهرم که اشک می ریختند ،وقتی ماجرای غش کردنم را گفتند ،خیلی
ترسیدم ، ننه م هر چه دعا نویس بود مونه برد ولی فایده ای نداشت ومو با این درد میسوزم ومیسازم،
اون جن چشماش دو شعله ی آتش بود ودستاش لاغر ودراز وپر ازمو درونم را طوفانی میکنه مثل
اینکه جون میدم ودوباره زنده میشم عذابش سخته خیلی سخت روی زندگیم تاثیر گذاشته دختر مورد
علاقم رو از مو گرفت و از نظر شخصیتی ضربه خوردم ونزدیکانم از مو می ترسن (وبا
گوشه دست اشکش را پاک کرد) بله سعید مو بدبخت شدم نمیدونم چکار کنم تا خلاص بشم.
- تو نباید از او بترسی ،همین ترس باعث شده او تورو تسخیر کنه
- نترسم!مگه میشه با اون صورت وهیکل ترسناک نترسید مو تا می بینمش میلرزم ودیگه هیچ
چیزی نمی فهمم، اوناهاش اومد، نه نه نننننننننن
وحید لرزید وروی زمین افتاد کامران دوستش گفت:
- سعید بی کار بودی یادش انداختی
وزود دورش با سر نیزه خط کشید .بچه ها با تعجب نگاه میکردند و بعضی تاسف میخوردند و
بعضی مسخره اش میکردند،بعد از اینکه به هوش آمد واز این حالت خارج شد،سعید به او گفت:
- وحید واقعا متاسفم بخدا نمیخواستم اینطوری بشه
وحیدبا لبخند تلخی گفت:" اشکالی نداره سعید جون مقصیر تو نیستی
سعید با کمک کامران او را بلند کرده و روی تخت گذاشتند، سعید توی دلش گفت:"
ای کاش از جن نمی ترسید، کاش می تونستم کمکش کنم"
یکی از بچه های بوشهر به نام ابراهیم که به او اِبُو می گفتند جلو آمد وسلامی کرد وبا چشمانش
اشاره ای به سعید کرد که با هم بروند بیرون کارش دارد و سعید با کامران و وحید خداحافظی کرد و با
ابو رفت بیرون آسایشگاه وگفت :
- ها چیه کارم داری
- می گما تو چی کار ای بچه ی کو، داری، خوش حال خوبی نداره
- ابو مو میخواستم کمکش کنم
- ایطوری با یاد خاطرش ، قربونت برم کاکام ای طور که تلف میشه
- او نباید بترسه تا خوب بشه
- خو پسر شجاع میشه بگی چطوری ،مثل ایکه خوت جن ندیدی که اینو میگی
- مو دیدم ،خوبش دیدم حالاهشت ساله با او دعوا دارم
- لاف آبودانی دیگه
- لاف چیه اسم آبودانی ها بد رفته وگرنه همه لاف میان اون تهرانیاشم لاف میان
- خو قبول یعنی باور کنم تو جن دیدی
- ها دیدم بدشم دیدم خیلی وحشتناک ولی مو کاریش کردم که فراری شد
- ای ولله پس بگو آنتی جنی هههه
- مسخره میکنی ابو، سی صورتت کردی
- ناراحت نشو
- گفتم آدمی برات حقیقت رو بگم
- خو حالا میخی کاری یادت بدم با جن ارتباط برقرار کنی
- مسخره میکنی ،مگه میشه!
- ها که میشه مو از خالوم یاد گرفتم او خیلی کارا میکنه
- بگو ،جون مو بگو
در این هنگام صدای نگهبان بلند شد و گفت : " وقت خاموشیه برید توی آسایشگاه وگرنه میرید
بازداشگاه" سعید گفت: باشه و رو به ابو کرد وگفت:
- حتما فردا برام بگو باش
- باش کا میگم ولی نترسی ها
- مو نمی ترسم شب بخیر
هر دو روی تخت خود رفتند و دراز کشیدند وسعید غرق افکاری جدید شد" یعنی ابو راست میگه؟
چطور ممکنه با جن بخوای رابطه برقرار کنی یعنی میشه !چه لذتی داره اگر بشه، مو میدونم با اون
جنی که مونه اذیت کردبعدحساب جن وحید رو هم میرسم
خستگی بر چشمان سعید چیره شد و بخواب رفت.
نظرات (۱۲)