اینم یکی از اون دسته شعر های نوییه که بســــــــــــــیار،هم من دوسش دارم،هم دوست عزیزم.میدونم خیلی از لغتاش سخت و ثقیله..ولی خب..! از این شیوه ی نوشتن لذت میبرم...!راستی..یکمم زیادی طولانیه..! دیگه ببخشید اگه حوصله تون سر رفت..
باز این دست و قلم،باز این دل باز هم راه عَدَم؛
به تمنای نگاهت به کرم افتاده ست..
این همان خامُشِ بی پروا نیست..؟! ؛
که تو را راه به خلوتکده اش...گاه به قدر هنرش می بست و؛ به همان بی کسی اش می افزود..؟!
از کدامین درِ بی دروازه،
از کدامین غم بی اندازه،
از کدامین شب و تاریکی و بیداد دلش می نالد..؟!
آنچنان شوق رسیدن به تو در سر دارد،
که در این ثانیه ی آغازین، کِبر از فکر و تن و روح و سرش میبارد!!
باز هم آمده تا در دلش را به همان مرحم دیرینه ی عشق و کَرَمت شاد کنی!!
تو در این شب هایم؛ پشت کابوس پُر از ثانیه های پایان،
پس هر رنج و خروشی تا شام،
تک صدای سحری نیک شدی!!!
تک نسیمی که همان پرده ی دیوار اتاقم میدید..!
تو چنان حامی و عاشق بودی،که مرا صبر و قراری میشد!
تا که تک ثانیه ای فکر شوم!
و بدانم منو این تنهایی تنها نیست...
تو همان تنهایم..تو همان سایه ی بی پروایم،
تو همان لرزش هر خط نقابم بودی...
آری! یک دم من هم؛
خواهشی بی سر و سامان تر از آنها دارم..
من و این شک و یقین..
من و این زندگی تنگ و لعین..
دل بدان چشم زلالت داریم!!
تو که خود از دل من با خبری؛
برهان این همه آتش که در آن خاکستر،
همچو ماری به دلم می تازد!
برهان این همه بی پروایی؛
که در این دوره ی ما،
جز به اندک سخنی با گنهی می بازد!
باز این دست و قلم..
باز این دل؛
باز هم راه عدم..
به تولای وصالت به لغت افتاده ست!
چو بدانم به همان قدر کمی خواهم زیست که مرا تابش هست...
شاید این فاصله ها بر دارم!
شایدم دل ها را؛
چو بدانم که دمی چند نخواهم کوشید،
به دلت بسپارم!
تا در این ثانیه ی پایانش؛
عشق را با همه اما-اگری یاد کند!!
تو خودت شاهد هر صبر و قرارم بودی...
تو خودت آن همه دلبستگی و خستگی و اشک مرا می دیدی..
تو خودت کاهش این حس غریبانه و تنها شدنم میدیدی!
تو بگو!
حکمت این درد و فراق و گذر و بیماری؛
در کدامین لغت هر کتبی می آید..؟!
که مرا خواهش امید و رضایت داری..؟!
شاید این فاصله ها تا من و امواج دلت؛
به همان مقدار است،که دل کوچک و این چشم حقیر..
ظرف عاشق شدنش جا دارد...!
باز این دست و قلم،باز این دل باز هم راه عَدَم؛
به تمنای نگاهت به کرم افتاده ست..
این همان خامُشِ بی پروا نیست..؟! ؛
که تو را راه به خلوتکده اش...گاه به قدر هنرش می بست و؛ به همان بی کسی اش می افزود..؟!
از کدامین درِ بی دروازه،
از کدامین غم بی اندازه،
از کدامین شب و تاریکی و بیداد دلش می نالد..؟!
آنچنان شوق رسیدن به تو در سر دارد،
که در این ثانیه ی آغازین، کِبر از فکر و تن و روح و سرش میبارد!!
باز هم آمده تا در دلش را به همان مرحم دیرینه ی عشق و کَرَمت شاد کنی!!
تو در این شب هایم؛ پشت کابوس پُر از ثانیه های پایان،
پس هر رنج و خروشی تا شام،
تک صدای سحری نیک شدی!!!
تک نسیمی که همان پرده ی دیوار اتاقم میدید..!
تو چنان حامی و عاشق بودی،که مرا صبر و قراری میشد!
تا که تک ثانیه ای فکر شوم!
و بدانم منو این تنهایی تنها نیست...
تو همان تنهایم..تو همان سایه ی بی پروایم،
تو همان لرزش هر خط نقابم بودی...
آری! یک دم من هم؛
خواهشی بی سر و سامان تر از آنها دارم..
من و این شک و یقین..
من و این زندگی تنگ و لعین..
دل بدان چشم زلالت داریم!!
تو که خود از دل من با خبری؛
برهان این همه آتش که در آن خاکستر،
همچو ماری به دلم می تازد!
برهان این همه بی پروایی؛
که در این دوره ی ما،
جز به اندک سخنی با گنهی می بازد!
باز این دست و قلم..
باز این دل؛
باز هم راه عدم..
به تولای وصالت به لغت افتاده ست!
چو بدانم به همان قدر کمی خواهم زیست که مرا تابش هست...
شاید این فاصله ها بر دارم!
شایدم دل ها را؛
چو بدانم که دمی چند نخواهم کوشید،
به دلت بسپارم!
تا در این ثانیه ی پایانش؛
عشق را با همه اما-اگری یاد کند!!
تو خودت شاهد هر صبر و قرارم بودی...
تو خودت آن همه دلبستگی و خستگی و اشک مرا می دیدی..
تو خودت کاهش این حس غریبانه و تنها شدنم میدیدی!
تو بگو!
حکمت این درد و فراق و گذر و بیماری؛
در کدامین لغت هر کتبی می آید..؟!
که مرا خواهش امید و رضایت داری..؟!
شاید این فاصله ها تا من و امواج دلت؛
به همان مقدار است،که دل کوچک و این چشم حقیر..
ظرف عاشق شدنش جا دارد...!
نظرات (۵)