(6) صبح روز بعد با صدای بلبلی شروع شد وسعید زودتر از همیشه بلند شد هر چند خسته بود ولی
صدای بلبل باعث شده بودخستگی او رفع شود وبه یاد نانو بلبلش افتاد و قطره ای اشک از چشمانش
جاری شد وبا خود گفت:"کاش نانو نمیمرد وحالا زنده بود یادش بخیر صبح ها می اومد توی گوشمو
نوک میزد وبازی میکرد بعد می پرید روی سینه ام وجلوتر می اومد ولبم را با نوکش کمی بالا
میگرفت واز آب دهنم میخورد وتا چشممو باز میکردم بالاشو بالا میبرد وچنان آواز زیبایی میخواند
ونوید روزی زیبا را میداد،آه وافسوس ازنبودنش وخوب کاری کردم که قاتلش را کشتم ،حالا بذار جن
اوبا شکل واقعی مونه بترسونه ولی مو روزی جنشم فراری میدم وایسا تا خوب ترسم بریزه بعد مو
حسابش میرسم،فکر کرده چی مو ازش میترسم .باز چهره ی آن جن در فکر سعید جلوه گر شد،راستش
خیلی وحشتناک بود وسعید هم خیلی ترسیده بود،ولی نانو آنقدر برایش عزیز بود و توانش
را زیاد کرده بود تا جایی که این ترس کم رنگ تر شده بود.مادر وارد اطاق شد وگفت:
- وووووو چه عجبی بیداری ،می بینم ،صورتت میگه کاری داری، میخوای جایی بری؟!!!
- نه ننه مو تا صبحونه نخورم جایی نمیروه
- او که ،ها مو میدونم،پس کوکات بیدار کن،راستی دیشب با جاجیم گرمت شد یا نه؟
- ها ننه عجب چیزیه ،کیف کردم ،روی علی هم انداختم ،ببین چه کیفی میکنه ،هه هه
وبه طرف علی رفت وجاجیم را از رویش برداشت وگفت:
- بلندشو ببینم مو شب خوب نخوابیدوم تو خوابشو میکنی
علی چشمانش را با پشت دو دستش مالید وگفت:
- مگه تو گذاشتی مو بخوابم ،همش "برگرد" و ای همه چرت وپرت گفتی ،نگاه ننه مو از امشب
پهلوی ای نمیخوابم،بخدا تا صبح دیونم کرد
- وووووو حالا یه لیوان آب به مو دادی ببین چه آدم فروشی میکنه ،مو بزرگ ترم از تو احترامم
نمیذاری وجلو ننه خرابم میکنی،ای بی معرفت.
- ببخش کوکا ،بخدا مو خیلی ترسیدم ،به مو حق بده
در این هنگام مادر که با تعجب نگاه می کرد گفت:
سی ننه بگو چی شده سعیدم،مگه از ننه محرم تر کسی هست؟!!!
- ننه مو خواب دیدم،خو تو خواب به دوستم ،گفتم برگرد
- تو چشام نگاه کن ،همینه گفتی یا داری دروغ به مو میگی؟ چشات اینه نمیگه ،نه قضیه یه چیز دیگه است
- ها ننه مو راست میگم
- بگو به سید عباس تا مو باورم بشه
- وووووووو تو چیکار سید عباس داری تا یه چیزی میشه زود به او دخیل میبندی
- باشه نگو ببینم آخر نمیشی مثل کرامت که خل شده وبچه ها مسخرش میکنن
مادر رفت وسفره ی صبحانه را که شامل شیرتازه ی گاو و پنیر بود وچای شیرین ونان آماده کرد
وصدا زد "سعید ،علی بیاید صبحونه بخورید.
روزها سپری میشد وسعید وبرادرش در مغازه ی تره بار فروشی مشغول کار بودند وپدر بیشترمواقع
آبادان بود وگاهی مرخصی می آمد واز جنگ وخرابی شهر و پالایشگاه آبادان که در آن مشغول کار
بود برایشان میگفت ،سعید وبرادرش یک سال به امید برگشتن به آبادان مدرسه نرفتند در این مدت
گاهی شبها آن جن به سراغ سعید می آمد ولی او عادت کرده بود وجن این را فهمیده بود وکمتر
سراغش میآمد چون جن سراغ کسی میرود که از او ترس زیادی داشته باشد.
