مدار این ایام بدست گرداب است
نمرده ایم اما حواسمان خواب است
سیاه می پوشیم سیاهه ات را ماه
که این سیاهی ها جنون مهتاب است
کجا بروییم آه زمین دردآلود؟
همیشه نیلوفر اسیر مرداب است
چه افتخاری "من" من ِ اسیر ِ "تن"
تن حقیری که دو سومش آب است
من اعترافم را به گور اگر ... بهتر
از این خراب آباد که وهم محراب است
نشسته ام آرام کنار قبری که
برای آغوشم عجیب بی تاب است
و کرمها حاضر ، مرا بلولند و
بماند از "بودم "تنی که در قاب است
من اعترافم را ... غزل غزل گریه
من اعترافم .... "من" دوباره بی تاب است
...
کسی خودش را از طنابتان آویخت
و سرفه های شب دوباره خوناب است
نمرده ایم اما حواسمان خواب است
سیاه می پوشیم سیاهه ات را ماه
که این سیاهی ها جنون مهتاب است
کجا بروییم آه زمین دردآلود؟
همیشه نیلوفر اسیر مرداب است
چه افتخاری "من" من ِ اسیر ِ "تن"
تن حقیری که دو سومش آب است
من اعترافم را به گور اگر ... بهتر
از این خراب آباد که وهم محراب است
نشسته ام آرام کنار قبری که
برای آغوشم عجیب بی تاب است
و کرمها حاضر ، مرا بلولند و
بماند از "بودم "تنی که در قاب است
من اعترافم را ... غزل غزل گریه
من اعترافم .... "من" دوباره بی تاب است
...
کسی خودش را از طنابتان آویخت
و سرفه های شب دوباره خوناب است
نظرات (۱)