سلام دوستان عزیز
با توجه به مجوز مدیریت و اعضا این داستان ترسناک و بلند که سعی شده مانند یک حقیقت درونش نوشته شود حقیقتی است که دروغ پردازی در آن کم است و بجز بعضی شخصیت ها و کمی از صحنه ها البته معمولی نه ترسناک بقیه واقعی است، خواندن این داستان به کودکان زیر 12 سال و بیماران قلبی توصیه نمی شود.
با تشکر
مهرگان
آبادان تابستانی گرم با خرمای شیرین و تازه به روی مردمش آغوش باز کرده بود بازار ایستگاه هفت فرح آباد مملو از مشتری بود و فروشندگان دائم فریاد میزدند و جنس خود را تبلیغ می کردند ،خانه ی سعید در دل بازار بود او پسری چهارده ساله شوخ و عجول و بیشتر مواقع لجباز برای خریدن بچه بلبل به بازار آمدیک پسر هم سن و سال خودش بلبلی روی دست داشت او به طرف آن پسر رفت دست برد بطرف بچه بلبل كه دهانش مرتب باز بود وپسرك خميرهايي زرد رنگ را گلوله كرده و توی دهان بچه بلبل ميگذاشت
سعید به آن پسر گفت:
- ميگم اي چيه بهش ميدي؟!!!
- اي آرد نخوچيه با آب خميرش ميكُنم،خيلي دوس داره ببين چطور ميخوره
- خو يكم آب بهش بده بيچاره خفه نشه
- نه خفه نميشه تو مونه خفه كردي ،حالا ميخش يا نه؟
- ها ميخوام ،ولي مو هشت تومن ميدم باشه،جون مادرت، نه نگو
- چكار مادر مو داري اصلا مو مادر ندارم ،نامادري دارم برامم مهم نیست بميره يا زنده بمون برایکه كاری بكارش ندارم
- خو بگير باور كن بچه ها نميان به خودُم بده ،باش ،باش
ووووو پسر مثل سيريشي چسبيدي ول نميكني بده پولت رو ببينم شايدگوشه نداشته باشه
- نه خيالت جمع همشون سالمن
سعيدپول رابه پسرك بلبل فروش داد و با هيجان به سمت خانه دويد بچه ها ی کوچه
بچه های کوچه وقتی بلبل را دست سعيد ديدن، هورا کشیدند ومدام ميگفتند:
كا دمت گرم جون سعيد بده نگاش كنيم
- ووووووووو بريد كنار ببينم اي ميترسه وفقط مونه ميشانسه نگاه كنيد آب از دهانوم ميخوره.
سعيد وارد خانه شد ومادرش گفت:
- پسر اي چيه ،جوجه مرغ تموم شد حالا رفتي بچه بلبل خريدي !!! خدايا از دست تو
- ننه بخدا ميذارمش تو قفس ونميذارم كثيف كنه ،اصلا يادش ميدم كه بره مُستراح خوبه؟
- ها باشه ولي اگر جايي ديدم كثيف كرد خودم دوتاتونو ميندازم بيرون
- قربون ننه مو برم ،جون تو بده دستت ببوسم
- ااا برو عقب ديگه كار دارم
- راستي ننه اسمش ميذارم "نانو"خوبه
- تو هم خُلي بلبل ،بلبل صداش ميزنن، اي چه مدليشه!!!
چند ماهي گذشت بچه بلبل بزرگتر ورنگ پرهايش خاكستري وسرش سياه ودور گوشش سفيد شد وسعيد با ذوق نگاهش ميكرد،نانو اصلا در قفس نبود و آزاد بود وخيلي به سعيد وبقيه عادت كرده ومثل اعضاي خانواده سر سفر غذا ميخورد.
يك روز مثل هميشه خورشيد از مشرق طلوع كرد ولي امروز فرق ميكرد چون صداي انفجار مي آمد ومردم سراسيمه ميگفتند :"جنگ،جنگ شده"
سي يكم شهريور 1359 سعيد به مادرش گفت:
- ننه چه خبره اين صداها چيه
- عمواكبر كه توي ارتشه ميگه عراق حمله كرده
- يا سيد عباس بدبخت شديم،ميگم ننه حالا مدرسه چي ميشه
- اي بابا تو خُل شدي ميگمت جنگه تو ميگي مدرسه!!!
