دیدار

دیدارمان را انتظار می کشم
سکانس اول:
زمستان
پشت شیشه...
غرق در امواج گرمابخش و طلایی رنگ خورشید
دستم روی شیشه ای است که آن طرفش پنجه ی  پر مهر آفتاب دستش را روی دستم گذاشته!
حس گرمای آن لذت عجیبی دارد در این هوا
ومن گل سرخی  که از آخرین دیدارمان برایم مانده را در آغوش دارم
که سرخی اش دیگر دارد رنگ می بازد و کهنه می شود
با تمام وجودم می بویمش و منتظرت می شوم...
سکانس دوم:
قدم زنان درفضای خانه
مجسمه ها را می بینم که انگار قلب هایشان به تپش افتاده
و چشمان پر التهاب آهو را در چشمانشان می بینم
همه چیز قدری عجیب شده
صدای جوش و خروش چشمه از بوم نقاشی به گوشم می رسد
حتی دیوارها هم هیجان دارند
و حسی پرواز کنان می گوید که:
آمدنت نزدیک است...
سکانس سوم:
من، مقابل آینه
دو چشم منتظر و دو مردمک لرزان
چیزی حواسم را به طرف خود جلب می کند
صدای تیک تاک ساعت
و ثانیه شماری که تقریبا از نفس افتاده
ساعت اما همچنان مستحکم است
با رنگ قهوه ای سوخته ای که غرورش را بیشتر نمایان می کند
سنگ دل تر همیشه
چون خودش هیچ گاه معنی انتظار را نچشیده و فقط در انتظار دیگران نقش داشته
معلوم است که این چیزها را درک نمی کند
سکانس چهارم:
در حال نوشیدن فهوه ی تلخ 
قهوه تلخ است اما  نه به تلخی نیامدنت!
به اطراف که نگاه می کنم
دیگر خبری از ان تپش ها نیست
انگار همه چیز دچار انجماد شده و دیگر حس ندارد
مجسمه ها هم دوباره سنگی شده اند
و در نگاه هایشان مردگی  داد می زند
آخر از زمان آمدنت گذشته
اما...
من...
هنوز...
سکانس آخر:
پشت شیشه ای که دیگر سردی و شب بر آن چیره شده
از نگاه همه ی اجزای خانه می شد این را فهمید
که می خواستند بگویند:
نمی آید
خوش بین ترین چیزی که در این خانه دارم همان گل سرخ است
که آرامش قابل ستایشی دارد
و امیدوار کننده است برایم
در فکر فرو رفته بودم که
سکوت و انجماد با صدای زنگ آشنایی شکست...
و
بوی عطر شیرینت آمد
در فضای تلخ قهوه ام...
غزل شریعتی