سعید در سال جدید دیگر قانع شد جنگ به این سادگی تمام شدنی نیست وباید به مدرسه برود، او در
کلاس دوم راهنمایی باید ثبت نام می کرد ودیگربرای اومهم نبود توالت مدرسه دَر دارد یا نه چون با
این بهانه یکسال از مدرسه عقب افتاده بود ،در کنار دوستان با صفای آنجا درس خواندن بسیار شیرین
بود وسعید حسرت میخورد چرا باید یک سال از درس عقب بماندخوب گذشته را باید فراموش کرد
وحال مهم است .روزها سپیری می شد وسعید سخت مشغول درس بود وشبها گاهی همان حالت لرزش
و بی حرکت شدن را داشت ولی از جن خبری نبود ،سعید به حضورش عادت کرده بود ودوست داشت
دوباره او را ببیند،اما همین دوست داشتن باعث ترس جن شده بود او هر چه باشد در برابر قدرت
انسان ضعیف است وجن این را میدانست ،سعید به حالتی زیباتر دست یافته بود وبرایش لذتبخش
بود،او به برکت آن جن توانسته بود ،روح را با اختیار خود از جسم خارج کند وبه سوی وهر جا
دوست داشت می رفت وبا اراده جسم بر می گشت،واقعی تر از خواب، چون در خواب روح اختیارش
دست ما نیست و با اختیار خودش به زمانهای مختلف میرود ،سعید به حقایقی داشت میرسید که برایش
خیلی عجیب بود ،کسانی را میدید که در زمان او جوان تر بودند اما در برخورد روح با آنها پیرتر
نشان میدادو سعید پی برد ،روح او به آینده سفر کرده است و گاهی نگران میشد چون احساس میکرد
عزیزی را در آن زمان از از دست داده است و بیشترین لذتی که می برد زمان پرواز در آسمان بود
،سبک بال رها تر از پرنده ،چون پرنده باید بال بزند مرتب تا پرواز کند ولی او بدون هیچ زحمتی
میتوانست پرواز کند ویا سرعت خود را کم وزیاد کند واین امر باعث شد ، همیشه در انتظار شب
باشد ،تا این حالت را بدست بیاورد وخوب البته نه همیشه،سعید به زیبایی مرگ پی برده بود ومیدانست
چقدر مرگ با شکوه است ودری برای رهایی انسان از قید وبند جسم خاکی ،جسمی که یا گرسنه می
شود ویاسردش می شود ویا گرم وخلاصه این زندان تن برای سعید داشت سخت می شد و بیتاب
رهایی بود و خوب گاهی هم نه ،چون زندگی دنیا را نیز دوست داشت در آن پدر ومادر وبرادرش
وخیلی ها که دوست داشت بودند ،آری سعید در برزخی از رفتن وماندن بود.زمان در حال گذر بود
وچهره ی سعید را مردانه تر میکرد او ریش وسیبیل در آورده بود ،و اولین باری که ریشش را زد
فراموش نمیکند کلی صورتش را بریده بود
وقتی مادر اورا دید گفت:
_ ووووو سی صورتش، انگار گربه تو صورتت پنجه انداخته ،پسر چکار کردی با خودت ،ولک
اگه بابات ببینه دعوا میکنه ها
- ننه خو مو مال ریش و سیبیلم تازه بابام خودش ریششو میزنه ،مو تازه حرمت گذاشتم و سیبیلمو نزدم
- خو اونم میزدی خلاص
- وووووو حالا بیا بدش دست ننه عروس
- هه هه مو که دختر ندارم که ننه عروس باشم
- خو شاید آوردی
- پسر خجالت بکش مو دیگه ازم گذشته به امید خدا سی تو زن میگیرم تو سی مو دختر بیار
سعید چهره ی مادر را برای یک لحظه دقیق تر نگاه کرد وغم را در آن دید ،مادر خیلی دوست داشت
یک دختر داشته باشد ولی خوب قسمت نشده بود،سعید با لبخند به مادر گفت:
- باز رفتی تو فکر دختر راستی ننه اگر مو دختر بودم اسمم سعیده بود نه هه هه
- بلند شو بچه خُل بازی در نیار
سعید نیز در آرزوی داشتن خواهر بود ،وقتی میدید چطور خواهر دوستانش مثل یک مادر هوای
برادرشان را دارند ،غصه میخورد ولی خوب کاری نمی توانست بکند وباید با این مسئله کنار می آمد.
