صبح روز یک شب مهتابی با دو خورشید سلام کردم
آفتاب قهر بود
چاه دلتنگی سرد و تاریک
ماه جلوه ی زیبایی خویش را از آیینه ی ته چاه می گرفت
و تاریکی زیبایی دیگر داشت
نفس با سینه دوستی دیگر داشت
می آمد
نیامده می رفت
سرما هم با استخوان دوستی کرد
می آمد
و ماند
و رفاقت دست ها آغاز شد و گرمای نمناکی،مهمان
تاریخ با تقویم وجودم ساعت صفر را تنظیم می کرد
سرما دست نوازش بر تار های موی خشیکیده ی تاکی کشید
برف سنگینی کرد بر دو کوهپایه ی نزدیک بر دو لاله
آغوشی گرم نیاز روحی سرد بود
و سرمایی سردتر نیاز گرمای شرارت
و مرگی خاموش که تن را به خاک وطن بازگرداند
می گویند هر آغوشی زیباست
آغوش مادر پیری که عصایش ماندگار تر از صدایش است
یا دو همکلاسی بالا و پایین شهر
آغوش مرگ زیبا تر است در این سرمای نمناک
آفتاب قهر بود
چاه دلتنگی سرد و تاریک
ماه جلوه ی زیبایی خویش را از آیینه ی ته چاه می گرفت
و تاریکی زیبایی دیگر داشت
نفس با سینه دوستی دیگر داشت
می آمد
نیامده می رفت
سرما هم با استخوان دوستی کرد
می آمد
و ماند
و رفاقت دست ها آغاز شد و گرمای نمناکی،مهمان
تاریخ با تقویم وجودم ساعت صفر را تنظیم می کرد
سرما دست نوازش بر تار های موی خشیکیده ی تاکی کشید
برف سنگینی کرد بر دو کوهپایه ی نزدیک بر دو لاله
آغوشی گرم نیاز روحی سرد بود
و سرمایی سردتر نیاز گرمای شرارت
و مرگی خاموش که تن را به خاک وطن بازگرداند
می گویند هر آغوشی زیباست
آغوش مادر پیری که عصایش ماندگار تر از صدایش است
یا دو همکلاسی بالا و پایین شهر
آغوش مرگ زیبا تر است در این سرمای نمناک
نظرات (۵)