آبرو رفته ترین شاعر تاریخ

دختری بی کره از نســـــــــــــل پدر سوخته هام
آبـــــــرو رفــــــــته ترین شاعــــــــر ِ تاریـــــخ منم
من که هر گوشه ی این بی خبری های عبـــوس
با غم انگیـــــــــــــــــز ترین شعر خودم می بدنـم

گریه کن ... شیرزن ِ زخمــــــــی ِ مردادیِ مــــن
گریه با لهــــــــجه ی تنهــا شـــــدنت ... با دردت
گریه با ســـــــــرفه ی دود از وســــط ِ در به دری
پا به پا با دو سه صـــف شاعــــره ی ولــــگردت

پشت این دفتر شعــــــــــرای ورق خـــورده نمون
دست از این بغضِ دهـــــن دوخـــــــته بردار و برو
دست از این مردمِ طاعـــــونی ِ هاشـــــــــور زده
دست از این نســــــــل پدر ســــوخته بردار و برو

رد شــــــو از فاجــــعه ی گربه صــفت های دو رو
مغز مرگــــــــی زده هایی که همه کـــورن و بس
پشت تنهایی لجـــــــــــباز خودت قایـــــــــــم شو
این جماعت دو سه خط وصله ی ناجــــورن و بس