یک شب سعید با دوستانش زیر درخت کُناری نشسته بودند و بحث در مورد جن گرم بود ،در این
هنگام پیر زنی عصا بدست نزدیک شد او از روبروی سعید می آمدوپشت دوستانش به آن پیرزن
بود،سعید مات ومبهوت نگاه میکرد ،پیر زن خمیده وموهایش روی صورتش ریخته شده بود وداشت
نزدیکتر میشد که یکباره صورتش را بالا گرفت وسعید صورتش را دید خیلی وحشتناک بود ، لبانی پر
از چروک وچشمانی از حدقه در آمده چون دو گلوله ی آتش ودندانهایی بلند ودماغی که در صورت
فرو رفته بود، وبا دندانهایی زرد ، دندانهای بالا و پایین چندتایش افتاده بود و دندانهای نیش را بلندتر
جلوه میداد ، زبانش کمی بیرون آمده بود و مرتب لب بالایی خود را لیس میزد، با ناخن های بلند و
کبودش را مرتب بندنش را میخاراند و همچنین موهایش را که بلند و بهم چشبیده بود و تکه هایی از
مویش در ناخن های بلندش چشبیده بود در این هنگام خنده ی بلندی کرد همراه با برق چشمان قرمزش
و بخار نفس هایش که علاوه بر دهان و دماغ فرو رفته اش از گوشش نیز بیرون میزد اوهر لحظه
جلوتر می آمد سعید خشکش زد وزبانش قفل شد ودوستانش گفتند:
- کُر پ سی چه گپ نیزنی ؟ لال آبیدیه(پسر چرا حرف نمیزنی لال شدی)
پیر زن نزدیکتر شد وسعید دید از تن بچه ها عبور کرد و آمد جلوی سعید قرار گرفت مکثی کرد و
نگاهی ترسناک به سعید کرد و در حال وارد شدن به جسم سعید شد درد شدید تمام وجود سعید را
فراگرفت مثل شکستن استخوانها که و فرو رفتن آن در گوشت بدن و از بدن سعید گذشت و در درخت
کنار فرو رفت ، تنه ی کنار که سعید به آن تکیه داده بود مثل آتش کمرش را سوزاند ، سعید بسرعت
بلند شد و به بچه ها گفت گفت :
- بچه ها بریم خونه
- کُر چه آبید(پسر چی شده)
- هیچی فقط بریم
سعید به سرعت حرکت کرد ودوستانش به دنبال او و هرکس با خدا حافظی راه خانه اش را گرفت
ورفت.سعید در راه خانه با خودش گفت:
- مو نمیدونم چرا باید مو فقط ای پیرزن ببینم ،ووووچقدر وحشتناک بود،نکنه ننه ی او جنه باشه
،مو تازه از او راحت شدم .
شب های زمستان گاه آنقدر تاریک هستند که نمی توان حتی جلوی پای خود را دید ،وقتی آسمان ابری
باشد وجلوی نور ماه وستارگان را بگیرد،راه رفتن را سخت تر میکند وقدمها را کوتاه تر، وقتی
چشمان کمتر ببیند دیگر هواس خصوصا شنوایی بیشتر می شودسعید درراه بازگشت به خانه در چنین
شرایطی قرار گرفته بود وترسیده بود ،چشمانش را فشرده وریز کرده بود تا بهتر ببیند ودندانها از
سرما وترس به میخورد ، سعید نمیدانست چرا تا به این اندازه میترسد وبرایش عجیب بود ونمیدانست
از چه چیز میترسد ،واقعا چه چیز باعث این ترس بود؟ دیدن چهره ی وحشتناک آن جن که بصورت
پیرزنی زشت بود؟، ویا تاریکی؟،شاید هر دو ،در هر صورت ترس خیلی بدی بود واین امکان را به
جن داد تا بار دیگر انتقام خود را از سعید بگیرد ،چون جن ها با ترس انسانها گستاخ تر می شوند
وتنش را تسخیر میکنند وروح بیچاره باید نظاره گر متجاوزی باشد که با ترس صاحبش مجوز ورود
جن را صادر کرده است،سعید در این هنگام پایش به چیزی خورد وخوب چشمانش را ریزتر کرد
ودید شخصی سیاه پوش نشسته است،سعید بریده بریده
گفت:"ت -و-کی- ه-ه-س – تی؟!!!
