با خیانتی خونین
کمین به فریاد زده ایم
و برگ های خشک آرزوها را
در زیر پا له کرده ایم...
قلم را برعکس
بر قابهایی بی عکس
نقشی از بی رنگی ها را
ذره ذره بر دفتر زمان کشیده ایم
عکس هایمان کجاست
قاب ها تشنه ی بودن یک عکس اند
كه به تصویر بکشند
تمامي بودن يك درد را
و حقیقتی که در بودنش
تمامی نبودن هاست
شب در تاريكي خود چه دارد
فرياد چه كسي مي آيد؟!!!
کاروان تاريكي
اندیشه های نور را
به سوي ديار غفلت می برند
وما در ذلت خویش
فریاد میزنیم به نور"دورتر شو"
ما شب زده گانیم
در خلوتِ پستِ خويش
غفلت ها را می شماریم...
سعيد مطوري/مهرگان
از دفتر اشعار سپید
نظرات (۲)