مهتاب را بخواب

زمستان 1389

مهتاب را بخواب/من رخنه کرده ام
 از درز پنجره / بر روی بسترت
رویا به بر بکش/ هم خوابه ی توام       
در بستر خیال /   با وهم  پیکرت
در را کلون مکن / من راهی شبم      
تا مرز گم شدن / با تو قدم زدم
من هرز رفته ام / با هرزه بودنت
 آن سوی بسترت / آلوده تن شدم
بی ریشه پیکرت /چون پیچ پیچکی
با  ساقه ی تنم /  در هم تنیده است
در را به شب نبند/ظلمت تر از من و     
 ظلمت تر از تو را / شب هم ندیده است
نبش دو راهی نیرنگ زندگی
 دست مرا گرفته ای /  بی راهه می رویم  
همبازی توام در نقش این نقاب   
چون لشکرسیاه /  بازیچه می شویم
بی اب و دانه هم / جلد تو میشود
مرغ حرمسرای /     من بند عادتم
من نذر بسته ام / بر شاه بی چراغ  
 ازسرسپرده گی / این بوده قسمتم
چون هرزی علف / بر نعش پیکرم
ریشه دوانده ای   / ای انتشار زرد
تو بذر آفتی      / من مسری توام       
افسوس باغبان   /    ما را هرس نکرد