رنج ، بخشی جدایی نا پذیر از وجود انسان است و به همین خاطر هم یکی از دلایل کشیده شدن ما به سمت هنر ، تجربه کردن رنج است ، تجربه ای که الزاما با هم دلی همراه است ، چیزی شبیه به "همه گانی" کردن رنج . در دنبای واقعی همه ی ما تنها رنج می کشیم ، هم دلی به معنای واقعی کلمه ناممکن است . با این حال اگر یک قطعه ی داستانی به طرزی خلاقانه به ما امکان دهد با رنج یک شخصیت هم ذات پنداری کنیم ، ما هم راحت تر می توانیم درک کنیم که دیگران با رنج ما هم ذات پنداری خواهند کرد . این نکته ، امیدوار کننده و نجات بخش است و تنهایی درونی ما را کمتر می کند . شاید به همین ساده گی باشد !
تلویزیون ، فیلم های عامه پسند و اکثر هنرهای مبتذل یعنی هنرهایی که هدف غایی آنها پول است ، دقیقا به این خاطر سود آورند که فهمیده اند مخاطبان ، ترجیح می دهند با لذت صد در صدی روبرو شوند تا با واقعیتی که معمولا چهل و نه درصدش لذت است و پنجاه و یک درصدش رنج !
هنر "متعالی" که هدف غایی اش بالا کشیدن پول شما نیست ! بیشتر تمایل دارد پریشانتان کند یا مجبورتان کند برای رسیدن به لذت نهفته در آن هنر جان بکنید ! درست مثل زنده گی واقعی که در آن ، لذت حقیقی محصول جنبی جان کندن و رنج است ! مخاطبان جوان هنر این طور بار آمده اند که هنر یعنی صد در صد لذت خالص و بی تلاش ! بنابراین خواندن داستان جدی و درک آن برایشان سخت است . این خیلی بد است ! مساله این نیست که خواننده گان امروز " احمقند" ! مساله این است که تلویزیون و فرهنگ هنرهای تجاری ، خواننده گان را تنبل بار آورده اند و توقعاتشان را بچه گانه نگه داشته اند ! این مساله ، درگیر کردن خواننده ی امروزی را بی نهایت دشوار و نیارمند هوش و خلاقیت می کند ...
* متن فوق برشی از مصاحبه لری مک کفری با فاستر والاسه که در نشریه ی Review Of Contemporary Fiction مدت ها پیش چاپ شده بوده چون که نام برده چهار سالی هس که دیگه حیات فیزیکی نداره ...
برگردان : آیدین وزیری
به نقل از شماره 14 مجله داستان همشهری / تیر 91
تلویزیون ، فیلم های عامه پسند و اکثر هنرهای مبتذل یعنی هنرهایی که هدف غایی آنها پول است ، دقیقا به این خاطر سود آورند که فهمیده اند مخاطبان ، ترجیح می دهند با لذت صد در صدی روبرو شوند تا با واقعیتی که معمولا چهل و نه درصدش لذت است و پنجاه و یک درصدش رنج !
هنر "متعالی" که هدف غایی اش بالا کشیدن پول شما نیست ! بیشتر تمایل دارد پریشانتان کند یا مجبورتان کند برای رسیدن به لذت نهفته در آن هنر جان بکنید ! درست مثل زنده گی واقعی که در آن ، لذت حقیقی محصول جنبی جان کندن و رنج است ! مخاطبان جوان هنر این طور بار آمده اند که هنر یعنی صد در صد لذت خالص و بی تلاش ! بنابراین خواندن داستان جدی و درک آن برایشان سخت است . این خیلی بد است ! مساله این نیست که خواننده گان امروز " احمقند" ! مساله این است که تلویزیون و فرهنگ هنرهای تجاری ، خواننده گان را تنبل بار آورده اند و توقعاتشان را بچه گانه نگه داشته اند ! این مساله ، درگیر کردن خواننده ی امروزی را بی نهایت دشوار و نیارمند هوش و خلاقیت می کند ...
* متن فوق برشی از مصاحبه لری مک کفری با فاستر والاسه که در نشریه ی Review Of Contemporary Fiction مدت ها پیش چاپ شده بوده چون که نام برده چهار سالی هس که دیگه حیات فیزیکی نداره ...
برگردان : آیدین وزیری
به نقل از شماره 14 مجله داستان همشهری / تیر 91
نظرات (۰)