در این هنگام آن شخص برگشت ودر تاریکی شعله های آتش در چشمانش نمایان بود ودندانهایش به
رنگ زرد وقرمز ودندان نیشش بزرگتر بود مثل دندانها نیش سگ و زبانش با فریادی عجیب به
لرزش در آمد،سعید در دو جسم وروح بود،با جسم خود روح را تماشا میکرد ،که بسیار نگران بود
ولی نمی توانست کاری بکند چون از ترس به خود می لرزید وجسم در تقلا با التماس روح را نگاه
میکرد و نمیدانست چکار بکند با این روح ناخواسته که درونش بود ، بوی تعفن وگرمای طاقت
فرسایی او را بسیار عذاب میداد ،سعید از جهنم زیاد شنیده بود واین حالت را جهنمی برای جسمش
تصور میکرد، جسم با التماس دستانش به سمت روح دراز بودولی روح به دیوار یک حیاط خانه
چسبیده بود ومی لرزید ،گفتار روح وجسم با نگاه های غمگین در ترس بود"ای روح نجاتم بده بیا واین
موجود مهاجم را بیانداز بیرون
- نمیتونم خیلی سخته
- تو میتونی قبلا این کارو کردی
- قبلا به این شدت نبود
- تو قطره ای از وجود خدایی ،من به قدرتت ایمان دارم
- بودم تو ضعیفم کردی ،تو با ترست منو از جسمت بیرون کردی
- من چکار کنم؟ به کی پناه ببرم
در این هنگام روح به بالا نگاه کرد وجسم فهمید باید به قدرت مطلق پناه ببرد وچقدر غفلت کرده بود
این مدت از توسل به خدای بزرگ ،که بهترین است،سعید با شجاعتی تمام خدا را فریاد زد وجن زود
جسم را ترک کرد وروح جایش را گرفت،اشک از چشمان سعید جاری بود و خدا را شکر کرد و قول
داد از او غافل نشود.
لباس سعید خاکی شده بود ودر آن تاریکی رهگذری نبود ولی سعید هیچ احساس تنهایی نکرد ،چون
بهترین یارش در لحظه تنهایی خدا بود ،دوستی مهربان و وفادار ،او در بدترین شرایط به کمکش آمد و
او را نجات داد .
صدای بلبل باعث شده بودخستگی او رفع شود وبه یاد نانو بلبلش افتاد و قطره ای اشک از چشمانش
جاری شد وبا خود گفت:"کاش نانو نمیمرد وحالا زنده بود یادش بخیر صبح ها می اومد توی گوشمو
نوک میزد وبازی میکرد بعد می پرید روی سینه ام وجلوتر می اومد ولبم را با نوکش کمی بالا
میگرفت واز آب دهنم میخورد وتا چشممو باز میکردم بالاشو بالا میبرد وچنان آواز زیبایی میخواند
ونوید روزی زیبا را میداد،آه وافسوس ازنبودنش وخوب کاری کردم که قاتلش را کشتم ،حالا بذار جن
اوبا شکل واقعی مونه بترسونه ولی مو روزی جنشم فراری میدم وایسا تا خوب ترسم بریزه بعد مو
حسابش میرسم،فکر کرده چی مو ازش میترسم .باز چهره ی آن جن در فکر سعید جلوه گر شد،راستش
خیلی وحشتناک بود وسعید هم خیلی ترسیده بود،ولی نانو آنقدر برایش عزیز بود و توانش
را زیاد کرده بود تا جایی که این ترس کم رنگ تر شده بود.مادر وارد اطاق شد وگفت:
- وووووو چه عجبی بیداری ،می بینم ،صورتت میگه کاری داری، میخوای جایی بری؟!!!
- نه ننه مو تا صبحونه نخورم جایی نمیروه
- او که ،ها مو میدونم،پس کوکات بیدار کن،راستی دیشب با جاجیم گرمت شد یا نه؟
- ها ننه عجب چیزیه ،کیف کردم ،روی علی هم انداختم ،ببین چه کیفی میکنه ،هه هه
وبه طرف علی رفت وجاجیم را از رویش برداشت وگفت:
- بلندشو ببینم مو شب خوب نخوابیدوم تو خوابشو میکنی
علی چشمانش را با پشت دو دستش مالید وگفت:
- مگه تو گذاشتی مو بخوابم ،همش "برگرد" و ای همه چرت وپرت گفتی ،نگاه ننه مو از امشب
پهلوی ای نمیخوابم،بخدا تا صبح دیونم کرد
- وووووو حالا یه لیوان آب به مو دادی ببین چه آدم فروشی میکنه ،مو بزرگ ترم از تو احترامم
نمیذاری وجلو ننه خرابم میکنی،ای بی معرفت.
