راستش وقتی شروع به نوشتن این داستان کردم دلم نمی خواست مثل بقیه کار هام کوتاه باشه.حس کردم از این کارکتر بیشتر میشه کار کشید.خواستم حداقل برای تمرین هم که شده این رو یک داستان بلند کنم.قسمت اول کار رو میذارم و دوستان نظر بدین تا بدونم اشکالات کار کجاست و لازمه برای ادامه دادن تا چه حدی شخصیت ها رو پیش ببرم.ممنون
و اما داستان
قسمت اول:
((اینجا یا جای توست یا من! شخصیت عزیز))
از ان زمان که قرار شد من و شخصیت داستانم به اسمی که هنوز راجع بهش مطمئن نیستم
با هم دوئل داشته باشیم تا معلوم شود زور کداممان بیشتر است زندگی ام مثل جهنم شد .
نمی دانم این فکر لعنتی از کجا امد سراغم.شاید از همان لحظه که زنم به دلیل نا معلومی ترکم کردو این قضیه اصلا ربطی به معشوقه ی کاغذی که هر شب باهاش حرف می زنم ندارد.البته قبول دارم اتفاق تکان دهنده ایست .
مطمئنا نه به اندازه ی موقعی که کاغذ های داستانم را انطور مچاله روی میز ناشر دیدم همراه نگاه تمسخر امیزی که بیشتر شبیه احمق هایش می کرد ؛ و تق تق خودکاری که مدام می زد روی برگه ها و با ان صداسازی که به طرز توهم امیزی فکر می کرد رادیویی است
می گفت:متاسفم.شخصیت داستان شما اصلا زنده نیست
برگه ها را هل داد سمتم.
وقتی توی صفحه نگاه کردم تنها چیزی که نصیبم شد شخصیت منولوگم بود با نگاه قهرالود و موهایی که جدیدا شرابی کرده بود ؛در صورتی که به توافق رسیده بودیم مشکی باشد و لاک ناخن بنفشی که او را از شخصیت معصومی که برایش ساخته بودم دور می کرد.قبول دارم که بهش سخت گرفتم و نذاشتم پیراهن یقه دلبری که دوست دارد بپوشد یا ان کفش های پاشنه دار بکند پایش و قدش بشود یک متر و 80 سانت تا از من بلندتر شود اما هنوز معنی این قهر کردن ها یی که زیر زیری با چشم های عسلی اش نگاهم می کند را نمی فهمم.این طور که می کند بیشتر شبیه زنم می شود با این فرق که تا من نخواهم حرف نمی زند و یکی از ان وراج هایش نیست که دکوریه قهوه ای از جنس نئوپانی را که توی خانه ی فلان فامیل اصلا بهش توجه نکردم بکوبد توی سرم.مطمئنم خیلی دقیق بهش گفته بودم که باز اگر به حرفم گوش ندهد
می گذارم روی ان صفحه بپوسد و به احتمال زیاد اخر داستان مجبورش می کنم ان موقع که دارد با معشوقه ی پسرش فرار می کند فرمون را بچرخاند و پرت شوند توی دره.
خودکار را بر می دارم تا اسم شخصیتم را بگذارم روی داستانم و مثل داستان های کلاسیک تک کلمه ای باشد که هم تکلیف مخاطب معلوم یاشد که چه نوع داستانی می خواند هم تکلیف من که چه داستانی می نویسم .اما شخصیت من قرار نیست از ان لباس های بلند مینیاتوری بپوشد و ابرو های پیوندی داشته باشد.ناخن ها را لای موهایم می کشم.خودکار را بر میدارم تا اسم داستان را بنویسم. موهای شخصیت داستانم به نوک خودکار گیر می کند.باز می خواهد حرصم را در اورد.حوصله اش را ندارم.خودکار را پرت می کنم روی کاغذ ها و پاهایم را می گذارم روی مبل و سرم را روی زمین.وارونه که می شوم بهتر می توانم فکر کنم.انگار چرتم گرفته.پلک هایم سنگین شده است.....
حدیث میرفیضی
................................................................................
و اما داستان
قسمت اول:
((اینجا یا جای توست یا من! شخصیت عزیز))
از ان زمان که قرار شد من و شخصیت داستانم به اسمی که هنوز راجع بهش مطمئن نیستم
با هم دوئل داشته باشیم تا معلوم شود زور کداممان بیشتر است زندگی ام مثل جهنم شد .
نمی دانم این فکر لعنتی از کجا امد سراغم.شاید از همان لحظه که زنم به دلیل نا معلومی ترکم کردو این قضیه اصلا ربطی به معشوقه ی کاغذی که هر شب باهاش حرف می زنم ندارد.البته قبول دارم اتفاق تکان دهنده ایست .
مطمئنا نه به اندازه ی موقعی که کاغذ های داستانم را انطور مچاله روی میز ناشر دیدم همراه نگاه تمسخر امیزی که بیشتر شبیه احمق هایش می کرد ؛ و تق تق خودکاری که مدام می زد روی برگه ها و با ان صداسازی که به طرز توهم امیزی فکر می کرد رادیویی است
می گفت:متاسفم.شخصیت داستان شما اصلا زنده نیست
برگه ها را هل داد سمتم.
وقتی توی صفحه نگاه کردم تنها چیزی که نصیبم شد شخصیت منولوگم بود با نگاه قهرالود و موهایی که جدیدا شرابی کرده بود ؛در صورتی که به توافق رسیده بودیم مشکی باشد و لاک ناخن بنفشی که او را از شخصیت معصومی که برایش ساخته بودم دور می کرد.قبول دارم که بهش سخت گرفتم و نذاشتم پیراهن یقه دلبری که دوست دارد بپوشد یا ان کفش های پاشنه دار بکند پایش و قدش بشود یک متر و 80 سانت تا از من بلندتر شود اما هنوز معنی این قهر کردن ها یی که زیر زیری با چشم های عسلی اش نگاهم می کند را نمی فهمم.این طور که می کند بیشتر شبیه زنم می شود با این فرق که تا من نخواهم حرف نمی زند و یکی از ان وراج هایش نیست که دکوریه قهوه ای از جنس نئوپانی را که توی خانه ی فلان فامیل اصلا بهش توجه نکردم بکوبد توی سرم.مطمئنم خیلی دقیق بهش گفته بودم که باز اگر به حرفم گوش ندهد
می گذارم روی ان صفحه بپوسد و به احتمال زیاد اخر داستان مجبورش می کنم ان موقع که دارد با معشوقه ی پسرش فرار می کند فرمون را بچرخاند و پرت شوند توی دره.
خودکار را بر می دارم تا اسم شخصیتم را بگذارم روی داستانم و مثل داستان های کلاسیک تک کلمه ای باشد که هم تکلیف مخاطب معلوم یاشد که چه نوع داستانی می خواند هم تکلیف من که چه داستانی می نویسم .اما شخصیت من قرار نیست از ان لباس های بلند مینیاتوری بپوشد و ابرو های پیوندی داشته باشد.ناخن ها را لای موهایم می کشم.خودکار را بر میدارم تا اسم داستان را بنویسم. موهای شخصیت داستانم به نوک خودکار گیر می کند.باز می خواهد حرصم را در اورد.حوصله اش را ندارم.خودکار را پرت می کنم روی کاغذ ها و پاهایم را می گذارم روی مبل و سرم را روی زمین.وارونه که می شوم بهتر می توانم فکر کنم.انگار چرتم گرفته.پلک هایم سنگین شده است.....
حدیث میرفیضی
................................................................................
نظرات (۳)