آرشیو شخصی مهدی حاجیانی

۴ دقیقه
۱۶۱۹
آزاد
یه عمریه که بیدارم

چنان درگیر درگیرم که از این زندگی سیرم

که از شروع این قصه دارم پای تو میمیرم
پرم از حس دلتنگی پرم از گریه و زاری
بگو از من تو چی میخوای چرا تنهام نمی زاری
چشامو اشک خیسونده دلم نا گفته ها داره
نفهمیدی دم رفتن دلم چیزی رو کم داره
توی قلبم پره درده من از شبگریه بیزارم
از او روزی که خوابیدی یه عمریه که بیدارم
چنان غمگین و درگیرم که از این زندگی سیرم
به قدری گریه دارم من که جای ابرو میگیرم
چه حالی داره چشمونم دیگه از گریه بیزاره
چه سنگینه پر خوابه چرا گریه نمی زاره ؟

باید که از تو بگذرم
باید که از تو بگذرم راهی نمونده پیش روم
میبینمش دلتنگیو اینجا نشسته رو به روم
دستاشو بالا میبره میگه بیا اینجا منم
باید که از تو از یه عمر دل دل زدن دل بکنم
باید که از تو بگذرم بعد از تموم بیکسیم
میگیرم از تو چشممو با این همه دلواپسیم
رد نگامو میزنی شاید ببینی گریمو
میدزدم از تو چشممو تا که نبینی گریمو
یک لحظه میگی که بورو یک لحظه میگی با منی
داره صدات میلرزه و دل میکنی دل میکنی
میگیره دستای منو تنهاییای قبل تو
دست تو رو غم میکشه میگه که از پیشش برو
فریاد میکشم که نه کابوس و تنهایی بسه
کی ؟ کِی ؟ کجا ؟ / کی میشه که دستای تو/به داد دستم میرسه


مدارا کن کمی با من

شبیه عکس تو قابی که تو دیوار چسبیدی
به دریای تو تونگ من یه عمریه که خندیدی
یه ماهیم تو زندونم نترسونم تو از دریا
کمی با من مدارا کن که بد میترسم از فردا
به اخر میرسه کارم نمیگی با منی بازم
میپرسم عاشقی یا نه میگی من دل نمیبازم
یه جای دنج تو قلبم یه دنیا بی کسی دارم
کنارت تا تهش هستم کنارت کم نمیارم
مث من مردنی هستی تو هم بی من نمیمونی
یه عمریه منو میخوای تو هم بی من نیتونی
مدارا کن کمی با من نذار ابم از سرم رد شه
نذار پایان این قصه برای هردمون بدشه

پنج شنبه 15 مهر 1389 23 : 2 بامداد



چه حسی دارم از امشب
چه حسی دارم از امشب که با من هستی و یاری

بگو هر چی بشه هستی هوای حسمو داری
بگو هرچی بشه بازم منو تنها نمیزاری
بگو تا اخرش هستی هوای دستمو داری
بزار پایان این قصه شروع ما دوتا باشه
بزار یه لحظه ارامش توی اغوش من جاشه
بزار این حس رویایی تموم فرصتم باشه
که این رویای سردرگم تو دنیای تو پیداشه

18 مهر 1389 ساعت 2 : 30 دقیقه ی بامداد

به نام و یاد شهیار


بن بست
ته هر کوچه بن بسته تو این بی راهه پیوسته
یکی داره ندا میده روز اومد شب شده خسته
تو این بیداد ویرونی تو این هر کس یه زندونی
تو این اشفته بازاری توی این خون فراوونی
کسی باید کسی شاید کسی از جنس بیداری
نه خواب الوده نه شبگرد یکی هم رنگ با یاری
ته هر کوچه بن بسته تو این بی راهه پیوسته
یکی داره ندا میده روز اومد شب شده خسته
کسی که دردو میفهمه کسی که روزو میبینه
که با روزای خوشبختی شبو از شاخه میچینه
میادش اون که بی پروا همش خوبی به دل داره
میادش اون که فرداها تو دلها عشق میکاره

جمعه 28 ابان ساعت 48 : 8 بعد از ظهر



خنجر از پشت
من بودم و دلی پر از خون

من بودم و تنی پر از درد
او بود با دستان نا اهل
از ریشه و گل ما را جدا کرد

شده هم قد نون جو و گندم
عیار دست نا اهل بد و دد
کسی که زاتشه پستی و دزدی
واسه ما از درستی حرف میزد

پس پرده چه ها با ما نکرده
کسی که پشت ما بوده همیشه
به دست اون که با ما بود همیشه
میشه از پشت خنجر خورد ؟ میشه !

برادر جان به فکر اب و نون باش
سر قدرت نزاع بوده همیشه
دعوا بر سر زور و زر و خاک
برای گشنه ها , دوا نمیشه

جمعه 24 دی ماه 1389 ساعت 1 : 11 دقیقه شب
۰

نظرات (۵)

Ctrl+Enter برای ارسال سریع ۰ / ۲۰٬۰۰۰
5 + 9 = ?

نظر شما پس از تایید نمایش داده می‌شود