- ببخش کوکا ،بخدا مو خیلی ترسیدم ،به مو حق بده
در این هنگام مادر که با تعجب نگاه می کرد گفت:
سی ننه بگو چی شده سعیدم،مگه از ننه محرم تر کسی هست؟!!!
- ننه مو خواب دیدم،خو تو خواب به دوستم ،گفتم برگرد
- تو چشام نگاه کن ،همینه گفتی یا داری دروغ به مو میگی؟ چشات اینه نمیگه ،نه قضیه یه چیز دیگه است
- ها ننه مو راست میگم
- بگو به سید عباس تا مو باورم بشه
- وووووووو تو چیکار سید عباس داری تا یه چیزی میشه زود به او دخیل میبندی
- باشه نگو ببینم آخر نمیشی مثل کرامت که خل شده وبچه ها مسخرش میکنن
مادر رفت وسفره ی صبحانه را که شامل شیرتازه ی گاو و پنیر بود وچای شیرین ونان آماده کرد
وصدا زد "سعید ،علی بیاید صبحونه بخورید.
روزها سپری میشد وسعید وبرادرش در مغازه ی تره بار فروشی مشغول کار بودند وپدر بیشترمواقع
آبادان بود وگاهی مرخصی می آمد واز جنگ وخرابی شهر و پالایشگاه آبادان که در آن مشغول کار
بود برایشان میگفت ،سعید وبرادرش یک سال به امید برگشتن به آبادان مدرسه نرفتند در این مدت
گاهی شبها آن جن به سراغ سعید می آمد ولی او عادت کرده بود وجن این را فهمیده بود وکمتر
سراغش میآمد چون جن سراغ کسی میرود که از او ترس زیادی داشته باشد.
سعید در سال جدید دیگر قانع شد جنگ به این سادگی تمام شدنی نیست وباید به مدرسه برود، او در
کلاس دوم راهنمایی باید ثبت نام می کرد ودیگربرای اومهم نبود توالت مدرسه دَر دارد یا نه چون با
این بهانه یکسال از مدرسه عقب افتاده بود ،در کنار دوستان با صفای آنجا درس خواندن بسیار شیرین
بود وسعید حسرت میخورد چرا باید یک سال از درس عقب بماندخوب گذشته را باید فراموش کرد
وحال مهم است .روزها سپیری می شد وسعید سخت مشغول درس بود وشبها گاهی همان حالت لرزش
و بی حرکت شدن را داشت ولی از جن خبری نبود ،سعید به حضورش عادت کرده بود ودوست داشت
دوباره او را ببیند،اما همین دوست داشتن باعث ترس جن شده بود او هر چه باشد در برابر قدرت
انسان ضعیف است وجن این را میدانست ،سعید به حالتی زیباتر دست یافته بود وبرایش لذتبخش
بود،او به برکت آن جن توانسته بود ،روح را با اختیار خود از جسم خارج کند وبه سوی وهر جا
دوست داشت می رفت وبا اراده جسم بر می گشت،واقعی تر از خواب، چون در خواب روح اختیارش
دست ما نیست و با اختیار خودش به زمانهای مختلف میرود ،سعید به حقایقی داشت میرسید که برایش
خیلی عجیب بود ،کسانی را میدید که در زمان او جوان تر بودند اما در برخورد روح با آنها پیرتر
نشان میدادو سعید پی برد ،روح او به آینده سفر کرده است و گاهی نگران میشد چون احساس میکرد
عزیزی را در آن زمان از از دست داده است و بیشترین لذتی که می برد زمان پرواز در آسمان بود
،سبک بال رها تر از پرنده ،چون پرنده باید بال بزند مرتب تا پرواز کند ولی او بدون هیچ زحمتی
میتوانست پرواز کند ویا سرعت خود را کم وزیاد کند واین امر باعث شد ، همیشه در انتظار شب
باشد ،تا این حالت را بدست بیاورد وخوب البته نه همیشه،سعید به زیبایی مرگ پی برده بود ومیدانست
چقدر مرگ با شکوه است ودری برای رهایی انسان از قید وبند جسم خاکی ،جسمی که یا گرسنه می
شود ویاسردش می شود ویا گرم وخلاصه این زندان تن برای سعید داشت سخت می شد و بیتاب
رهایی بود و خوب گاهی هم نه ،چون زندگی دنیا را نیز دوست داشت در آن پدر ومادر وبرادرش
