منِ مَرد..بعد تو!!

۱ دقیقه
۲۹۸
خبر
حاصل این ماه،چیزی نبود جز عدم تمرکز و نبودِ یک سری ملزومات برای نوشتن!

خواستم به جای تقریر یه ترانه ی جدید واسه این دوره،اولین و عزیز ترین ترانه م رو بذارم که شدیداً نقدش کنید.
میدونم اوضاعش خیلی خیلی داغونه،تنها دلیلشم اینه که دقیقاً اولین جرقه ی ترانه گفتنم بوده...
ولی چون برام بی نهایت عزیزه میخوام غلط های دستوری و نگارشیش رو اصلاح کنم..راستی اینم بگم که این ترانه از زبان مرد قصه ست! (گفتم که از اول با این تصور بخونید! :24🙂



اینی که می بینی همون مَرده/با صورت زِبرُ،پُرُ،زخمی
با دستُ پاهای پُر از دردش/درد جدایی رو نمیفهمی!

از صورتت تنها نشونش بود/اون فطره اشک خالی از احساس
یا حلقه که آروم می افتاد/از دست تو،اونم یه جور خاص!

این موی ژولیده،همین ریشا / این حال و احوال و همین سیگار
یا سفره ی هفت سین بی سایه ت / با خاطرات و عکس رو دیوار

با چی تو برمیگردی توو خونم..؟! / با چی دوباره صاحبت می شم..؟!
من موندم و این رد پای تو / آروم بگو تاوان چی میدم..؟!

هر لحظه با هضم سکوت تو / رو تختمون بیدارِ بیدارم
عکست همینجاس،روبروی من! / یادم بیار..تاوان چی دادم..؟!



فروردین 90


۰

نظرات (۱)

Ctrl+Enter برای ارسال سریع ۰ / ۲۰٬۰۰۰
4 + 9 = ?

نظر شما پس از تایید نمایش داده می‌شود