گاه چون ماری در دل میخزد
و زهر خود را آرام در آن میریزد،
گاه یک روز تمام چون کبوتری
بر هرهی پنجرهات کز میکند
و خرده نان میچیند.
گاه از درون گلی خواب آلود بیرون میجهد
و چون یخ نمیبر گلبرگ آن میدرخشد،
و گاه حیلهگرانه تو را
از هرآنچه شاد است و آرام
دور میکند.
گاه در آرشهی ویولونی مینشیند
و در نغمهی غمگین آن هق هق میکند،
و گاه زمانی که حتی نمیخواهی باورش کنی
در لبخند یک نفر جا خوش میکند.
**********************
مودبانه پیشم آمدی
مودبانه پیشم آمدی
مؤدبانه پیشم آمدی
مؤدبانه پیشم آمدی.
با لبخندی بسیار نرم و با نزاکت.
لبان تو نیمی کاهلانه و نیمی با ظرافت
بر دستم چسبیدند،
و یک لحظه چشمان رازناک تو
با تقّدس تندیسی در چشمانم خیره شد.
من کوشیدم رنج جانکاه ده ساله را،
شبهای بیخوابی، رؤیاهای آشفتهام را،
در یک کلام باز گویم.
در یک کلام آن را نجوا کردم.
تو رفتی، دنیای من
بار دیگر تهی و خلوت.
**********************
چه کنم که توان از من میگریزد
چه کنم که توان از من میگریزد،
وقتی نام کوچک او را
در حضور من بر زبان میآورند.
از کنار هیزمی خاکستر شده
از گذرگاهی جنگلی میگذرم
بادی نرم و نابهنگام میوزد،
و قلب من در آن
خبرهایی از دوردستها میشنود، خبرهای بد
و زنده است، نفس میکشد،
اما غمی به دل ندارد!
**********************
مرا به شگفتی وا میداری. . .
مرا به شگفتی وامیداری وقتی میگویی فراموشت میکنند!
مرا صدها بار فراموشم کردهاند.
صدها بار در گور آرام گرفتهام،
گوری که شاید اکنون در آنم.
الهه شعر کور شد و گنگ،
و چون دانهای در زمین گندید
تا کی بار دیگر چون ققنوس
از میان خاکستر خود پر بگیرد به سوی آبی اثیری
**********************
لبخندی به لب دارم. . .
لبخندی به لب دارم؛ موجی گذرا،
پیش از آنکه لبها از هم باز شوند.
و من آن را برای تو نگه میدارم:
این هدیهی عشق است برای من و هدیهی من برای تو.
ستیزهجویی و ناسازگار-عیبی ندارد.
دیگران را دوست داشتهای، دروغ گفتهای، مهم نیست.
من بازو در بازوی داماد خاکستری چشم خود
بر روی ابرها به معبد مقدس میروم.
**********************
خانهی سفیدت را. . . خانه سفیدت را، باغ آرامت را ترک خواهم گفت
**********************
خانهی سفیدت را. . . خانه سفیدت را، باغ آرامت را ترک خواهم گفت
و زندگیم را تهی و پاک خواهم کرد.
آنگاه تو را در شعرم خواهم ستود
آنگونه که هیچ زنی تا حال نکرده است.
و همیشه پارهای خواهم بود از زندگی تو.
از بهشتی که برایم ساختی،
گرانبهاترینها را خواهم فروخت؛
عشقات را، نازک اندیشیات را.
**********************
خاطره
خاطرهای در درونم است
خاطرهای در درونم است
چون سنگی سپید درون چاهی.
سر ستیز با آن ندارم، توانش را نیز:
برایم شادی است و اندوه.
در چشمانم خیره شود اگر کسی
آن را خواهد دید.
غمگینتر از آنی خواهد شد
که داستانی اندوهزا شنیده است.
میدانم خدایان انسان را
بدل به شیئی میکنند، بیآنکهروح را از او برگیرند.
تو نیز بدل به سنگی شدهای در درون من
تا اندوه را جاودانهسازی.
نظرات (۰)