وخیلی ها که دوست داشت بودند ،آری سعید در برزخی از رفتن وماندن بود.زمان در حال گذر بود
وچهره ی سعید را مردانه تر میکرد او ریش وسیبیل در آورده بود ،و اولین باری که ریشش را زد
فراموش نمیکند کلی صورتش را بریده بود
وقتی مادر اورا دید گفت:
_ ووووو سی صورتش، انگار گربه تو صورتت پنجه انداخته ،پسر چکار کردی با خودت ،ولک
اگه بابات ببینه دعوا میکنه ها
- ننه خو مو مال ریش و سیبیلم تازه بابام خودش ریششو میزنه ،مو تازه حرمت گذاشتم و سیبیلمو نزدم
- خو اونم میزدی خلاص
- وووووو حالا بیا بدش دست ننه عروس
- هه هه مو که دختر ندارم که ننه عروس باشم
- خو شاید آوردی
- پسر خجالت بکش مو دیگه ازم گذشته به امید خدا سی تو زن میگیرم تو سی مو دختر بیار
سعید چهره ی مادر را برای یک لحظه دقیق تر نگاه کرد وغم را در آن دید ،مادر خیلی دوست داشت
یک دختر داشته باشد ولی خوب قسمت نشده بود،سعید با لبخند به مادر گفت:
- باز رفتی تو فکر دختر راستی ننه اگر مو دختر بودم اسمم سعیده بود نه هه هه
- بلند شو بچه خُل بازی در نیار
سعید نیز در آرزوی داشتن خواهر بود ،وقتی میدید چطور خواهر دوستانش مثل یک مادر هوای
برادرشان را دارند ،غصه میخورد ولی خوب کاری نمی توانست بکند وباید با این مسئله کنار می آمد.
یک شب سعید با دوستانش زیر درخت کُناری نشسته بودند و بحث در مورد جن گرم بود ،در این
هنگام پیر زنی عصا بدست نزدیک شد او از روبروی سعید می آمدوپشت دوستانش به آن پیرزن
بود،سعید مات ومبهوت نگاه میکرد ،پیر زن خمیده وموهایش روی صورتش ریخته شده بود وداشت
نزدیکتر میشد که یکباره صورتش را بالا گرفت وسعید صورتش را دید خیلی وحشتناک بود ، لبانی پر
از چروک وچشمانی از حدقه در آمده چون دو گلوله ی آتش ودندانهایی بلند ودماغی که در صورت
فرو رفته بود، وبا دندانهایی زرد ، دندانهای بالا و پایین چندتایش افتاده بود و دندانهای نیش را بلندتر
جلوه میداد ، زبانش کمی بیرون آمده بود و مرتب لب بالایی خود را لیس میزد، با ناخن های بلند و
کبودش را مرتب بندنش را میخاراند و همچنین موهایش را که بلند و بهم چشبیده بود و تکه هایی از
مویش در ناخن های بلندش چشبیده بود در این هنگام خنده ی بلندی کرد همراه با برق چشمان قرمزش
و بخار نفس هایش که علاوه بر دهان و دماغ فرو رفته اش از گوشش نیز بیرون میزد اوهر لحظه
جلوتر می آمد سعید خشکش زد وزبانش قفل شد ودوستانش گفتند:
- کُر پ سی چه گپ نیزنی ؟ لال آبیدیه(پسر چرا حرف نمیزنی لال شدی)
پیر زن نزدیکتر شد وسعید دید از تن بچه ها عبور کرد و آمد جلوی سعید قرار گرفت مکثی کرد و
نگاهی ترسناک به سعید کرد و در حال وارد شدن به جسم سعید شد درد شدید تمام وجود سعید را
فراگرفت مثل شکستن استخوانها که و فرو رفتن آن در گوشت بدن و از بدن سعید گذشت و در درخت
کنار فرو رفت ، تنه ی کنار که سعید به آن تکیه داده بود مثل آتش کمرش را سوزاند ، سعید بسرعت
بلند شد و به بچه ها گفت گفت :
- بچه ها بریم خونه
- کُر چه آبید(پسر چی شده)
- هیچی فقط بریم
سعید به سرعت حرکت کرد ودوستانش به دنبال او و هرکس با خدا حافظی راه خانه اش را گرفت
ورفت.سعید در راه خانه با خودش گفت:
- مو نمیدونم چرا باید مو فقط ای پیرزن ببینم ،ووووچقدر وحشتناک بود،نکنه ننه ی او جنه باشه
،مو تازه از او راحت شدم .