سعيد توي دلش لذت برد ولي به روي خودش نياورد وبا خودش گفت:
- صدام دمت گرم فيتله حالا حالا مدرسه تعطيله
خانواده آماده مهاجرت شدند وسعيد اولين كاري كه كرد ،نانو را در دستش گرفت ومادر تا او را ديد،
گفت:
- بچه اي چيه آزادش كن بره
- چي بذاروم بره به سيد عباس اگر خودُم بمونم اونه ميفرستم مگه نمي بيني چطور بمب ميريزه ميخواي نانو بميره ،مُو ميارمش با خودم ...،سعيد به اتفاق خانواده وچند فاميل به طرف شيراز حركت كردند دوساعت مونه بود به شيراز در دهكده اي بنام چنار شاهيجان كه اكنون شهر قائميه شده از چند محله تشكيل شده بود ، وباغ هاي پرتغال ونارنگي وليمو شيرين وانار و انجير فراوان داشت واطرافش كوهاي زيبايي داشت كه پر از درختان بلوط وكلخنگ،بنه و بادام بود ،ماشين حسين پسرعمه سعيد ايستاد وگفت:
- آب وهواي خوبيه مُو يه دوست دارم چند روزي اينجا ميمونيم وبعد برميگرديم آبودان ،در اين هنگام دو ماشين ديگر كه آنها نيز فاميل بودندايستادند. همه با حسين به سمت خانه ي دوستش حرکت کردند اماهمينکه ماشين ها وشلوغي دم در را ديدند به اين نتيجه رسيدند ، آنجا نمي توانند بروند ودوباره حرکت کنان روي جاده به سمت مسجد ده راهي شدندهوا کم کم داشت تاريک مي شد واهالي چراغ هاي زنبوری خود را براي روشن شدن آماده مي کردند وده صبور وآرام تنها از آسمان روشنايي مي گرفت وبدون
تيرک هاي چراغ برق هرشب مردمانش را تا صبح همراهي مي کرد.سعيد و بقيه همگي چند روزي درمسجد ماندن،مردم آن ده همه مهمان نوازبودند وخیلی زود خانه در اختيارشان گذاشتند.
با توجه به مجوز مدیریت و اعضا این داستان ترسناک و بلند که سعی شده مانند یک حقیقت درونش نوشته شود حقیقتی است که دروغ پردازی در آن کم است و بجز بعضی شخصیت ها و کمی از صحنه ها البته معمولی نه ترسناک بقیه واقعی است، خواندن این داستان به کودکان زیر 12 سال و بیماران قلبی توصیه نمی شود.
با تشکر
مهرگان
آبادان تابستانی گرم با خرمای شیرین و تازه به روی مردمش آغوش باز کرده بود بازار ایستگاه هفت فرح آباد مملو از مشتری بود و فروشندگان دائم فریاد میزدند و جنس خود را تبلیغ می کردند ،خانه ی سعید در دل بازار بود او پسری چهارده ساله شوخ و عجول و بیشتر مواقع لجباز برای خریدن بچه بلبل به بازار آمدیک پسر هم سن و سال خودش بلبلی روی دست داشت او به طرف آن پسر رفت دست برد بطرف بچه بلبل كه دهانش مرتب باز بود وپسرك خميرهايي زرد رنگ را گلوله كرده و توی دهان بچه بلبل ميگذاشت
سعید به آن پسر گفت:
- ميگم اي چيه بهش ميدي؟!!!
- اي آرد نخوچيه با آب خميرش ميكُنم،خيلي دوس داره ببين چطور ميخوره
- خو يكم آب بهش بده بيچاره خفه نشه
- نه خفه نميشه تو مونه خفه كردي ،حالا ميخش يا نه؟
- ها ميخوام ،ولي مو هشت تومن ميدم باشه،جون مادرت، نه نگو
- چكار مادر مو داري اصلا مو مادر ندارم ،نامادري دارم برامم مهم نیست بميره يا زنده بمون برایکه كاری بكارش ندارم
- خو بگير باور كن بچه ها نميان به خودُم بده ،باش ،باش
ووووو پسر مثل سيريشي چسبيدي ول نميكني بده پولت رو ببينم شايدگوشه نداشته باشه
- نه خيالت جمع همشون سالمن
سعيدپول رابه پسرك بلبل فروش داد و با هيجان به سمت خانه دويد بچه ها ی کوچه
بچه های کوچه وقتی بلبل را دست سعيد ديدن، هورا کشیدند ومدام ميگفتند:
كا دمت گرم جون سعيد بده نگاش كنيم
- ووووووووو بريد كنار ببينم اي ميترسه وفقط مونه ميشانسه نگاه كنيد آب از دهانوم ميخوره.
