با واژه ها ی شعر سپیدم
زمان را با عقربه های ساعتم
دار میزنم
قاتل زمان منم
تنها بودن کمترین مجازاتم...
دفتر ی دارم
هم جنس یک درخت
قلم در دستان اندیشه ام
گاهی به لبخند می نویسم
با کودکانه ام
گاهی خودم را از من بیرون می آورم
و میله های زندانی را نشانش می دهم
در پشت آن مرگ سرخ شقایق هاست که
وگاهی در دور دست
پرنده ی آزادی را می بینم
نمیدانم دور می شود یا نزدیک
با شک می نویسم...
شعرهای سپیدم
در شب های سیاه جان میکنند
ومنتظر رستاخیز یک فریاد ند
احساسم بر زمین افتاده
نه زنده به گورش نکنید
هنوز نبضش میزند...
سعید مطوری / مهرگان
از دفتر شعر سپید
زمان را با عقربه های ساعتم
دار میزنم
قاتل زمان منم
تنها بودن کمترین مجازاتم...
دفتر ی دارم
هم جنس یک درخت
قلم در دستان اندیشه ام
گاهی به لبخند می نویسم
با کودکانه ام
گاهی خودم را از من بیرون می آورم
و میله های زندانی را نشانش می دهم
در پشت آن مرگ سرخ شقایق هاست که
وگاهی در دور دست
پرنده ی آزادی را می بینم
نمیدانم دور می شود یا نزدیک
با شک می نویسم...
شعرهای سپیدم
در شب های سیاه جان میکنند
ومنتظر رستاخیز یک فریاد ند
احساسم بر زمین افتاده
نه زنده به گورش نکنید
هنوز نبضش میزند...
سعید مطوری / مهرگان
از دفتر شعر سپید
نظرات (۴)