تابستان 89
کسی آن دورتر ...آن جا...
....که جایی در دلم دارد .....که جایی در دلش دارم
به جای من دلش تنگ است !
.....دلم اما نمیداند
دلش اما نمیداند نمی دانم !
کسی حتما کناری دورتر.... آنجا....
همان جایی که جای من
همان جایی که جای او
همان جایی که جای ماست
مرا می خواند و لب بر نمی آرد
نمیداند که میدانم
که اوهرگزنمی داند ، نمی دانم
نمیدانم نمیداند
که من هرگز نمی دانم ، نمی داند
کسی آنجا نشسته ، خوب میدانم
کنار ایستادنهای بِنشسته
کنار پنجره با ابر
دلش مهتاب می کارد
کنار پنجه ای از وهم
به یاد من دلش خورشید می تابد
به یاد زنده داریهای شبهای مرورِ انتظار من ........که یادش هست دلتنگم
نمیداند که یادم نیست یادش هست
نمی دانم که یادش هست یادم نیست
کسی چشمش به در خشکید
که از خشکی برون آیم
به سمت و سوی آبادی
همان جایی که آباد است با بوئیدن ِ امید
همان جایی که ویران است تاآبادی فردا
همان جایی که آباد است با نوشیدنِ خورشید
با امید .........
با رویا ..........
همانجایی که می خشکد......کنار نم نم باران ...... دل نم دار ماهی ها
کسی جایی کنارِتنگ ماهیها دلش تنگ است
همان جایی که دریا قد ماهی نیست
همان جایی که دل تنگی به شکل تُنگ ماهی نیست
کسی در دوردست خویش... مرا در خواب می بیند
لبم را بوسه می خواهد
لبم از بوسه اش رویای نمناک است
نمی داند که من هم خواب می بینم که می بیند
نمی دانم که او هم خواب می بیند که می بینم
من اما سخت پیوستم به این پیوند ناهنجار
به او کز من گریزان است
به اضلاع کج پندار ... به این سنگینی دیوار ....به این سرسختی تکرار
به او کز من گریزان است
دلش درگیر رویا نیست
به دنبال پریانی است
که از جنس پریا نیست
به دنبال من است اما
به دنبال من و ما نیست
که محشور است با اشباح آدمها
که درگیر است با درگیری فردا
گمانش دور و پرغوغاست
خیالش وهم بی رویاست
من اما از خدا خواهم ..... هم او را که نمی خواهد
مرا هرچه پری باشم
عیار آدمم را سنگ
خلوص باطنم را رنگ
من دل تنگ را کم رنگ می بیند
مرا با روح آزادم .... به تسخیری عبث برده
من کولی ..... من دربند بی منوال را ..... محصور می خواهد
من ِ افتاده را مغرور می خواهد
من پا بسته ی آزاد را در بند این محدود می خواهد
اگرچه سخت پا بندم به بندی که در آن بندم
من اما خوب می دانم
کسی می آید و روزی مرا تا عرش می بارد
مرا می تازد اندر من .... مرا تا گریه می خندد
مرا تاصیقل روح پریشانم .... مرا تا قصه می خوابد
مرا تا خواب می غلتد
سبک سنگین رویا را ... ترازو می کند با مهر
من اما هیچ چیز از او نمی دانم
واو هم هیچ چیز از من نمی داند
نمی دانم نمی داند نمی دانم
نمی داند نمی دانم نمی داند
کسی ان دورتر ان جا
کسی یک روز می اید
کسی آن دورتر ...آن جا...
....که جایی در دلم دارد .....که جایی در دلش دارم
به جای من دلش تنگ است !
.....دلم اما نمیداند
دلش اما نمیداند نمی دانم !
کسی حتما کناری دورتر.... آنجا....
همان جایی که جای من
همان جایی که جای او
همان جایی که جای ماست
مرا می خواند و لب بر نمی آرد
نمیداند که میدانم
که اوهرگزنمی داند ، نمی دانم
نمیدانم نمیداند
که من هرگز نمی دانم ، نمی داند
کسی آنجا نشسته ، خوب میدانم
کنار ایستادنهای بِنشسته
کنار پنجره با ابر
دلش مهتاب می کارد
کنار پنجه ای از وهم
به یاد من دلش خورشید می تابد
به یاد زنده داریهای شبهای مرورِ انتظار من ........که یادش هست دلتنگم
نمیداند که یادم نیست یادش هست
نمی دانم که یادش هست یادم نیست
کسی چشمش به در خشکید
که از خشکی برون آیم
به سمت و سوی آبادی
همان جایی که آباد است با بوئیدن ِ امید
همان جایی که ویران است تاآبادی فردا
همان جایی که آباد است با نوشیدنِ خورشید
با امید .........
با رویا ..........
همانجایی که می خشکد......کنار نم نم باران ...... دل نم دار ماهی ها
کسی جایی کنارِتنگ ماهیها دلش تنگ است
همان جایی که دریا قد ماهی نیست
همان جایی که دل تنگی به شکل تُنگ ماهی نیست
کسی در دوردست خویش... مرا در خواب می بیند
لبم را بوسه می خواهد
لبم از بوسه اش رویای نمناک است
نمی داند که من هم خواب می بینم که می بیند
نمی دانم که او هم خواب می بیند که می بینم
من اما سخت پیوستم به این پیوند ناهنجار
به او کز من گریزان است
به اضلاع کج پندار ... به این سنگینی دیوار ....به این سرسختی تکرار
به او کز من گریزان است
دلش درگیر رویا نیست
به دنبال پریانی است
که از جنس پریا نیست
به دنبال من است اما
به دنبال من و ما نیست
که محشور است با اشباح آدمها
که درگیر است با درگیری فردا
گمانش دور و پرغوغاست
خیالش وهم بی رویاست
من اما از خدا خواهم ..... هم او را که نمی خواهد
مرا هرچه پری باشم
عیار آدمم را سنگ
خلوص باطنم را رنگ
من دل تنگ را کم رنگ می بیند
مرا با روح آزادم .... به تسخیری عبث برده
من کولی ..... من دربند بی منوال را ..... محصور می خواهد
من ِ افتاده را مغرور می خواهد
من پا بسته ی آزاد را در بند این محدود می خواهد
اگرچه سخت پا بندم به بندی که در آن بندم
من اما خوب می دانم
کسی می آید و روزی مرا تا عرش می بارد
مرا می تازد اندر من .... مرا تا گریه می خندد
مرا تاصیقل روح پریشانم .... مرا تا قصه می خوابد
مرا تا خواب می غلتد
سبک سنگین رویا را ... ترازو می کند با مهر
من اما هیچ چیز از او نمی دانم
واو هم هیچ چیز از من نمی داند
نمی دانم نمی داند نمی دانم
نمی داند نمی دانم نمی داند
کسی ان دورتر ان جا
کسی یک روز می اید
نظرات (۰)