سلام حالم خوب است
زمین سوارم کرده
مرا بر کابین تکنفره ی خود نشانده
پنجره به رویم بسته تاریک باشد
می خواهد نبینم عیبش را
طفلک دوستم دارد...
این جا هوا نیست، نفس نیست
اکسیژن به درد نمیخورد، بخشیدمش به شما
سهم یک عمر مصرف بی جایش را با جایش به شما می بخشم
اینجا عجیب نیست
اگر آمدی و دیدی که صدایی از این پاره گوشتِ شکلات پیچ شده نمی آید نترس
خسته است
سخن بسیار گفت و چیزی نشنید
حال ،نوبت را به گوش داده ام
تو بگو میشنوم-
همسایه ام نمیدانم کیست، او هم گوش می دهد
نمی دانم مردی است که سال ها رنج برده و گنج خودش بوده
یا زنی است که باید کنارش معذب باشم
راستی اگر آمدی بر من سر زدی
آرام سخن بگو بگذار همسایه ام راحت باشد شاید دلتنگ کسی است که نیست یا فرزندی که بیاید و چند حرف بارش کند
توهم اگر خواستی حرف بارم کنی ، بلند بگو بگذار همسایه ام خجالت نکشد
من که عارم نیست
من این پایین نگاهم رو به بالاست خواهی نخواهی اینجا بالا بین می شوی
اینجا همان روز اول مدرسه است
سر صف ایستاده
دست ها در کنار پهلو ها چسبیده
فرقش این است که آنجا پاها خسته میشد
آفتاب می سوزاند و برف می خشکاند
در عوض اینجا مدیرش مهربان است
گفته همه دراز بکشند
پاهارا قد قدشان دراز کنند
رویمان ملحفه ای سفید کشیدند سردمان نشود
سایه بانی از سنگ سیاه بالا سرمان گذاشتند
تازه اینجا معرفی نمی خواهد با خطی خوش اسم هارا نوشته اند
تاریخ تولد هم دارد
نام پدر یادمان نمیرود کاش نام مادر هم داشت
نامش را جای دیگر نوشتند
عاشقان میگویند قلب
عارفان می گویند دل
من می گویم آینه ای از جمال خدا
نویسنده: سینا اکبری افخمی
نوشته شده از مجموعه باخدا تا خدا
زمین سوارم کرده
مرا بر کابین تکنفره ی خود نشانده
پنجره به رویم بسته تاریک باشد
می خواهد نبینم عیبش را
طفلک دوستم دارد...
این جا هوا نیست، نفس نیست
اکسیژن به درد نمیخورد، بخشیدمش به شما
سهم یک عمر مصرف بی جایش را با جایش به شما می بخشم
اینجا عجیب نیست
اگر آمدی و دیدی که صدایی از این پاره گوشتِ شکلات پیچ شده نمی آید نترس
خسته است
سخن بسیار گفت و چیزی نشنید
حال ،نوبت را به گوش داده ام
تو بگو میشنوم-
همسایه ام نمیدانم کیست، او هم گوش می دهد
نمی دانم مردی است که سال ها رنج برده و گنج خودش بوده
یا زنی است که باید کنارش معذب باشم
راستی اگر آمدی بر من سر زدی
آرام سخن بگو بگذار همسایه ام راحت باشد شاید دلتنگ کسی است که نیست یا فرزندی که بیاید و چند حرف بارش کند
توهم اگر خواستی حرف بارم کنی ، بلند بگو بگذار همسایه ام خجالت نکشد
من که عارم نیست
من این پایین نگاهم رو به بالاست خواهی نخواهی اینجا بالا بین می شوی
اینجا همان روز اول مدرسه است
سر صف ایستاده
دست ها در کنار پهلو ها چسبیده
فرقش این است که آنجا پاها خسته میشد
آفتاب می سوزاند و برف می خشکاند
در عوض اینجا مدیرش مهربان است
گفته همه دراز بکشند
پاهارا قد قدشان دراز کنند
رویمان ملحفه ای سفید کشیدند سردمان نشود
سایه بانی از سنگ سیاه بالا سرمان گذاشتند
تازه اینجا معرفی نمی خواهد با خطی خوش اسم هارا نوشته اند
تاریخ تولد هم دارد
نام پدر یادمان نمیرود کاش نام مادر هم داشت
نامش را جای دیگر نوشتند
عاشقان میگویند قلب
عارفان می گویند دل
من می گویم آینه ای از جمال خدا
نویسنده: سینا اکبری افخمی
نوشته شده از مجموعه باخدا تا خدا
نظرات (۷)