شب های زمستان گاه آنقدر تاریک هستند که نمی توان حتی جلوی پای خود را دید ،وقتی آسمان ابری
باشد وجلوی نور ماه وستارگان را بگیرد،راه رفتن را سخت تر میکند وقدمها را کوتاه تر، وقتی
چشمان کمتر ببیند دیگر هواس خصوصا شنوایی بیشتر می شودسعید درراه بازگشت به خانه در چنین
شرایطی قرار گرفته بود وترسیده بود ،چشمانش را فشرده وریز کرده بود تا بهتر ببیند ودندانها از
سرما وترس به میخورد ، سعید نمیدانست چرا تا به این اندازه میترسد وبرایش عجیب بود ونمیدانست
از چه چیز میترسد ،واقعا چه چیز باعث این ترس بود؟ دیدن چهره ی وحشتناک آن جن که بصورت
پیرزنی زشت بود؟، ویا تاریکی؟،شاید هر دو ،در هر صورت ترس خیلی بدی بود واین امکان را به
جن داد تا بار دیگر انتقام خود را از سعید بگیرد ،چون جن ها با ترس انسانها گستاخ تر می شوند
وتنش را تسخیر میکنند وروح بیچاره باید نظاره گر متجاوزی باشد که با ترس صاحبش مجوز ورود
جن را صادر کرده است،سعید در این هنگام پایش به چیزی خورد وخوب چشمانش را ریزتر کرد
ودید شخصی سیاه پوش نشسته است،سعید بریده بریده
گفت:"ت -و-کی- ه-ه-س – تی؟!!!
در این هنگام آن شخص برگشت ودر تاریکی شعله های آتش در چشمانش نمایان بود ودندانهایش به
رنگ زرد وقرمز ودندان نیشش بزرگتر بود مثل دندانها نیش سگ و زبانش با فریادی عجیب به
لرزش در آمد،سعید در دو جسم وروح بود،با جسم خود روح را تماشا میکرد ،که بسیار نگران بود
ولی نمی توانست کاری بکند چون از ترس به خود می لرزید وجسم در تقلا با التماس روح را نگاه
میکرد و نمیدانست چکار بکند با این روح ناخواسته که درونش بود ، بوی تعفن وگرمای طاقت
فرسایی او را بسیار عذاب میداد ،سعید از جهنم زیاد شنیده بود واین حالت را جهنمی برای جسمش
تصور میکرد، جسم با التماس دستانش به سمت روح دراز بودولی روح به دیوار یک حیاط خانه
چسبیده بود ومی لرزید ،گفتار روح وجسم با نگاه های غمگین در ترس بود"ای روح نجاتم بده بیا واین
موجود مهاجم را بیانداز بیرون
- نمیتونم خیلی سخته
- تو میتونی قبلا این کارو کردی
- قبلا به این شدت نبود
- تو قطره ای از وجود خدایی ،من به قدرتت ایمان دارم
- بودم تو ضعیفم کردی ،تو با ترست منو از جسمت بیرون کردی
- من چکار کنم؟ به کی پناه ببرم
در این هنگام روح به بالا نگاه کرد وجسم فهمید باید به قدرت مطلق پناه ببرد وچقدر غفلت کرده بود
این مدت از توسل به خدای بزرگ ،که بهترین است،سعید با شجاعتی تمام خدا را فریاد زد وجن زود
جسم را ترک کرد وروح جایش را گرفت،اشک از چشمان سعید جاری بود و خدا را شکر کرد و قول
داد از او غافل نشود.
لباس سعید خاکی شده بود ودر آن تاریکی رهگذری نبود ولی سعید هیچ احساس تنهایی نکرد ،چون
بهترین یارش در لحظه تنهایی خدا بود ،دوستی مهربان و وفادار ،او در بدترین شرایط به کمکش آمد و
او را نجات داد .
نظرات (۴)