سعيد وارد خانه شد ومادرش گفت:
- پسر اي چيه ،جوجه مرغ تموم شد حالا رفتي بچه بلبل خريدي !!! خدايا از دست تو
- ننه بخدا ميذارمش تو قفس ونميذارم كثيف كنه ،اصلا يادش ميدم كه بره مُستراح خوبه؟
- ها باشه ولي اگر جايي ديدم كثيف كرد خودم دوتاتونو ميندازم بيرون
- قربون ننه مو برم ،جون تو بده دستت ببوسم
- ااا برو عقب ديگه كار دارم
- راستي ننه اسمش ميذارم "نانو"خوبه
- تو هم خُلي بلبل ،بلبل صداش ميزنن، اي چه مدليشه!!!
چند ماهي گذشت بچه بلبل بزرگتر ورنگ پرهايش خاكستري وسرش سياه ودور گوشش سفيد شد وسعيد با ذوق نگاهش ميكرد،نانو اصلا در قفس نبود و آزاد بود وخيلي به سعيد وبقيه عادت كرده ومثل اعضاي خانواده سر سفر غذا ميخورد.
يك روز مثل هميشه خورشيد از مشرق طلوع كرد ولي امروز فرق ميكرد چون صداي انفجار مي آمد ومردم سراسيمه ميگفتند :"جنگ،جنگ شده"
سي يكم شهريور 1359 سعيد به مادرش گفت:
- ننه چه خبره اين صداها چيه
- عمواكبر كه توي ارتشه ميگه عراق حمله كرده
- يا سيد عباس بدبخت شديم،ميگم ننه حالا مدرسه چي ميشه
- اي بابا تو خُل شدي ميگمت جنگه تو ميگي مدرسه!!!
سعيد توي دلش لذت برد ولي به روي خودش نياورد وبا خودش گفت:
- صدام دمت گرم فيتله حالا حالا مدرسه تعطيله
خانواده آماده مهاجرت شدند وسعيد اولين كاري كه كرد ،نانو را در دستش گرفت ومادر تا او را ديد،
گفت:
- بچه اي چيه آزادش كن بره
- چي بذاروم بره به سيد عباس اگر خودُم بمونم اونه ميفرستم مگه نمي بيني چطور بمب ميريزه ميخواي نانو بميره ،مُو ميارمش با خودم ...،سعيد به اتفاق خانواده وچند فاميل به طرف شيراز حركت كردند دوساعت مونه بود به شيراز در دهكده اي بنام چنار شاهيجان كه اكنون شهر قائميه شده از چند محله تشكيل شده بود ، وباغ هاي پرتغال ونارنگي وليمو شيرين وانار و انجير فراوان داشت واطرافش كوهاي زيبايي داشت كه پر از درختان بلوط وكلخنگ،بنه و بادام بود ،ماشين حسين پسرعمه سعيد ايستاد وگفت:
- آب وهواي خوبيه مُو يه دوست دارم چند روزي اينجا ميمونيم وبعد برميگرديم آبودان ،در اين هنگام دو ماشين ديگر كه آنها نيز فاميل بودندايستادند. همه با حسين به سمت خانه ي دوستش حرکت کردند اماهمينکه ماشين ها وشلوغي دم در را ديدند به اين نتيجه رسيدند ، آنجا نمي توانند بروند ودوباره حرکت کنان روي جاده به سمت مسجد ده راهي شدندهوا کم کم داشت تاريک مي شد واهالي چراغ هاي زنبوری خود را براي روشن شدن آماده مي کردند وده صبور وآرام تنها از آسمان روشنايي مي گرفت وبدون
تيرک هاي چراغ برق هرشب مردمانش را تا صبح همراهي مي کرد.سعيد و بقيه همگي چند روزي درمسجد ماندن،مردم آن ده همه مهمان نوازبودند وخیلی زود خانه در اختيارشان گذاشتند.
نظرات (۰)