میان دو ابرویم
پرستویی لانه اش را
با آب دهان
و خاکی که گذر زمان
بر روی من ریخته
اندک اندک می سازد
لانه ای رو به آسمان
بی در و پنجره
برمیدارم
کلاهم را با احترام
تا تمامی آسمان را
به او هدیه کنم
نمی بینم
اما حس می کنم
درون لانه
دو تخم به اندازه ی چشمان نداشته ام
تکان میخورند
پیشانی ام و تن پرستو
گرمابخش آنها
شکستند جوجه ها
تخم خود را
پرستو و دو جوجه اش
نشان امنیت را
آویختند بر سینه ام
و من زیباترین
مترسک دنیا شدم
سعید مطوری / مهرگان
دفتر شعر سپید
نظرات (۰)